Poligon Wojskowy Garnizonu Legnica

1452

! ! !   UWAGA   ! ! !   Skrzynka zawiera cyfrę podrzebną do obliczenia współrzędnych finałowych   ! ! !

W roku 1419 wymarła w osobie Wacława II legnicka linia Piastów, a książę Ludwik II z Brzegu odziedziczył księstwo. On z kolei zmarł w roku 1436, nie pozostawiając męskiego następcy tronu. Najpierw rządziła po nim jego wdowa Elżbieta Brandenburska. Ona zmarła w roku 1449, i odtąd rozpoczął się spór. Cesarz Fryderyk III chciał wcielić księstwo legnickie jako spełnione lenno do Korony Czeskiej. Ponieważ jednak Jadwiga córka zmarłej Elżbiety była żoną księcia Jana Lubińskiego, zgłosił on swe roszczenia do tego księstwa. Sytuacja skomplikowała się jeszcze bardziej.

Legnica była w tym okresie bardzo znacząca. Miasto było nadal głównym ośrodkiem księstwa z powodu jego bardzo korzystnego położenia komunikacyjnego a także często uczęszczanym miastem handlowym a poza tym znanym miastem sukienników. Legnica posiadała od roku 1352 prawo bicia monety. Burmistrz Ambrosius Bitschen chciał wykorzystać tę w oczywisty sposób pomyślną okoliczność i poddać miasto bezpośrednio pod władzę Korony Czeskiej, bez pośrednictwa jakiegokolwiek księcia, tak jak to udało się wcześniej miastu Wrocław. On obiecywał sobie w ten sposób większe swobody dla miasta Legnicy. Dlatego też miasto dniu 14 maja 1452 roku złożyło przysięgę wierności jeszcze nieletniemu królowi Czech Władysławowi. Jan Lubiński nie pogodził się z tym i wyruszył z wojskami przeciwko zbuntowanemu miastu. Na tak zwanej Górce Wojennej (Kriegskoppe) pomiędzy Ulesiem a Lipcami doszło do walki. Legniczanie zwyciężyli.

Jan Lubiński zmarł w listopadzie 1453 roku we Wrocławiu w wieku 35 lat, ale spór trwał dalej. Rzemieślnicy byli wprawdzie zamożni, ale nie posiadali wpływów. W dniu 24 czerwca 1454 roku powstali oni przeciwko patrycjatowi i przeciw Radzie Miasta; rajcy zostali schwytani i uwięzieni. Wdowa po księciu Janie Jadwiga przybyła wraz ze swym ośmioletnim synem Fryderykiem (później Fryderykiem I) na zaproszenie mieszczan do Legnicy. Bitschen został jednak jako domniemany zdrajca skazany na śmierć przez sąd złożony rzemieślników i rycerstwa i  ścięty w dniu 24 lipca 1454 roku przed ratuszem. Księżna Jadwiga przejęła regencję w imieniu swego nieletniego syna.

Ambrosius Bitschen uchodzi jednak za znaczącego polityka miejskiego. Legniczanie nazwali jedną z ulic jego imieniem. Dom "pisarza miejskiego", w którym on mieszkał, był zachowany do roku 1945 jako najpiękniejszy dom renesansowy miasta.  
Czeski król Władysław wyraził podziękowanie za przysięgę wierności złożoną przez rajców, zezwalając im by do ich herbu składającego się z dwóch srebrnych kluczy na niebieskim polu mogli dołączyć złotego czeskiego lwa z podwójnym ogonem. Po krwawym zakończeniu „legnickiego sporu lennego“ czeski lew został przejęty do herbu Legnicy dopiero w roku 1675.