Akrofobia, inaczej lęk wysokości jest to strach przed przebywaniem na dużej wysokości i przed ewentualnym spadnięciem. Lęk ten w większym lub mniejszym stopniu dotyka dużej ilości osób.
Lęk może pojawić się na samą myśl przebywania na dużej wysokości. Nie występuje jednak podczas oglądania filmów, zdjęć czy grania w gry video.
Każda fobia może znacznie utrudniać normalne, codzienne funkcjonowanie. Akrofob będzie się czuł niepewnie w górach, na balkonie, a nawet stojąc na krześle we własnym domu. Stanie się dla niego niemożliwe latanie samolotem, skakanie do basenu z trampoliny czy uprawianie sportów wysokościowych.
Nie jest znana dokładna przyczyna powstawania akrofobii. Niektórzy naukowcy twierdzą, iż lęk wysokości jest wrodzoną cechą, występującą u wszystkich istot żywych. Wszyscy ludzie różnią się jedynie natężeniem odczuwania strachu. Stopień lęku jest różny, a pojęcie fobii jest zarezerwowane dla skrajnych przypadków. Eksperymenty psychologów rozwojowych pokazują że niemowlęta, które uczą się raczkować lub chodzić, niechętnie wchodzą na podłogę ze szkła, pod którą widać kilkumetrową przestrzeń. Sugeruje to, że dzieci od urodzenia mają w sobie instynkt unikania upadków oraz pewny poziom lęku wysokości.
Inną przyczyną wywołującą akrofobię może być jakieś traumatyczne przeżycie związane z wysokością, np. upadek z huśtawki czy wypadnięcie z wózka. U niektórych osób lęk może być także związany z brakiem równowagi między wrażeniami wzrokowymi, a pochodzącymi z ucha wewnętrznego.
Leczenie jest głównie terapeutyczne, polegające na przyzwyczajeniu chorego do wysokości. Musi on zdać sobie sprawę, że nic złego nie może się wydarzyć, a to co budzi jego obawę jest nieszkodliwe.
Polecam podejmować skrzynkę w lecie - wtedy miejsce nabiera pięknych barw!
