De bevrijding
De bevrijding naderde, en de pogingen te ontsnappen hadden geen nut meer. De tijden van vermommingen, afdalen aan lakens, valse documenten maken, het tunnelen (zelfs door een dik pak sneeuw op het dak, wat ook mislukte), het was allemaal voorbij.
Op 15 april 1945 stonden de Amerikanen aan de rand van Colditz. In de vroege morgen hoorden de gevangenen in Colditz P-47 Thunderbolts overvliegen, en zagen dat deze het station beschoten. In de middag kwam de oorlog wel erg dichtbij toen artillerie insloeg in het dak van het kasteel. Snel werden er vlaggen van Groot Brittannië, Frankrijk en Polen uit de ramen gehangen, waarop het vuren stopte
Op 15 april waren zo’n 200 Duitse soldaten met zware wapens en tanks in Colditz. Het Amerikaanse 273rd Infantry Battalion, van de 69th Infantry Division opende de aanval op Colditz op 15 april om 19.00 uur met de inzet van I Company. Er was zware oppositie van Duitse machinegeweren, en er waren nabij gevechten waarbij panzerfausten werden ingezet, en zelfs hand tot hand met bajonet speelden zich af. Er werd artilleriesteun gegeven aan I Company, maar het werd duidelijk dat deze nacht Colditz niet ingenomen zou worden. Vier man van I Company sneuvelden, en acht raakten gewond. K Company was iets verder gevorderd aan de westzijde van Colditz, maar liep vast op de grote brug die de stad in tweeën splitste. Deze brug, de ‘Adolf Hitler Brücke’ werd door enkele Duitsers verdedigd. Tijdens de aanval van K Company sneuvelde T/Sgt Emil Miskovic, die door een jonge Duitse soldaat van een jaar of 15 werd neergeschoten, en er raakte één gewond. De jonge Duitser sneuvelde in een kogelregen en de andere verdedigende Duitsers op de brug werden ook uitgeschakeld. I en K Company consolideerden voor de nacht, om zich gereed te maken om de brug over te trekken in de vroege morgen.
Onder de duisternis van de vroege maandagochtend, 16 april 1945, werd de aanval over de brug ingezet met steun van tanks van de 9th Armored Division. De dag ervoor hadden de Duitsers, in de middag rond half drie, getracht de brug op te blazen, maar dit was slechts deels gelukt, en verkeer erover heen was mogelijk. Maar er was geen oppositie meer, de Duitsers hadden zich die nacht teruggetrokken. De verdediging was overgelaten aan een aantal doodsbange jonge jongens uit Colditz zelf. Deze gaven zich bijna zonder slag of stoot over toen de Amerikanen in zich kwamen (één jongen zou nog sneuvelen toen die trachtte te vluchten). Reinhold Eggers maakte als eerste contact op de stenen brug aan de zuidzijde van het kasteel met de Amerikanen, om te vertellen dat commandant Prawitt van Colditz zich wilde overgeven. De wapens waren neergelegd en de gevangenen hadden het kasteel overgenomen, en hielden de overgebleven Duitsers nu gevangen. Colditz was vrij,…