Historia
Linia ta właściwie prowadziła między Bielsko Biała Główna - Český Těšín a uroczyste otwarcie natąpiło 1 czerwca 1888. Niestety po podziale Śląska Cieszyńskiego Linię skrócono do Cieszyna. Na początku lat 80 została zelektryfikowana. Od stycznia 2009 na trasie Cieszyn-Bielsko Biała nie kursuje już żaden pociąg, chociaż pomiędzy Skoczowem a Goleszowem ruch kolejowy jest nadal utrzymywany (pociągi kursują na relacji Wisła-Katowice).
O keszu
Multina prowadzi od po stacjach kolejowych od Cieszyna (a właściwie od Czeskiego Cieszyna) do Bielska-Białej, najlepiej jechać od Cieszyna do Bielska, chociaż nie jest to konieczne i można odwiedzać etapy w dowolnej kolejności, lecz potem może się okazać, że nadłożycie drogi. Na większości trasy nie ma już ruchu kolejowego, jest on pomiędzy Goleszowem a Skoczowem, co nie zmienia faktu, że należy uważać i nie wchodzić na tory, wszystkie potrzebne informacje uzyskać można z peronu. Na współrzędnych startowych jest dworzec kolejowy w Cieszynie, chociaż pierwszy stage jest na dworcu w Czeski Cieszynie, jest tak ponieważ znacząca część jest w Polsce jak i finał. Ostatnim pociągom przejechanie trasy zajmowało 1,5 h, w przypadku tej multiny zajmie to cały dzień, polecam jechać w ciągu dnia, ponieważ niektóre informacje mogę nie być dobrze widoczne w nocy.
Stacja początkowa - Český Těšín (Czeski Cieszyn)
Stację w Cieszynie (1869-1921) otwarto 1 lutego 1869 roku, kiedy uruchomiono początkowy, 32 kilometrowy odcinek kolei Koszycko-Bogumińskiej z Bogumina. Do 8 stycznia 1871 roku (kiedy to uruchomiono jednotorowy odcinek Cieszyn-Żylina o długości 69 km) stacja była krańcową. W tamtym okresie kursowały tu dwie pary pociągów osobowo-towarowych dziennie, ale w roku 1875 kursowało już 55 pociągów. W początkowym okresie użytkowano budynek stacyjny zlokalizowany w innym miejscu niż stojący obecnie - znajdował się on od strony dzisiejszej ulicy Jabłonkowskiej (Jablunkovská) i był mniejszy od obecnego.
Zabudowania funkcjonujące do dziś przy ulicy Dworcowej (Nádražní) oddano w roku 1889 po wybudowaniu Kolei Miast Śląskich z Kojetína przez Cieszyn do Bielska. W 1907 oddano do użytku drugi tor Kolei Koszycko-Bogumińskiej na odcinku Jabłonków-Cieszyn, a 30 września 1915 roku Cieszyn-Bogumin.
Od 12 lutego 1911 roku komunikację z centrum miasta umożliwiał tramwaj elektryczny, który rozpoczynał bieg przed budynkiem dworca, a kończył w okolicy ulicy Bielskiej (obecnie po stronie polskiej), uprzednio pokonując most na rzece Olzie i przejeżdżając przez Rynek. Prócz przystanku tramwaju w pobliżu stacji znajdował się także postój dorożek konnych. Na dworcu działała wówczas elegancka restauracja, a przez pewien okres zatrzymywał się tu także Orient Express kursujący z Berlina do Konstantynopola. W bocznym skrzydle dworca działał urząd pocztowy nr 2. W szczytowym okresie dworzec zatrudniał ok. 200 osób.
Po podziale Śląska Cieszyńskiego w roku 1920 stacja znalazła się w granicach Czechosłowacji. Obsługiwała ona nadal ruch kolejowy o bardzo dużym natężeniu, prowadzono na bieżąco jej remonty i modernizacje. Po przyłączeniu Zaolzia do Polski zmieniono nazwę stacji na Cieszyn Zachodni.(1938-1939), a potem na Czeski Cieszyn.
Po wyparciu z Czeskiego Cieszyna okupacyjnych wojsk niemieckich podjęto szybkie kroki w celu umożliwienia działania stacji i rozpoczęcia kursowania pociągów, gdyż wycofujące się wojska zdewastowały infrastrukturę. Już 5 czerwca 1945 roku udrożniono fragment Kolei Koszycko-Bogumińskiej, dzięki czemu mogły docierać na stację pociągi z Trzyńca oraz Karwiny, a pierwszy powojenny pociąg do Frydka-Mistka rozpoczął kursowanie 9 czerwca. Dalszy fragment Kolei Koszycko-Bogumińskiej do Czaccy uruchomiono 28 sierpnia 1945 roku, a pociąg z Kończyc wjechał na stację 25 lutego 1946 roku o godzinie 12:09. Towarowe połączenia Cieszyn - Czeski Cieszyn przywrócono 4 sierpnia 1946 roku, a ruch pociągów osobowych 7 października tegoż roku.
Znaczenie stacji po roku 1945 wzrosło, szczególnie w czasach rozbudowy przemysłu ciężkiego w Zagłębiu Karwińskim i okolicach Trzyńca. W latach 1962-64 nastąpiła rozbudowa i modernizacja stacji, związana z zakończoną w czerwcu 1964 elektryfikacją ostatniego odcinka linii 320 Trzyniec-Dziećmorowice (początki elektryfikacji dawnej Kolei Koszycko-Bogumińskiej sięgają roku 1953). Wybudowano wtedy m.in. przejście podziemne oraz wiaty przystankowe na peronach, poszerzono torowisko i zainstalowano nowoczesne urządzenia przekaźnikowe. Zlikwidowano także istniejącą kładkę nad torowiskiem i wyburzono pierwotny budynek dworcowy z roku 1871. Pierwszy pociąg prowadzony trakcją elektryczną wjechał na stację 1 lipca 1964 roku, a wkrótce liczba pociągów wzrosła do 80 dziennie. Ruch międzynarodowy przez most na Olzie utrzymywany był w niewielkim zakresie, w ruchu pasażerskim do początku lat 50.
Elektryfikacja transgranicznego odcinka Cieszyn - Český Těšín (z kolejowym przejściem granicznym) miała miejsce w roku 1994. 30 września 2002 nastąpiło uroczyste otwarcie remontowanego od 2001 roku budynku stacyjnego. Budynek dworcowy został w roku 2006 wpisany do rejestru zabytków.
Stacja ma znaczenie międzynarodowe i krzyżują się tutaj cztery linie kolejowe - 320, 321, 322 i 320.4 (190). Posiada pięć peronów (w tym dwa wyspowe oraz peron pierwszy zlokalizowany przy budynku stacyjnym i peron piąty o długości 60 metrów używany sporadycznie - wejście od ulicy Dworcowej). W odrestaurowanym budynku znajduje się ČD Centrum, toalety, kiosk, kantor, piekarnia, bufet, bankomat oraz przechowalnia bagażu. Możliwość nadania przesyłek kurierskich. Możliwość bezpośredniego dojazdu do Pragi, Koszyc, Humennego, Bogumina, Frydka-Mistka, Cieszyna, Opawy, Żyliny i Ostrawy. Zatrzymują się tutaj wszystkie klasy pociągów pasażerskich. Pociągi osobowe odchodzą ze stacji w godzinnym takcie. Połączenie autobusowe z całym miastem umożliwia 6 linii.
Prócz części przeznaczonej dla ruchu pasażerskiego Český Těšín to także duża stacja towarowa.
Naszą podróż zaczynamy na peronie 1 (nástupiště 1). Na słupie znajdziecie dwie liczby jedna pod drugą (białe na czarnym tle). 
Stacja 1 - Cieszyn
Oddany nad brzegiem Bobrówki do użytku w 1888 roku przystanek w założeniach miał spełniać funkcje pomocnicze w stosunku do głównego dworca w lewobrzeżnej części miasta (obecnie stacja Český Těšín). Przy jednotorowej linii Kolei Miast Śląskich (Kojetín-Frydek-Bielsko) otwartej w roku 1888, wybudowano niewielki jednopiętrowy budynek z wiatą przystankową od strony jedynego peronu. W budynku znajdowała się dworcowa restauracja oraz pomieszczenia zawiadowcy i obsługi stacji. Rozbudowa dworca miała miejsce najprawdopodobniej w czasie I wojny światowej. Wówczas wybudowano dodatkowe tory stacyjne (prawdopodobnie dwa), aby umożliwić przyjmowanie transportów towarowych. Dobudowano także niższą część dworca (wykonaną w technice muru pruskiego) z ekspedycją bagażu, dodatkowe magazyny oraz wolnostojący jednopiętrowy budynek mieszkalny dla obsługi stacji. Jednocześnie obiekt od początku wojny do 5 marca 1917 roku był zamknięty dla ruchu pasażerskiego.
Okres międzywojenny Po podziale Śląska Cieszyńskiego w roku 1920 niewielki przystanek (jedyny w polskiej części miasta) musiał przyjąć ciężar całego transportu kolejowego - zarówno osobowego jak i towarowego. Wkrótce okazało się, że niezbędna jest rozbudowa stacji. Regularne kursy na trasie do Bielska podjęto 19 października 1946. Po roku 1945 nie przeprowadzono znaczniejszych modernizacji budynku dworca (jedynie przebudowa poczekalni i kas).
Nowe betonowe perony zastępujące ziemne powstały na początku lat 70. Elektryfikacja odcinka Bielsko-Biała - Cieszyn przeprowadzona została przez Wrocławskie Przedsiębiorstwo Robót Kolejowych i zakończono ją 29 maja 1983. Nie skróciło to jednak czasu przejazdu, bo remontowi nie poddano elementów torowiska. Podczas elektryfikacji zmodernizowano częściowo infrastrukturę stacyjną i prawdopodobnie zlikwidowano magazyny kolejowe przy nastawni. W 1986 oddano do użytku przebudowany w dość prymitywny architektonicznie sposób budynek nastawni wraz z pomieszczeniami dla maszynistów na piętrze.
Z wcześniejszego budynku zachowały się tylko stopnie klatki schodowej. 28 lutego 1995 roku wznowiono kolejowe połączenia pasażerskie Cieszyna z Czeskim Cieszynem. 10 stycznia 2009 roku zawieszono przewozy pasażerskie między Cieszynem i Bielskiem, a 13 grudnia 2009 roku połączenia z Czeskim Cieszynem i kursowanie pociągów z Cieszyna do Katowic przez Goleszów. Część budynku stacyjnego zaczęto wynajmować różnym podmiotom, następnie zlikwidowano przechowalnię bagażu, bar, szalety, a po likwidacji kas biletowych 28 października 2009 roku zamknięto również poczekalnię. Wówczas rozpoczęła się systematyczna dewastacja nie nadzorowanych zabudowań. W październiku 2012 roku budynek został otoczony ogrodzeniem z siatki.
15 lipca 2013 roku podpisano akt notarialny na mocy którego budynek dworca oraz przyległe tereny przekazane zostały miastu Cieszyn, a następnie opracowano plany remontu dworca związane z budową w pobliżu stacji centrum przesiadkowego (według planów niższa, wybudowana z muru pruskiego część zostanie wyburzona, a na jej miejscu powstanie nowy obiekt, natomiast pierwotny budynek dworca zbudowany z cegły zostanie odrestaurowany). Nowy zarządca doraźnie zabezpieczył przeciekający dach starszej części obiektu, nie przeprowadzano jednak żadnych prac remontowych ze względu na brak środków (w związku z brakiem remontu na początku roku 2016 zawalił się dach i wejście do dawnej poczekalni). Ostatecznie w lipcu 2016 roku miasto otrzymało dotację na budowę zintegrowanego węzła przesiadkowego w Cieszynie z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego 2014-2020. Na przełomie roku 2015 i 2016 zarządca infrastruktury kolejowej wykonał remont peronów (wybudowanych w latach 70. XX wieku z betonowych płyt). Perony przebudowano, skrócono, zamontowano nawierzchnię z kostki betonowej oraz oznakowano trójjęzycznymi tablicami informacyjnymi (w języku polskim, angielskim i czeskim). 13 grudnia 2015 roku wznowiono kursowanie pociągów transgranicznych do Czeskiego Cieszyna. Przewozy wykonują Koleje Czeskie przy pomocy 6 par pociągów kursujących w takcie dwugodzinnym.
Tutaj przy wejściu na perony jest słup elektryfikacyjny z dwiema liczbami nas będzie interesowała ta dolna.
Stacja 2 - Cieszyn Mnisztwo
Mijanka powstała tu już w początkach istnienia linii Bielsko - Cieszyn, ale przystanek osobowy zaczął funkcjonować później (w roku 1919). Zabudowania stacyjne składały się z budynku mieszczącego małą poczekalnię, mieszkanie i kasę biletową (czynną do roku 1998) oraz szaletów. W latach 50. XX wieku przystanek awansował do rangi stacji - wybudowano dodatkowy tor, dzięki któremu stacja posiadała ich trzy.
Przed przystankiem odgałęział się tor bocznicy spółdzielni rolniczej (zlikwidowany w roku 2005, pozostał mostek za budynkiem stacyjnym). W latach działalności tej bocznicy, składy towarowe z Cieszyna odwiedzały ten przystanek nawet dwa razy na dobę!
Obecnie przystanek jednoperonowy, jednotorowy. Budynek był zamieszkany do ok. 2010 roku, następnie został zdewastowany, a ostatecznie wszystkie zabudowania rozebrano we wrześniu 2013 roku.
W tym miejscu policzymy ilość słupów elektryfikacyjnych żelaznych.
Stacja 3 - Bażanowice
Uruchomiony 10 maja 1895 roku jednoperonowy przystanek posiadał niewielki ceglany budynek stacyjny z poczekalnią i kasą, a w pobliżu zlokalizowany był przejazd kolejowy.
W latach 80. XX wieku na zachód od pierwotnych zabudowań (w kierunku Cieszyna) wybudowano nowy peron i budynek stacyjny. Znajdowała się tu poczekalnia, kasa biletowa (do końca jej istnienia były tu sprzedawane bilety kartonikowe) i stanowiska obsługi dwóch przejazdów (rogatki obsługiwane ręcznie za pomocą korb) - zlikwidowane około roku 2003. Wówczas na przejazdach ustawiono ograniczenia prędkości do 20 km/h (dzięki budowie sygnalizacji przejazdowej zniknęły w roku 2008).
Dzięki temu, że w starym budynku dworcowym mieszkają byli pracownicy kolei opuszczony "nowy" budynek przystanku bardzo długo opierał się dewastacji, która jednak rozpoczęła się około roku 2005 i szybko postępowała. Ostatecznie zdewastowany budynek rozebrano w listopadzie 2009 roku i od tej pory przystanek nie posiada żadnej infrastruktury peronowej - brak nawet tablicy z jego nazwą.
Tutaj także odczytamy dolną liczbę ze słupu elektryfikacyjnego znajdujący się na zdjęciu poniżej.
Stacja 4 - Goleszów Górny
Przystanek został otwarty 21 grudnia 1911 roku w pobliżu cementowni w Goleszowie (zakład uruchomiono w roku 1889, a w 1910 znacznie zwiększono jego zdolności produkcyjne). Jednoperonowy przystanek usytuowany został obok przejazdu kolejowego i bocznicy cementowni. Zabudowania składały się z poczekalni z kasą (wybudowanych w technologii muru pruskiego) oraz miejsca pracy dróżnika. W pobliżu znajdował się również jego niewielki dom.
W latach 50. XX wieku stan zabudowań był już zły i mieszkańcy postulowali budowę zupełnie nowych obiektów, jednakże władze w roku 1963 mogły jedynie zapewnić, że obiekt powstanie dopiero w latach 1966-1970 i to pod warunkiem, że miejscowe społeczeństwo wpłaci 50 procent ogólnej kwoty budowy przystanku. Ostatecznie w 1979 roku na miejscu starego powstał nowoczesny budynek przystanku. Został on wybudowany w ramach czynu społecznego (będącego odpowiedzią na apel ówczesnego I Sekretarza KC PZPR Edwarda Gierka), którego inicjatorem był prezes Spółdzielni Mleczarskiej w Bażanowicach Gabriel Sztwiertnia. Całkowity koszt tej inwestycji wyniósł wtedy ok. 7 mln złotych.
W czasach istnienia kasy biletowej funkcjonowała tutaj ogrzewana (mniejsza) poczekalnia, do której prowadziły masywne drzwi. Rozkład jazdy w formie pojedynczych kartonów pomalowanych białą farbą wpinany był do drewnianej ściany. Prócz mniejszej istniała także większa, nieogrzewana poczekalnia. Podłoga w poczekalniach była wykonana z płytek. Do początku lat 90. budynek był koloru pomarańczowo - brązowego, aby w wyniku przeprowadzonego w roku 1994 remontu zmienić kolor na biały. Po lewej stronie budynku znajdowały się trzy maszty na flagi. Charakterystyczne okno wraz z ladą wystawione na zewnątrz (z budynku gdzie mieściła się kasa biletowa oraz "mniejsza" poczekalnia) mieściło kasę bagażową (zlikwidowaną jeszcze przed rokiem 1990). Od strony ulicy Kolejowej do przystanku prowadzą schody wraz z podjazdem dla wózków.
Po roku 1989, kiedy to nastąpił upadek fabryki znaczenie przystanku zmalało, mimo że leży właściwie w centrum miejscowości. Budynki stacyjne zdewastowano (kasa biletowa została zlikwidowana w roku 1999), a w dniach od 30 lipca do 4 sierpnia 2008 nastąpiła ich ostateczna rozbiórka.
Na tym przystanku należy znaleźć kamień określający kilometraż, znajduje się przy semaforze, przy wyjeździe z przystanku, będą tam dwie liczby górna i dolna, należy je dodać do siebie.
Stacja 5 - Goleszów
Stacja została otwarta 1 czerwca 1888 roku. Jej lokalizacja (dość daleko od wsi) była podyktowana możliwie najkorzystniejszą budową odgałęzienia (początkowo była to bocznica) do Ustronia (intratna obsługa tamtejszej kuźni oraz jeszcze istniejącej huty żelaza). Dwukondygnacyjny budynek dworcowy dworcowy wraz z podobnej wielkości budynkiem mieszkalnym dla pracowników kolei są charakterystyczne dla austriackich dworców średniej wielkości. Stacja została rozbudowana m.in. z powodu budowy cementowni w Goleszowie (spora bocznica szlakowa odgałęziała się przed przystankiem Goleszów Górny na linii do Cieszyna) oraz przedłużeniem linii z Ustronia do Wisły Głębce (lata 30. zeszłego wieku). Kolejna gruntowna przebudowa spotkała ją w czasie elektryfikacji w latach 70. XX wieku i z tego okresu najprawdopodobniej pochodzą bardzo wąskie perony ponoć najwęższe w całym kraju.
W budynku dworcowym jest poczekalnia z (nieczynną od 2006 roku) kasą biletową, biuro zawiadowcy stacji oraz nastawnia dysponująca (wraz osobnym miejscem dla megafonisty, obsługiwana obecnie przez dyżurnego ruchu). Na dworcu cały czas funkcjonuje zapowiadanie pociągów, natomiast przekazywanie przez dyżurnego sygnału "nakazu jazdy" zostało zniesione ok. 2003 roku. Warto zauważyć, że w okolicach lat 2000-2002 oraz w latach 80. XX wieku istniał na stacji sklep (dobudówka pod wiatą).
Na parterze budynku mieszkalnego mieściła się do początku lat 90. ekspedycja towarowa, której pomieszczenia służą obecnie służbom drogowym. Na torze nr 6 obok tegoż budynku stoją zazwyczaj pojazdy kolejowe tej służby (drezyny, pługi).
Jeśli chodzi ruch pasażerski to pociągi relacji Bielsko - Cieszyn (jeśli nie miały żadnego krzyżowania się) zatrzymywały się na torze nr 1, pociągi do Wisły na torze nr 2, a tor nr 4 służył pociągom rozpoczynającym tutaj bieg w stronę Wisły. Tory nr 2 i 4 służą również jako tory mijankowe podczas krzyżowania się pociągów.
My potrzebujemy dolną liczbę ze słupa trakcyjnego, który znajduje się przy wejściu na perony.
Stacja 6 - Skoczów Bładnice
Na przystanku w Bładnicach pierwszy pociąg osobowy zatrzymał się 21 lipca 1973 roku o godzinie 15.35. Wtedy to oddano do użytku peron budowanego przez cztery miesiące w czynie społecznym przystanku. Inicjatorem budowy był Andrzej Gaszek, a koszt powstania peronu wyniósł 1 milion ówczesnych złotych. W kolejnym roku wybudowano budynek dworcowy. Obiekt ten miał dwa poziomy: na wyższym (poziom peronu) znajdowała się poczekalnia, pomieszczenia dwóch kas biletowych oraz toalety, a na niższym (wejście z tyłu budynku) umieszczono pomieszczenia świetlicy, w której odbywały się zgromadzenia mieszkańców, kolejarzy i inne lokalne wydarzenia kulturalno - rozrywkowe.
Po likwidacji kas biletowych nie pilnowany budynek ulegał stopniowej dewastacji. Planowano jego wyburzenie, jednak mieszkańcy przez lata nie godzili się na to twierdząc, że nie pozwolą zburzyć tego co sami kiedyś postawili. Ostatecznie jednak zarządca infrastruktury kolejowej rozebrał obiekt we wrześniu 2013 roku.
My poszukamy słupka określający kilometraż trasy, na nim będą dwie cyfry (górna i dolna), nam będzie potrzebny wynik dzielenia górnej przez dolną (wynik jest liczbą całkowitą).
Stacja 7 - Skoczów
Stacja została oddana do użytku wraz z uruchomieniem linii 190 w roku 1888. Wybudowano tu ceglany budynek o architekturze charakterystycznej również dla pozostałych dworców Kolei Miast Śląskich. Wewnątrz prócz poczekalni i kas biletowych umieszczono także restaurację. Na stacji znajdował się również żuraw wodny i wieża ciśnień służące nawadnianiu parowozów.
Rozbudowa miała miejsce podczas konstrukcji linii 157 ze Skoczowa do Chybia, którą ukończono 14 maja 1927. Zmodernizowano wówczas stację, dobudowano tory ładunkowe oraz rampę i od tej pory stała się ona węzłową.
W czasie II wojny światowej wojska niemieckie zniszczyły wieżę ciśnień, która została odbudowana w okresie powojennym (obecnie zdewastowana). Do czasu jej odbudowy parowozy nawadniane były wodą z rzeki Wisły w okolicy mostu kolejowego.
Na stacji ma swój początek wybudowana w latach 70. XX wieku bocznica odlewni Teksid, dla której pracowników w roku 1968 Kieleckie Przedsiębiorstwo Robót Mostowych wybudowało przejście nadziemne nad torami (po latach wyłączenia z eksploatacji rozebrane ostatecznie w listopadzie 2016 roku). Na potrzeby budowy osiedla bloków mieszkaniowych na Górnym Borze w latach 70. XX wieku wybudowano także bocznicę do betoniarni (obecnie nie istnieje).
Kasa biletowa została zlikwidowana 28 października 2009 roku, zamknięto także poczekalnię i od tego czasu pozbawiony nadzoru budynek jest systematycznie dewastowany.
Tutaj policzymy ilość peronów (oznakowane żółtą farbą).
Stacja 8 - Pogórze
Ta urokliwa stacja położona praktycznie w leśnym otoczeniu otwarta została w roku 1888.
Posiada leżący na łuku peron z dwiema krawędziami peronowymi, na peronie dwie wiaty przystankowe. Na stacji znajdują się semafory świetlne oraz (ze względu na łuk) semafory powtarzające. W obrębie stacji znajdują się trzy tory główne - wszystkie zelektryfikowane, choć do zawieszenia przewozów używane były dwa tory (w razie mijanki), a trzeci tor zarastała trawa. Budynek stacji w całości zaadaptowany do celów mieszkalnych. Dobudowana do niego jest nastawnia, w której urzęduje dyżurny ruchu, m.in. zapowiadający pociągi i zamykający rogatki na pobliskim przejeździe.
Stacja mocno podupadła, od kiedy zamarł ruch towarowy pomiędzy Bielskiem a Skoczowem (niegdyś sporo było tutaj krzyżowań osobówek z osobówkami i z towarowymi). Służyła niegdyś jako "nocleg" dla składów jeżdżących ze Skoczowa do Pawłowic czy Cieszyna.
Tutaj policzymy semafory, a żeby nie było łatwo to, które są od początku peronu i te, które są na wyjeździe ze stacji.
Stacja 9 - Grodziec Śląski
Otwarty w roku 1888 przystanek ulokowany został na obrzeżach miejscowości. Wybudowano tu ceglany budynek mieszczący kasę biletową i niewielką poczekalnię.
Ten zapomniany obecnie przystanek osobowy niegdyś tętnił życiem. W roku 1929 awansował do rangi stacji (po roku 1945 zdegradowany został do przystanku i ładowni), a jeszcze w latach 70. XX wieku funkcjonowały tu dodatkowe tory oraz rampy, które wykorzystywano do zwożenia dla miejscowej ludności węgla i artykułów rolniczych. Obecnie nie został po nich ślad - otoczenie zostało gruntownie przebudowane (przebiegająca tu obecnie droga wówczas poprowadzona była inaczej).
Starsi mieszkańcy okolicy wspominają o tłumach, które czekały w Grodźcu na pociąg w czwartki, kiedy to w Skoczowie był dzień targowy. Podróżujący stojący w długiej kolejce do mieszczącej się wówczas w budynku stacyjnym kasy biletowej mieli problemy, aby zdążyć kupić bilet przed odjazdem pociągu!
Na peronie, leżącym na łuku, znajduje się mała blaszana wiata przystankowa. Dawny budynek stacyjny obecnie w całości służy jako mieszkalny. Od początku 2008 roku na przejeździe tuż obok peronu znajduje się samoczynna sygnalizacja przejazdowa.
Tutaj znów będziemy liczyć, ale tym razem lampy, ale nie wszystkie tylko te podwójne.
Stacja 10 - Jasienica
Przystanek został oddany do użytku w roku 1987 głównie na potrzeby pracowników mieszczącej się nieopodal Fabryki Mebli Giętych w Jasienicy (Zakład nr 1).
Znajduje się on na uboczu, prowadzi do niego jedynie wąska droga odchodząca od ulicy Bielskiej (starej drogi na Skoczów). Na jedynym peronie znajduje się zdewastowana obecnie wiata przystankowa. Pociągi na tym przystanku zapowiadał dyżurny ruchu ze stacji w Jaworzu.
Na przeciw wejścia na peron jest słup, górny numer jest ledwo widoczny (liczba 12) pod nim jest potrzebna nam liczba.
Stacja 11 - Jaworze Jasienica
Uruchomiona w roku 1888 stacja, z budynkiem dworcowym o charakterystycznej architekturze (identycznym z tym powstałym np. w Wapienicy).
Około roku 2003 została zamknięta poczekalnia, do połowy 2008 roku mieścił się tam skład części samochodowych jednego z okolicznych komisów, strzeżony przez firmę ochroniarską. Z kolei całe piętro budynku stanowi część mieszkalną. W czerwcu 2010 roku, ze względu na bardzo zły stan techniczny, zdemontowano charakterystyczne drewniane zadaszenie znajdujące nad wejściem do poczekalni, a wraz z nim również neon z nazwą stacji.
Stacja posiada jeden peron z dwiema wiatami przystankowymi, z dwiema krawędziami peronowymi. Stan taki ma miejsce od momentu elektryfikacji tego odcinka, na początku lat 80. Wcześniej bowiem były tam dwa wąskie perony (takie jak w Skoczowie, Goleszowie czy Cieszynie). Ślepy tor, zakończony kozłem oporowym, biegnący od strony Pogórza, kiedyś był torem środkowym, tzn. biegł między dwoma ówczesnymi wąskimi peronami (teraz biegłby przez środek obecnego peronu). Tor zasadniczy od strony Bielska rozgałęzia się na dwa tory (oba zelektryfikowane), które otaczają peron. Od strony Pogórza tor zasadniczy rozgałęzia się właściwie na cztery tory: - tor ładunkowy znajdujący się przy tartaku, dawniej wykorzystywany intensywnie przez tamtejszy GS (niezelektryfikowany), obecnie zupełnie nie używany. Obecnie jest zakończony kozłem oporowym, jednak przed elektryfikacją posiadał rozjazd i był połączony z torem szlakowym; - tor odstawczy, biegnący "na wprost" (dawny tor biegnący między wąskimi peronami), zakończony kozłem oporowym tam gdzie zaczyna się peron od strony Pogórza - służył do "nocowania" elektrowozów, które przyjeżdżały z wagonami do GSu, obecnie zarasta wysoką trawą; - wspomniane już dwa tory okalające peron, umożliwiające mijankę.
Stacja wyposażona jest w semafory świetlne, również tarcze manewrowe świetlne. Z nastawni JJ opuszczane są również rogatki na pobliskim przejeździe. Znajduje się tam również zamknięcie zwrotnicy od nieczynnej bocznicy Fabryki Mebli Giętych. Tamtejszy dyżurny ruchu zapowiadał pociągi również na przystanku Jasienica koło Bielska.
W czasach świetności stacja była uczęszczana licznie m.in. przez pracowników znajdującego się w pobliżu Zakładu nr 2 Fabryki Mebli Giętych.
Tutaj znów poszukamy słupa trakcyjnego, betonowego, który znajdować powinien po lewej stronie jak się wchodzi na peron. Nas będzie interesowała suma liczby górnej i dolnej.
Stacja 12 - Bielsko-Biała Wapienica
Uruchomiona w roku 1888. Oddano wówczas do użytku budynek dworca o architekturze charakterystycznej również dla innych obiektów stacyjnych linii (i identyczny w budowie np. z dworcem w Jaworzu Jasienicy).
Stacja ma dobrą lokalizację m.in. ze względu na sąsiedztwo kilku zakładów takich jak: Fabryka Pił i Narzędzi, Gestind Poland (dawniej FSM Zakład nr 10; zakład ten posiada nawet swoją bocznicę, zaprzestano jednak jej użytkowania na początku lat 90. - tor jest jednak nadal kompletny, a na terenie zakładu jest jeszcze suwnica, świadcząca o tym, że niegdyś było to miejsce intensywnie eksploatowane), Aleksandrowickie Zakłady Przemysłu Lniarskiego "Allen" (obecnie zakład nieczynny), Bielskie Zakłady Futrzarskie "Beskidiana" (obecnie w likwidacji), Fabryka Domów. Takie zagęszczenie zakładów pracy czyniło ze stacji w Wapienicy swego czasu bardzo uczęszczane miejsce. Niestety wraz z transformacją ustrojową i upadkiem części okolicznych zakładów (Allen, Fabryka Domów) zmniejszyło się znaczenie stacji.
24 kwietnia 2003 roku zlikwidowano kasę biletową (stacja posiadała kasę towarową i pasażerską), niedługo potem w tym samym roku zamknięto poczekalnię. Na stacji nie ma też żadnych ławek - wszystko zostało zabrane, zapewne w obawie przed zbieraniem się podejrzanego towarzystwa. Na piętrze budynku stacji znajduje się mieszkanie, na parterze nieczynna poczekalnia, połączona z nastawnią BBW i pomieszczeniem dyżurnego ruchu.
Przy wyjściu ze stacji po lewej znajduje się słup oświetleniowy. Jest na nim jedna cyfra. Podziel ją przez dwa, a wynik dopisz z przodu do tej liczby.
Stacja 13 - Bielsko-Biała Aleksandrowice
Przystanek został oddany do użytku 10 stycznia 1984 roku razem z przystankiem Bielsko Biała Zachód. Postulat jego budowy wysuwali mieszkańcy osiedla kiedy zaistniała potrzeba dojazdu do pracy w ówczesnej Fabryce Samochodów Małolitrażowych.
Posiada jeden peron i jedną krawędź peronową, a w jego obrębie znajdują się trzy duże osiedla bloków z wielkiej płyty: Kopernika, Wojska Polskiego i Polskich Skrzydeł. Tutejszy peron służy często niestety za miejsce schadzek różnego rodzaju grupek w różnego rodzaju celach. Pociągi na tym przystanku były zapowiadane przez dyżurnego ruchu w Wapienicy.
Tutaj znów odczytamy numer ze słupu trakcyjnego, który znajduje się naprzeciw tablicy z nazwą stacji, przy czym do naszych obliczeń bierzemy dolną liczbę.
Stacja 14 - Bielsko-Biała Górne
Przystanek osobowy w Bielsku Górnym uruchomiony został w sobotę 30 maja 1914 roku.
Jedyny peron usytuowany jest na łuku. Na jego terenie znajduje się budynek, w którym mieściła się niegdyś kasa i poczekalnia (zamknięte pod koniec lat 90.) oraz pomieszczenie dróżnika, z którego zamykał on rogatki na przejeździe. Posterunek dróżniczy został zlikwidowany 17 grudnia 2008 roku, a co za tym idzie tamtejszy przejazd zmienił kategorię z A na B. Zabudowano na nim SSP z półrogatkami samoczynnymi i sygnalizacją, osłonięty z obu stron tarczami ostrzegawczymi przejazdowymi. Przejazd monitorowany jest również przez cztery kamery. Na przystanku znajdowały się megafony do zapowiadania pociągów, z których co ciekawe pociągi nie były zapowiadane na miejscu tylko z nastawni na stacji Bielsko Biała Główna. Zapowiadane były wyłącznie pociągi wyjeżdżające z Bielska.
Sam budynek ucierpiał w czasie zamknięcia odcinka Bielsko - Jaworze w 2006 roku, w czasie budowy obwodnicy zachodniej miasta - został osprejowany, wybito okna, zdewastowano wnętrze dawnej poczekalni oraz pomieszczenie dróżnika.
Obok budynku znajdują się toalety, od dawna nieużywane i również zdewastowane. Niegdyś sporo ludzi jeździło tutaj do pracy w pobliskim Bezalinie, do szpitala czy też do szkoły samochodowej czy byłego urzędu wojewódzkiego. Na peronie i w czynnej niegdyś poczekalni znajdowały się ławki. W pomieszczeniu do dyspozycji podróżnych był też piec kaflowy, który pozwalał ogrzać się w zimie (żeliwne drzwiczki tego pieca zostały wyrwane i skradzione przez złomiarzy w czasie zamknięcia odcinka Bielsko - Jaworze w 2006 roku. Ich łupem padły również metalowe elementy maszyny do sprzedaży biletów kartonikowych).
Tym razem nie będą nas interesowały słupy trakcyjne tylko latarnie, a konkretnie numery na nich. Jeśli się uważnie przyjrzymy tym numerom to okazuje się, że jest pewna charakterystyka. Na słupach zauważymy dwie liczby, jedna z nich jest inna na każdej lampie druga pozostaje ta sama, nam potrzebna jest ta która się nie zmienia.
Stacja 15 - Bielsko-Biała Zachód
Przystanek ten, razem z przystankiem w Aleksandrowicach został oddany do użytku 10 stycznia 1984 roku, a postulat jego budowy wysuwali mieszkańcy kiedy zaistniała potrzeba dojazdu do pracy w ówczesnej Fabryce Samochodów Małolitrażowych. Początkowo zatrzymywały się tu tylko pociągi, które dowoziły i odwoziły z zakładu pracowników I, II i III zmiany. Na uwagę zasługuje jego dobra lokalizacja - bliskość Centrum Handlowego Sarni Stok, osiedla o tej samej nazwie oraz możliwość łatwego dojścia do przystanku Bielsko Biała Północ.
Co ciekawe, mimo że od roku 2009 przystanek jest nieczynny drogę do niego wskazuje jeden z drogowskazów Miejskiego Systemu Informacji ustawiony w roku 2013 w pobliżu Centrum Handlowego Sarni Stok (opisany został jednak jako "Stacja PKP Zachód").
Przy wyjeździe z przystanku znajduje się semafor oznaczony symbolem ToA - 16 czy ToB - 8.
Stacja końcowa - Bielsko-Biała Główny
Kolej dotarła do Bielska w roku 1855 jako odgałęzienie Kolei Północnej Cesarza Ferdynanda z Dziedzic. Oddano do użytku budynek dworcowy zlokalizowany wówczas na północnych obrzeżach miasta. Prowadziła do niego wytyczona także wtedy ulica Kolejowa (Bahnstrasse), obecnie Barlickiego. Do roku 1878 była to stacja końcowa, wtedy bowiem oddano do użytku linię do Żywca. W celu jej przedłużenia wykonano za stacją tunel o długości 268 metrów.
Wkrótce okazało się, że istniejący dworzec jest zbyt mały do potrzeb przewozowych i rada miejska powzięła w roku 1887 decyzję o budowie nowego dworca kolejowego. Prace wykonała w latach 1889-1890 firma bielskiego architekta Karola Korna według projektu innego bielskiego architekta Karola Schulza, nawiązującego do innych obiektów dworcowych uruchomionej w roku 1888 Kolei Miast Śląskich i Galicyjskich z Kojetina przez Cieszyn i Bielsko do Kalwarii. Przy budowie nowego obiektu wyburzono halę mieszczącą perony starego dworca, ale sam budynek pozostawiono i znajduje się on do dziś przy ul. Wałowej. Na potrzeby nowego dworca wytyczono także nowa ulicę - z początku Dojazdową lub Tunelową, od 1898 roku Cesarza Franciszka Józefa (Kaiser Franz Josef-Strasse), a dzisiejszą 3 Maja. Uroczyste otwarcie nowego budynku dworca nastąpiło 26 lutego 1890 roku.
W okresie międzywojennym znaczenie dworca nadal rosło, w styczniu 1920 roku uruchomiono punkt przeładunkowy wyposażony w dźwig do przenoszenia nadwozi węglarek na wózki tramwajowe i dalszego transportu do fabryk na terenie miasta.
W roku 1994 obiekt został wpisany do rejestru zabytków, ale dopiero w latach 1997-2001 zaniedbany dworzec został wyremontowany. Dzięki remontowi, którego koszt wyniósł 4 mln złotych (w tym 30% z kasy miejskiej) dokonano pełnej restauracji budynku - spod warstw farby wydobyto ceglaną elewację, wymieniono pokrycie dachowe, całą stolarkę okienną i drzwiową oraz instalacje, od strony peronów wyremontowano wiatę peronową przylegającą do budynku, położono nowy bruk, a wewnątrz odkryto ciekawe polichromie w stylu pompejańskim. Wyremontowany obiekt oddano do użytku 15 września 2001 roku.
Stacja posiada trzy perony dla obsługi podróżnych, w tym dwa wyspowe o długości 304 metrów - najdłuższe w polskiej części Śląska Cieszyńskiego.
Na peronie drugim, naprzeciw budynku dworca (wejścia) jest słup na, którym są tablice informacyjne, który to peron oraz tor, dodatkowo jest na nim liczby, jedna większa i dwie mniejsze. Nas interesuje ta mniejsza, biorąc pod uwagę wielkość czcionki.
Jak odnaleźć kesza?
Sumuj wszystkie wartości, oznaczmy ją przez X (powinna się kończyć liczbą 0). Natomiast suma liczb do stacji Bielsko-Biała Wapienica (włącznie) jako Y.
N 49° X*124+Y+5
E 019° X*7
Informacje przedstawione w opisie pochodzą ze strony http://kolejcieszyn.pl/
Dziękuję Art_Bi za przeprowadzenie betatestu