Schadewijk werd voor het eerst vermeld in 1383, en wel in het Mirakelboek van Onze Lieve Vrouw van 's-Hertogenbosch, waarin melding wordt gemaakt van de wonderbaarlijke genezing van Lysbeth, de dochter van Roelof Moliaert, van epilepsie. Zij was afkomstig van Scaeywijc in die prochie van Herpen.
De naam Schaijk werd vroeger gespeld als Scaeywijc, Scadewic of Schadewijk.
Het woord wijk betekent: nederzetting. Sche of scha betekent bos (zoals in bijvoorbeeld Appelscha),
het betrof hier de griendgronden (wilgenbossen) langs het inundatiegebied van de Maas. Scha zou ook kunnen komen van schaat of schoot, een afgepaald stuk land (zoals in Oirschot, Elschot enz.).
De interpretaties schaduw en schade (die zou zijn ontstaan doordat men de eerste jaren van ontginning alleen maar bemesten moest) zijn vormen van volksetymologie achteraf.
Hôg- en Lêghei / Mun ligt aan uiterste noordrand van de Maashorst, op de grens van de horst en het rivierengebied. Vroeger had deze overgang van hoog naar laag grote gevolgen voor het landgebruik. Op de hoge, droge heide op Hôghei lieten de boeren hun schapen grazen. Terwijl de drasse laagte bij Mun meer gebruikt werd als weidegrond voor de koeien en als hooiland. Ook is er veel turf gestoken op Mun of in de Lêghei. Vooral in de 17e en 18e eeuw toen veel welgestelde Schaijkenaren een eigen turfveldje hadden. Pas in de jaren dertig van de vorige eeuw werd het uitzonderlijk natte gebied door kanalisaties beter bruikbaar voor de landbouw. Maar het heeft nog wel tot de laatste ruilverkavelingsronde in 1989 geduurd, voordat de wateroverlast echt tot het verleden behoorde. Toen is ook de oude, aan hoog en laag gebonden kavelindeling verlaten en zijn hier allemaal grote, rechthoekige landbouwpercelen gekomen.
