Parafia Kłyżów została wydzielona z parafii Pysznica w 1974 r. dekretem bp Ignacego Tokarczuka, otrzymując wezwanie Matki Boskiej Wniebowziętej oraz św. Maksymiliana Kolbe.
Wcześniej mieszkańcy musieli chodzić do kościoła ok. 7 km. W latach 70-tych, rozpoczęto wozić dzieci na naukę religii do kościoła w Pysznicy. Ta znaczna odległość w połączeniu z trudnościami, które występowały w zimie w istotny sposób utrudniały dzieciom z Kłyżowa naukę religii. Mieszkańcy postanowili więc wynająć lokal na punkt katechetyczny do którego przyjeżdżał ksiądz. Wówczas władze nałożyły karę na właścicielkę wynajętego pomieszczenia. Mieszkańcy zorganizowali zbiórkę pieniędzy i zapłacili karę, ale władze szantażowały ją dalej i wymówiła lokal. Poszukiwano następnego lokum, aby dzieci mogły pobierać naukę religii na miejscu. Rozwiązania szukali zarówno ksiądz jak i rodzice. Znaleziono dom do sprzedania, którego właścicielka - Aniela Świeca mieszkała na Zachodzie. Nawiązano z nią kontakt i kupiono dom z przyległym placem. Ale mieszkały tam dwie rodziny. Na szczęście jedna z nich wkrótce wyprowadziła się i tam został otwarty punkt katechetyczny. Obok mieszkał sąsiad, któremu zawalał się dach. Mieszkańcy porozumieli się z nim i zaproponowali, aby w zamian za przeprowadzenie remontu przekazał część domu na kaplicę. W jego pokoju został postawiony nowy piec, wymieniono okno, podłogę, kobiety wybieliły ściany. W rekordowym czasie obito płytami ściany przyszłej kaplicy, zrobiono oświetlenie oraz ołtarz. Ks. Prałat Szubarga poświęcił kaplicę i co niedzielę odbywały się w niej nabożeństwa. Kiedy dom się zawalał, władze o tym nie wiedziały, ale kiedy został wyremontowany zaraz partia wezwała właściciela na rozmowę. Żądali, aby zlikwidował kaplicę, bo w przeciwnym razie zabiorą mu rentę. Chłop się załamał i dał wymówienie, ale pozwolił zabrać wszystkie sprzęty z kaplicy. Wówczas na zebraniu postanowiono, że skoro jest własny dom, to po co tułać się po cudzych katach. Właśnie lokatorzy opuścili drugą część domu. Podniesiono dom o 70 cm, wymieniono dach, drzwi, podłogi. Gdy wszystko było gotowe zaproszono Biskupa Ordynariusza.
3 maja 1973 r. bp Ignacy Tokarczuk poświęcił kaplicę. Roboty posuwały się szybko naprzód, ale przeważnie wieczorami, ponieważ mężczyźni pracowali zawodowo. Ks. Andrzej Sekulski zamieszkał w Kłyżowie. Msze św. były odprawiane codziennie, dzieci cieszyły się z religii na miejscu. Ksiądz wkrótce dostał wezwanie na kolegium do Niska, ale wraz z nim pojechało wielu parafian, aby zademonstrować swoje poparcie dla niego. Ksiądz został skazany, ale karę umorzono. W miarę jedzenia apetyt rośnie, była kaplicę, ale bez dzwonów. Zorganizowano więc zbiórkę złomu szlachetnego. 15 kwietnia 1978 r. bp Ignacy Tokaczuk poświęcił nowe dzwony. Ksiądz mieszkał w oddaleniu od kaplicy, więc mieszkańcy postanowili wybudować plebanię. Niestety nie mogli dostać planu toteż wybudowali ją "na dziko". Ludzie którzy byli na usługach partii zaraz donieśli o tym fakcie do władz, które wraz z MO zorganizowały nalot, strasząc rozbiórką. Założyli plomby, ale kobiety po ich odjeździe zerwały je. Robota posuwała się szybko do przodu, tak że 15 sierpnia 1978 r. bp Bolesław Taborski poświęcił plebanię. Z początku tylko nieliczna grupa skupiała się wokół księdza, ale z każdym dniem przybywało ofiarodawców, którzy kupowali materiał budowlany na przyszły kościół.
W roku 1980 rozpoczęto budowę obecnego kościoła, trwała ona dwa lata. Z czasem wystrój kościoła był wzbogacany, trwały prace wykończeniowe. W czasie obchodów Wielkiego Jubileuszu (rok 2000) kościół został konsekrowany przez ks. bp Wacława Świerzawskiego.
SKRYTKA
To micromagnetyk. Weź coś do pisania. Zalecana ostrożność i dyskrecja.