Wieś Stare Biskupice (do 1945 r. pod nazwą Bischofsee, czyli Jezioro Biskupie albo Biskupickie) leży ok. 10 km na północny wschód od Słubic, na niewielkim wzniesieniu po wschodniej stronie pobliskiego jeziora. Najstarsza zachowana wzmianka o miejscowości, gdzie użyto nazwy „Biscouisse”, znajduje się w rejestrze dziesięciny biskupstwa lubuskiego z ok. 1400 r., kiedy to biskupem lubuskim był czeski duchowny Jan III z Borsznic a siedziba biskupstwa mieściła się w Fürstenwalde nad Szprewą.
W 1412 r. wieś stała się lennem braci Rotsche, a w 1517 r. została kupiona przez burmistrza Frankfurtu nad Odrą Nickela (Nikolausa) Kune, włącznie z sądem, lennem kościelnym zakonu joannitów, młynem oraz stawem młyńskim. W 1517 r. syn Kunego sprzedał lenno rodzinie von Wedel, a ok. 1640 r. przeszło ono w posiadanie rady miejskiej we Frankfurcie nad Odrą, która później za długi zmuszona jest odstąpić Stare Biskupice oraz Lisów księciu elektorowi Fryderykowi Wilhelmowi.
Wieś została przekształcona w suwerenną domenę elektora, potem sprzedana rodzinie von Bredow, ale już w 1734 r. odkupiona przez skarbiec królewski. Zakon joannitów nadal wysuwał roszczenia z tytułu zwierzchnictwa lennego.
Według dokumentu z 1864 r. Stare Biskupice były folwarkiem szlacheckim należącym do urzędu podatkowego (skarbowego) we Frankfurcie nad Odrą. Od 1945 r. wieś znajduje się w granicach Polski.
Stare Biskupice leżą na trasie jednego z polskich odcinków Drogi św. Jakuba - Camino Polaco. Na szlaku umieszczono między innymi tablicę informacyjną o kościele w Starych Biskupicach, ponieważ jest on jednym z ważniejszych zabytków na tej drodze w powiecie słubickim. Prace nad drogą św. Jakuba na pograniczu polsko-niemieckim realizowane są przy wsparciu euroregionu Pro Europa Viadrina, starostw powiatowych polskich i niemieckich, stowarzyszenia Arbeitsinitiative Letschin i innych organizacji.
Kościół filialny pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Starych Biskupicach jest jednym z najważniejszych źródeł tożsamości regionalnej i wiedzy o historii regionu, znanego dawniej jako powiat zachodniotorzymski, a obecnie powiat słubicki.
Pierwotny kościół, stojący tutaj już w XVIII w., stanowił filię kościoła w Golicach (niem. Gohlitz), ale został zniszczony wskutek uderzenia pioruna 22 sierpnia 1782 r. Parafia była stosunkowo mała, dlatego król Fryderyk Wilhelm II nie przychylił się początkowo do próśb lokalnej społeczności o odbudowę kościoła. W 1796 r. zatwierdzono jedynie wniosek o budowę kaplicy o wymiarach 37 na 26 stóp w konstrukcji szkieletowej na niskiej podmurówce z polnych kamieni.
Szybki wzrost liczby mieszkańców w II połowie XIX w. wymusił w naturalny sposób potrzebę budowy nowego kościoła, który wzniesiono pomiędzy zabudowaniami dworu od zachodu i placem wiejskim od wschodu, a poświęcono w 1867 r. Świątynia powstała w duchu tzw. „szkoły berlińskiej” (niem. Berliner Schule) jako budowa salowa na planie prostokąta, z cegły i neogotycką elewacją o prostych podziałach. Stylu dopełniąją smukłe okna oraz rozeta nad drzwiami wejściowymi.
Czworoboczna wieża kościelna typu zwartego stanowi zwieńczenie południowego szczytu kościoła i punkt orientacyjny widoczny z daleka w całej okolicy, zarówno z szosy prowadzącej do wsi z Drzecina, jak i z drogi przebiegającej przez samą wieś. Jednocześnie pełni rolę dzwonnicy, kryjącej niegdyś dzwon odlany w 1821 r. w Królewskiej Odlewni Żelaza w Berlinie i usunięty u schyłku II wojny światowej celem przetopienia na cele wojenne.
Otoczenie kościoła stanowi wiejski cmentarz, choć starsze nagrobki nie zachowały się do dzisiejszych czasów (zostały stąd usunięte pod koniec lat 70. lub na początku lat 80. XX w.).
Wartości zabytkowe obiektu, które Ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami dzieli na historyczne, architektoniczne i naukowe, zostały potwierdzone wpisem do rejestru zabytków województwa lubuskiego pod numerem L-596/A. Fakt ten autorytetem administracji państwowej wskazuje na potrzebę szczególnej ochrony prawnej oraz faktycznej tego dobra kultury.
"2006-06 Stare Biskupice 02" autorstwa Ralf Lotys (Sicherlich) - Praca własna. Licencja CC BY 3.0 na podstawie Wikimedia Commons.