Kruszczyk szerokolistny (Epipactis helleborine). Występuje w stanie dzikim w Europie, Afryce i Azji, zawleczony do Ameryki Północnej. W Polsce objęty ochroną częściową. Jest bardzo zmienny morfologicznie, wyróżnia się kilkanaście podgatunków. Krzyżuje się z innymi gatunkami kruszczyków. Występuje w Europie, północnej Afryce, w Azji południowo-zachodniej i środkowej sięgając na wschodzie do Chin, Bhutanu i Nepalu, został zawleczony i rozprzestrzenił się w Ameryce Północnej.
Jest to geofit ryzomowy czyli jego pączki odnawiające znajdują się na podziemnych kłączach, w nich też gromadzone są zapasy pokarmowe. Roślina miododajna i owadopylna. Zapylana jest przez błonkówki, nierzadko dochodzi do samozapylenia. Kwitnie od czerwca do września.
W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla klasy (Cl.) Querco-Fagetea i związku (All.) Cephalanthero-Fagenion. Rośnie jednak nie tylko w żyznych lasach liściastych, ale także na ich obrzeżach i na śródleśnych przydrożach, w lasach na siedliskach kwaśnych i ubogich, w zaroślach, na łąkach i wydmach. Notowany jest także na stanowiskach silnie przekształconych antropogenicznie, np. na składach rumoszu przy kopalniach.
Nektar zawiera pewne związki chemiczne o narkotycznym działaniu na owady. Wpływają na spowolnienie reakcji owadów wydłużając czas spędzany przez nie na kwiatach kruszczyka, mimo ich małej atrakcyjności. Zwiększa to szanse na zapylenie kwiatów. Dla owadów jest to niekorzystne, gdyż zbierają mniej nektaru i łatwiej padają łupem drapieżników.
Ze względu na chronienie stanowisk roślinki cache nie znajduje się w lesie, a w bezpiecznej odległości.
Przyda się latarka, chociażby z telefonu :D