Wie kent ze niet...die bankjes, waar je heerlijk even op kunt uitrusten tijdens het wandelen of fietsen, kunt wegdromen of gewoon even kunt bijkomen van een drukke dag!!!

Het gebroken slot

De legende van de witte dame.

Een moedig en rijzig jong ridder uit een naburig land had zich door zijn eigenzinnig optreden de wraak van zijn regeering op den hals gehaald. Deze verklaarde hem vogelvrij, zodat hij moest vluchten om zijn hals te redden. Het toeval (of noodlot?) dreef hem naar de omgeving van het tegenwoordige Grubbenvorst. Dit landschap scheen hem te bevallen; hij meende hier rust en veiligheid te zullen vinden. Geen wonder dus dat hij bij het eerste het beste huis, waar een jenevertak op een uithangbord geschilderd aangaf, dat men hier met een herberg te doen hadm van zijn paard steeg en om logies vroeg! De waardin van "Onder de Linden", zoo heette het logement, was een aardige vrouw. Nog aardiger echter was in het oog van den vreemdeling haar knappe dochter. Na korten tijd vatte hij een oprechte liefde voor haar op. Het meisje scheen zijn gevoelens te beantwoorden, wat hem, die huis en hof had moeten verlaten, een groote troost was. Toch kon hij zich niet altijd van zijn sombere overpeinzingen losmaken en op de lange avondwandelingen, die hij maakt om hieraan te ontkomen, bezocht hij dikwijls de ruïne.

Toen hij zich hier nu weer eens op een avond bevond, hoorde hij plotseling op de rivier het geluid van roeiriemen. Benieuwd naar wat dit kon zijn, verschool hij zich in de buurt. Weldra zag hij twee figuren op den door het maanlicht beschenen oever stappen. Hij hoorde een mannenstem, die de volgende woorden sprak: "Waorum ziet ge zoë good mit den vremden hier? Weit ge neet, det ik det neet geer heb?" Een vrouwenstem antwoordde dierop: "Ge hoef gaar neet jaloers te wèze, we kunne d'r allein maar veurdeil van hebbe en ......"Verder zou zij het niet brengen, want met een schreeuw was de bedrogen ridder, die de stem van zijn geliefde herkend had, te woorschijn gesprongen. Doch voordat hij een woord had kunnen uiten diende de metgezel van het meisje hem een hevigen slag op het hoofd toe. Hij verloor zijn evenwich en stortte in een diepe krocht. Vertwijfeld luisterden de twee naar den doffen slag, die hierop volgde. Maar nog grooter werd hun schrik, toen zij de volgende woorden hoorden weerklinken: "wee dich, trouweloos mädje! Noeït zult ge meer rust kunne vinde!" In groote angst vluchtte het meisje van deze plaats. Spoedig hierna werd zij ziek en reeds drie dagen laten overleed ze aan hevige koorts. Sindsdien waart haar geest, die geen rust kan vinden, in heldere maannachten tegen twaalf uur als een witte gedaante in de omgeving van het Gebroken Slot rond.

Ga voorzichtig om met deze cache en sluit deze weer goed af zodat andere er ook plezier aan kunnen beleven.

Deze cache ligt langs een vrij drukke weg er is hier plek voor een paar fietsen neer te zetten. Maar het verzoek om de auto's in de St jansweg te parkeren of op het parkeercoordinaat, welke tevens het startpunt is van een aantal multi's welke zeker de moeite waard zijn om te lopen.

Met dank aan