Het Kerkje van Weerde wordt op een oude kaart omschreven als “het oudste van Brabant”. Volgens de legende is het weggezonken in de moerassen van de beemden en kan je op kerstavond nog steeds de klokken horen luiden! Wanneer het kerkje werd gebouwd is niet met zekerheid te zeggen, in 825 werd er reeds melding van gemaakt. Vermoedelijk is het in de vroege middeleeuwen opgericht als kerk voor de allereerste Graven van Aarschot die wellicht hun versterkte burcht op Schoonhoven hadden. Het Kerkje van Weerde was de moederkerk van Langdorp (onafhankelijk van de parochie Aarschot, maar onderhorig aan de Heren van Aarschot, Stade etc.), in 1357 werd ze samengevoegd met de kerk van Langdorp. De kerk van Langdorp werd daarop steeds belangrijker, tot het Kerkje van Weerde tijdens de godsdienstoorlogen van de 16e eeuw in onbruik geraakte en verlaten werd. In 1630 wordt melding gemaakt van instortingen, en omstreeks 1686 wordt het kerkje gesloopt en de stenen worden gebruikt voor de herstelling van de kerkhofmuur van Langdorp.
De kerk van Weerde stond aan de Weerdelaak. Na de afbraak was er in de weide een kleine heuvel op de plaats van de kerk, die in 1870 werd verlaagd. Tijdens die werken werden een 70-tal schedels gevonden die terstond terug werden begraven. Recent werd met medewerking van het stadsbestuur een archeologisch onderzoek verricht naar de Kerk van Weerde.
De melding van het kerkje van Weerde in Aarschot in 825 is vermoedelijk te wijten aan een verwarring met Oirschot, in Noord-Brabant