OPGELET: De cache bevindt zich NIET aan het huis zelf maar langs de overkant van de straat. Begin dus aub niet de bloembakken van de eigenaar te doorzoeken!
De Belg heeft een baksteen in zijn maag maar van ruimtelijke ordening en smaak heeft men niet overal evenveel kaas gegeten. Hannes Coudenys besloot in 2012 om een ode te brengen aan de bakstenen wanorde, en wel met een blog 'Ugly Belgian Houses' http://uglybelgianhouses.tumblr.com/. Daarin maakt hij er een sport van om het beste van het lelijkste op camera te vatten en er een grappig bijschrift bij te verzinnen. Met succes, want ondertussen telt zijn website zo'n 300.000 unieke bezoekers per jaar, in binnen- én buitenland.
Door het succes van zijn blog, besloot Hannes om in 2015 een boek uit te brengen onder de titel ‘Ugly Belgian Houses’ waarin hij de vijftig opvallendste (mis)baksels bundelt. Met een hoop leuke achtergrondinformatie en interessant interviews erbovenop. Omdat lelijk nog altijd beter is dan saai!
Ook Gent heeft de ‘twijfelachtige eer’ om in dit boek vermeld te staan en dit met het huis van kunstenaar Marc Van Slembroeck in de Molenaarsstraat (in de nabijheid van Rabot). Vanaf de cachepositie heb je een goed zicht op dit unieke huis.
In De Morgen van 1 maart 2015 verscheen onderstaand interview wat je als geocacher een beetje achtergrond geeft bij het tot stand komen van dit ‘kunstwerk’.
Op de tafel in de keuken ligt De Morgen. Daaronder ligt Humo, en de radio staat op Klara. "Wijn of koffie?", vraagt hij. Aan de muren hangen schilderijen van hem. Sleppe (Marc Van Slembroeck) is een kunstenaar. De gevel van zijn huis is ook een kunstwerk. En dat kunstwerk staat nu in een boek met als titel Ugly Belgian Houses. "Och," haalt hij zijn schouders op, "ik stoor me er niet aan. Zo'n boek moet verkopen hè, die titel is gewoon een commerciële zet. Dat weet u ook, u werkt voor een krant." De bekendste gevel van Gent is altijd al kunst geweest. Toen het eerste werk na twaalf jaar te zeer was vergaan, wilde Sleppe aan Leo Copers, ook een Gentse kunstenaar, vragen om iets nieuws te creëren. "Zelf heb ik dat nooit willen doen. Dat zou niet opportuun zijn, vind ik, aangezien ik zelf een kunstenaar ben. Ik durfde het eerst niet goed aan Leo te vragen, want hij is nogal een naam, maar ik ken hem van vroeger, en hij was toch geïnteresseerd. Op basis van een oud schilderij van hem heeft hij dan een ontwerp voor de gevel gemaakt dat ik er samen met twee vrienden heb opgezet. Eerst de grondlaag schilderen, dan afspuiten, dan een tweede grondlaag, dan de sjablonen tekenen. Met een potlood en een gommeke, ziet ge ons al bezig? En dan de kleur erop. Die fluoverf is met speciale toestemming uit Frankrijk moeten komen, omdat er radioactiviteit in zat. In totaal hebben we er met drie man een maand aan gewerkt. "Hoe langer we bezig waren, hoe meer de mensen uit de buurt reageerden. Mensen die het lelijk vonden, mensen die zich ermee bemoeiden, mensen die het interessant vonden. Nu nog gebeurt het regelmatig dat er iemand stopt en aanbelt en mij vragen stelt over de gevel. Vervelend? Nee gij. Het gaat net om de vraag of mensen die gevel nu mooi of lelijk of interessant vinden. Dat is de essentie van het werk. Dat is hedendaagse kunst. Communicatie. Verstaat ge? "Of sommige mensen zich zouden kunnen storen aan mijn gevel? Ik zie niet in waarom. Met mijn gevel maak ik geen doden, of berokken ik geen psychologische schade. Als je niet wilt kijken, dan kijk je niet. Een tekening of schilderij of film is maar een tekening of schilderij of film. En een blote kont is maar een blote kont. Alles begint maar met hoe mensen erop reageren. Denk aan Charlie Hebdo. "Stel dat ik een overbuur zou hebben die slecht reageert op mijn gevel, dan zou ik er een psychiater, een dokter en een oogdokter bij halen om dat te meten. En als die metingen duidelijk aantonen dat mijn gevel die persoon benadeelt, dan zou ik hem aanpassen. Wetten zijn er om gevaarlijke toestanden uit te schakelen. Maar kunst is niet gevaarlijk. En mensen moeten toch een beetje vrijheid hebben in hun huizen? Stel u voor dat iemand beslist dat we allemaal dezelfde bloemekes in onze bloembak moeten hebben staan. Dat zou pas moordend zijn. Dat doodt de creativiteit. "Of dit huis nu mooi of lelijk is, vind ik trouwens geen interessante discussie. Iets is of iets is niet, een andere vraag moet je niet stellen. Als er over dit huis gesproken wordt, en zo het leven interessanter of rijker maakt, dan is het goed. Lelijk en mooi zijn dus geen goede criteria om een waardeoordeel over iets te vellen. Het leven zelf is het interessantste waardeoordeel. Dat is hedendaagse kunst. Dat is deze gevel. Verstaat ge?"
bron: De Morgen