In den Vodden Schapraaie
Verdorie, waar blijft die nu. Hier zit ik dan in den Vetten Os te wachten op Lady Knütsen. Ze noemde het "In den Vodden Schapraaie" omdat ze onze meeting "secret" wilde houden. Benieuwd wat ze me te vertellen heeft. Ze noemt me "bro Luke". Met het beetje Nederlands dat ze spreekt van toen ze in Amsterdam woonde noemt ze me steeds gabber, makker of kornuit. Maar goed, ze is geocacher en wou me absoluut spreken over een code die ze had gevonden tijdens haar vele reizen in het buitenland. De precieze plaats wou ze me niet onthullen. Benieuwd wat ze van me wil. En hoe ze er uit ziet want ik ken alleen haar nickname Lady Knütsen. Bon, ik wacht nog 15 minuten en dan ben ik hier weg.
Ik neem nog een sip van mijnen Brigand wanneer plots Nibla Cemen binnenstapt. Moet hij hier nu precies binnenvallen. Waarom laten ze die ook los in 't weekend. Ik probeer me te verbergen achter mijn krant maar de beroepscrimineel komt recht op mij afgestapt. "Ha, dag, goed om je nog eens te zien" veins ik met een geforceerde glimlach. "Zwijg en noem me niet bij naam" repliceert hij. Ja, dat is 'm dus, vriendelijkheid troef. Voor ik mijn krant goed en wel neerleg geeft hij me een papiertje met kleurrijke streepjes, snauwt "dat is van Lady Knütsen", draait zich om en stapt weer buiten zonder nog een woord te zeggen.
Allé dan, dat hebben we ook weeral gehad. Raar briefje. Zou dat die code zijn? Moet wel. Hm, eerst rustig mijn Brigand leegdrinken en ondertussen dit al eens bekijken.
Wacht even, ik denk dat ik het zie. "Garçon, nog een Brigand als 't kan, merci!".