Przez wschodnie tereny Polski przebiega granica łącząca świat chrześcijańskiego wschodu (Prawosławia) i chrześcijańskiego zachodu (Kościoła Rzymskokatolickiego oraz Kościołów Ewangelickich i Protestanckich). To sąsiedztwo i wzajemne przenikanie kultur jest niezaprzeczalnym bogactwem Rzeczypospolitej i podstawowym czynnikiem kształtującym jej historię i ideowe oblicze. Zobowiązuje ono jednocześnie wszystkich obywateli naszej Ojczyzny do wzajemnego poznawania się i poszanowania odrębności innych.
Prawosławie przyjmuje za dogmatyczną podstawę swej doktryny niceokonstantynopolitański Symbol Wiary głoszący wiarę w jednego Boga (według natury) w trzech boskich i całkowicie równych sobie osobach Ojca, Syna i Św. Ducha. II osoba Św. Trójcy, Syn Boży, dla zbawienia rodzaju ludzkiego zstąpił z niebios, wcielił się i stał się człowiekiem nie przestając być prawdziwym Bogiem.
Pomiędzy Kościołem katolickim i prawosławnym istnieje duża zgodność pod względem doktryny i życia sakramentalnego.
Kościół prawosławny za podstawę wyznawanej przez siebie wiary uznaje Pismo Święte i Tradycję, wyrażoną w sposób szczególny w uchwałach siedmiu pierwszych soborów powszechnych. Nie uznaje natomiast późniejszych orzeczeń dogmatycznych, przyjmowanych w Kościele katolickim w sprawie czyśćca, prymatu i nieomylności papieża, Niepokalanego Poczęcia i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Prawosławni oddają głęboką cześć Maryi i świętym. Uznają siedem sakramentów, modlą się za zmarłych. Podkreślają nieomylność całego Kościoła. Inaczej niż w Kościele katolickim traktowane są tu święte obrazy. Stanowią nie tylko wizerunek, ale także uobecnienie tego, kogo przedstawiają. Stąd szczególny kult ikon, którego wyrazem jest m. in. zapalanie przed nimi niewielkich świeczek.
Społeczność zamieszkująca tutejsze tereny to ciekawy przypadek integracji międzyreligijnej. Wyznawcy obu występujących tu religii wierzą w Boga, ale każda na swój sposób. Mimo to żyją obok siebie z wzajemnym poszanowaniem.
Skrytka to mały pojemnik z logbookiem. Uwaga: nie ma ołówka.
