Willemsbrug Schiedam
Dubbele ijzeren OPHAALBRUG, genaamd Willemsbrug, gebouwd in 1861, vermoedelijk naar ontwerp van de Schiedamse gemeente-architect M. van Erkel, uitgevoerd door de firma W. Sonneveld. De Willemsbrug is gelegen aan de monding van de Westerhaven en vormt de verbinding tussen de kades langs de westzijde van de Nieuwe Haven. De brug maakt deel uit van de havenuitbreidingen van Schiedam in de jaren vijftig van de negentiende eeuw. De Nieuwe Haven werd hierbij voorzien van een zijtak, de Westerhaven. Om de kade langs de Nieuwe Haven niet te onderbreken werd over de monding van de Westerhaven de Willemsbrug aangelegd. In 1997/1998 onderging de brug een grondige restauratie, waarbij balansen en vallen geheel zijn vervangen. De bruggenhoofden en hekwerk werden hersteld en de lantaarns werden opnieuw gegoten nadat van een van de overgebleven lantaarns een mal was gemaakt. De ophaalbrug bestaat uit twee identieke delen, beide opgebouwd uit smeedijzeren staanders ondersteund door schoren en trekstangen. De staanders worden verbonden door poortvormige, gietijzeren hameien, gedecoreerd met sierlijke ajourpatronen. De balansen en sprieten zijn van stalen profielen en worden door gekruiste schoren verstevigd. De vallen (de opklapbare brugdelen), bestaande uit stalen liggers met houten dekken voorzien van een geasfalteerde laag, worden gedragen door kettingen en hebben mee scharnierende leuningen van rondstaal. De rechthoekige bruggenhoofden, opgemetseld uit rode handvorm baksteen en afgesloten door hardstenen randen, zijn voorzien van afgeronde hoeken. Op de bruggenhoofden bevinden zich hekwerken van ranke, gietijzeren zuiltjes, versierd met eenvoudige profileringen en bladmotieven, verbonden door dubbele buizen. Op elk van de vier hoeken staat een gietijzeren lantaarn, samengesteld uit geholde, driehoekige basementen met daarboven rijk versierde kandelaberzuilen, voorzien van leeuwenkoppen, bladmotieven en gecanneleerde schachten.