W tle widoczne słynne "gniazdo" na dębieckim stadionie, które będziesz miał(a) szansę zobaczyć, jeśli przejdziesz się koroną "Wielkopolskiej Maracany" :)
Fot. Archiwum Jana Rędziocha
Wciśnięty w rozwidlenie torów kolejowych stadion piłkarski powstał w 1934 r. Wybudowano go na terenie przekazanym przez zarząd kolei Klubowi Sportowemu Kolejowego Przysposobienia Wojskowego, czyli dzisiejszemu Lechowi Poznań. O powstaniu nowego obiektu zadecydowało głównie to, że miasto organizowało III Ogólnopolskie Igrzyska Sportów Kolejarzy. Po otrzymaniu 20 tys. złotych przystąpiono do budowy nowej areny. Pieniędzy było za mało, jednak atmosfera przy organizacji igrzysk pozwoliła przystąpić do prac ziemnych i budowlanych. Udało się ukończyć zaledwie trybunę na 1200 osób. W efekcie pracę kończyli kolejarze w czynie społecznym. Wielu z nich pojawiało się na Dębcu z łopatami i kielniami tuż po długim dniu pracy. Dzięki ich poświęceniu stadion ukończono długo przed zakładanym terminem i ówczesny KPW mógł opuścić boisko przy ul. Grzybowej. Obiekt posiadał pełnowymiarowe boisko piłkarskie, czterotorową bieżnię oraz trybuny ziemne mogące pomieścić kilkanaście tysięcy widzów. Dopiero później postawiono zadaszoną trybunę z miejscami siedzącymi. Pierwszy mecz rozegrano na nowym boisku 23 września 1934 r., w ramach rozgrywek A klasy, a zakończył się on efektownym zwycięstwem nad rezerwami poznańskiej Warty 4:0. Pierwszą historyczną bramkę na dębieckim obiekcie zdobył Edmund Słomiak.
Pięć lat później, kiedy wybuchła II wojna światowa, o wykorzystywaniu boiska do gry nie było mowy. Obiekt zajęli Niemcy, którzy urządzili sobie na jego terenie magazyn. Dawną funkcję odzyskał po reaktywacji "Kolejorza", występującego wtedy pod nazwą KKS Poznań. Klub po rocznych eliminacjach uzyskał awans do nowoutworzonej ekstraklasy i na dębieckim stadionie w niej debiutował. Wówczas na trybuny przyciągał kibiców legendarny "tercet ABC" - Teodor Anioła, Edmund Białas i Henryk Czapczyk. To właśnie za sprawą tego trio Lech, tym razem grający jako Kolejarz, zanotował najwyższe ligowe zwycięstwo w swojej historii. 27 sierpnia 1950 r. rozbił Szombierki Bytom 11:1. Pięć bramek w tym spotkaniu zdobył wspomniany Anioła.Na stadionie kilka lat po wojnie pojawił się zegar i tablica wyników. Rezultat spotkania pokazywano na blaszanych tablicach, które ręcznie zmieniano po każdej strzelonej bramce. Tu także rozegrano pierwszy na terenie Wielkopolski mecz przy sztucznym oświetleniu. Lampy zawieszono na 24 olbrzymich sosnowych palach. W blasku reflektorów "Kolejorz" jednak nie spisał się najlepiej, ulegając w towarzyskim spotkaniu Lokomotiwowi Sofia. Po meczu instalację rozebrano.
W latach 50' stadion często pękał w szwach. Tramwaje, którymi kibice docierali na mecz nazywano "winogronkami" ze względu na wiszących z każdej strony pojazdu kibiców. Średnia frekwencja przekraczała 10 tys. osób. Pierwszy raz ta bariera pękła w 1951 r. Wówczas zapadła decyzja o modernizacji stadionu. W miejsce zlikwidowanej bieżni rozbudowano trybuny, powstał tunel prowadzący na boisko, a także dodatkowe obiekty: boisko dla koszykarzy, boisko treningowe z szatniami oraz klubową świetlicę z przychodnią. Ostateczna wyprowadzka z Dębca, gdzie w latach siedemdziesiątych nadal rozgrywano część spotkań, stała się faktem w 1980 r., kiedy po 12 latach budowy oddano do użytku stadion przy ul. Bułgarskiej.
Ostatni mecz na stadionie przy ul. 28 Czerwca 274 rozegrano w 1996 r. Lech zagrał tutaj spotkanie ligowe ze Stomilem Olsztyn. Mecz przeniesiono na Dębiec po tym, jak PZPN ukarał klub zamknięciem stadionu po awanturach do jakich doszło w trakcie i po pojedynku z Legią Warszawa. Mecz ten odbywał się bez udziału kibiców, jednak z tłumami pracowników Zakładów Cegielskiego, którzy siedzieli na dachach i stamtąd obserwowali zmagania piłkarzy - wspomina Józef Djaczenko, poznański dziennikarz i autor kilku książek o "Kolejorzu". Doping z dachu nie pomógł Lechitom, którzy wieloletnią historię stadionu na Dębcu zakończyli przegraną 0:1. Dziś obiekt nazywany w Poznaniu pieszczotliwie "wielkopolską Maracaną" (od nazwy słynnego stadionu w Rio de Janeiro), zupełnie nie przypomina stadionu. Cały teren porośnięty jest drzewami i krzewami.
Tekst powstał w oparciu o materiały własne, telewizji TVN24, Lecha Poznań oraz Wikipedii
Down in the fork of a railway track stadium was built in 1934. It was built at the turn submitted by the Board of Railway Sports Club Military Training, which is today's Lech Poznan. The creation of a new facility mainly decided that the city organized the III National Olympic Sports Railwaymen. After receiving 20 thousand. gold started to build a new arena. Money is not enough, however, the atmosphere in the organization of the Olympic Games allowed to join the earthmoving and construction equipment. We managed to complete only a grandstand for 1,200 people. As a result of the work of railwaymen ended in a communal. Many of them appeared on Dębiec with shovels and kielniami after a long day of work. Thanks to their dedication stadium was completed well ahead of schedule, and then the SEC could leave the pitch at. Mushroom. The hotel had a full-size football pitch, fourpath track and grandstand can accommodate several thousand spectators. It was later erected a covered grandstand with seating. The first match was played in the new field on Sept. 23, 1934., As part of a class of games and ended up on a spectacular victory over Warta Poznan reserves 4: 0. The first historical goal at the facility dębieckim won Edmund Słomiak. Five years later, when World War II broke out on the use of the field for the game there was no way. The property occupied by the Germans, who arranged themselves on its premises warehouse. The former function recovered after reactivation "Kolejorz" featuring then called KKS Poznan. The annual qualifying club was promoted to the newly created League and dębieckim stadium in the debut. Then the stands attracted a crowd of legendary "trio ABC" - Theodore Anioła, Edmund Białas and Henryk Czapczyk. It is thanks to this trio of Lech, this time playing as Railwayman, recorded the highest league win in their history. August 27, 1950 r. Szombierki Bytom crashed 11: 1. Five goals scored in this match stadium Anioła.Na said a few years after the war appeared clock and scoreboard. The result of the meeting was shown on the brass plates, which were changed after each hand a shot of the gate. Here, too, played first in the Wielkopolska match under floodlights. Lamps suspended for 24 giant pine piles. In the spotlight "Kolejorz" wrote but not the best, succumbing in a friendly Lokomotiwowi Sofia. After the match, the installation was demolished. In the '50s stadium often bursting at the seams. Trams, which fans made their way to the game called "winogronkami" because of hanging on each side of the vehicle fans. The average attendance exceeded 10 thousand. people. For the first time this barrier burst in 1951. At that time it was decided to modernize the stadium. In place of the liquidated expanded treadmill stands, was built tunnel leading out of the tunnel, as well as additional objects: playground basketball training pitch with changing rooms and a common room with a club clinic. The final move out of Dębiec, where in the seventies are still part of the meeting were played, became a reality in 1980., When after 12 years of construction, the stadium was opened at. Bulgarian. The last match at the stadium at ul. 274 June 28, 1996 played. Lech League played here meeting with Stomil Olsztyn. Match transferred to Dębiec after the closure of the Polish Football Association sanctioned club stadium after the adventures that took place during and after the match against Legia Warsaw. This match took place without the participation of the fans, but the crowds workers of Cegielski, who sat on the roof and from there watched the struggles players - says Józef Djaczenko, Poznan journalist and author of several books about "Kolejorzu". Cheering from the roof did not help Lechitom who have a long history of the stadium for Dębiec finished losing 0: 1. Today the building in Poznan affectionately called "Wielkopolska Maracana" (named after the famous stadium in Rio de Janeiro), is nothing like the stadium. The whole area is overgrown with trees and shrubs.