Dąbrowa Górna jest wsią o układzie ulicowym, położoną wzdłuż drogi lokalnej wiodącej ze Składowic do Dąbrowy Dolnej. Zabudowa zagrodowa rozlokowana po obu stronach drogi wiejskiej skupiona jest w pn. części wsi. W części pd.-zach., u zbiegu dróg, znajduje się zespół folwarczny o czytelnym układzie przestrzennym, mimo wtórnego wygrodzenia terenu.
Obecnie istniejące zabudowania folwarczne wzniesione zostały ok. 1910 r. prawdopodobnie na polecenie Gustawa Mende. Jedynym reliktem starszego założenia, widocznego na mapie z 1824 r. jest oficyna mieszkalna z reliktem sklepienia, wzn. na pocz. XIX w. i przebudowana ok. 1910 r. Budynki gospodarcze o jednorodnej formie architektonicznej, z ceglanym detalem architektonicznym, kryte dachami dwuspadowymi, zachowane niemal w całości, skupione zostały wokół prostokątnego majdanu gospodarczego. Do dziś zachowały się oficyna mieszkalna oraz budynek stajni i wozowni w pd. skrzydle zabudowy folwarcznej, stajnia koni roboczych w skrzydle wsch. oraz budynki obory i stodoły w skrzydle pn. Nie zachował się natomiast budynek przeznaczony dla zarządcy dóbr, zamykający majdan od zach. oraz sąsiadujące z nim zadrzewienie parkowe, założone prawdopodobnie na pocz. XX w.
Na pn.-wsch. krańcu wsi, poza zabudową wiejską, usytuowany jest niewielki, czynny cmentarz parafialny, założony na rzucie trapezu i otoczony współczesnym, metalowym ogrodzeniem. Od pd.-zach. sąsiaduje on z terenem, na którym wzniesiona została murowana, neogotycka, jednonawowa kaplica cmentarna z niewielką kruchtą oraz wolnostojąca, drewniana dzwonnica.
Skrytka to pojemnik klipsowy, a w nim logbook, ołówek i gadżety na wymianę.