Dworzec a raczej jego ruina jest trójczłonową budowlą z czerwonej cegły postawioną na początku XIX w. przy linii Stargard-Pyrzyce-Kostrzyn. W jej skład wchodzą: piętrowy mieszczący halę dworca, budynek oraz jego dwa parterowe skrzydła. Peron chroni wysoka drewniana wiata.
Ten dworzec pasażerski był również stacja przeładunkową dla kluczewskich przedsiębiorstw przemysłowych: cukrowni, młyna i cegielni, będąc z nimi połączonym bocznicami. Interesującym jest, że powstałą w 1884 r. cukrownia posiadała własną sieć kolejki przemysłowej. Ułatwiała ona transport surowca z kilkunastu miejscowości. W 1920 r. łączna długość torów tej kolejki przekraczałą już 100 km, a pierwotnie ciągnące jej wagoniki konie zastępowano sukcesywnie lokomotywami parowymi. Po ponownym uruchomieniu fabryki w 1948 r. - po tym jak Armia Czerwona przed przekazaniem jej polskim władzom wywiozła z niej całe wyposażenie - kolejka funkcjonowała przez pewnien czas, po czym ją rozebrano.
