Welkom op het hoogste punt van het Waasland.

Je bevindt je hier op ongeveer 33 meter boven de zeespiegel (Oostends Peil).   Als je dieper het bos inkijkt, dan kan je zien dat het landschap nog lichtjes stijgt.  Maar om veiligheidsredenen (onstabiele ondergrond van het bos) heb ik besloten de cache hier te verstoppen.

Het is af te raden om bij hevige wind in dit bos rond te lopen.  De hoogste bomen (op het hoogste punt) vangen niet alleen spreekwoordelijk maar ook letterlijk de meeste wind. En regelmatig breken dieper in het bos takken en soms hele boomstammen af!

De landeigenaar stond me het leggen van een cache in dit bos toe onder de voorwaarde dat de rust en kalmte rondom de Abdij van Roosenberg gerespecteerd wordt, en dat zwerfvuil achterwege blijft!  Dit gebied is wandel- en fietsgebied, gelieve de auto dan ook achter te laten op de parking aan het begin van de straat.  Op een mooie avond kan je op het grasveld naast deze parking getuige zijn van enkele ballonopstijgingen.

Een kort woordje uitleg

De stuifzandrug waarop je je nu bevindt, werd gevormd tijdens de ijstijden. Ze maken deel uit van de Cuesta van het Waasland, die hier in Waasmunster met de Durme even verderop goed merkbaar is. Op deze stuifzandrug bevindt zich de Heide van Waasmunster. Bij heidegebied denk je meteen aan open weidse vlakten, maar hier in Waasmunster vind je voornamelijk bebost gebied. Alle bomen (hoofdzakelijk dennen) die je hier ziet, werden in de 18de eeuw aangeplant. Akkerbouw was hier niet mogelijk omdat de ondergrond amper vruchtbaar is. En voor gebouwen was de ondergrond te onstabiel. Je vindt hier dan ook maar 2 gebouwen: de Abdij van Roosenberg en een kasteeltje verderop.

Deze stuifzandrug vormde ook een probleem bij de aanleg van de E17 in 1971 die hier vlak naast ligt. Vermits de autostrade veel en zwaar verkeer moest slikken was een stuifzandondergrond geen geschikte basis om de autostrade op aan te leggen. Het aanleggen van een tunnel van 400m behoorde tot de opties, maar dit zou veel te duur geweest zijn, uiteindelijk werd ervoor gekozen om het landschap uit te graven om een vlakke E17 te kunnen aanleggen (ongeveer 20 m hoogteverschil tussen E17 en het hoogste punt). De afgegraven ondergrond werd dan gebruikt bij de verder aanleg van de E17 op andere plaatsen. Het bos waar je je nu bevindt en het bos aan de andere kant van de E17 vormden voor 1971 één geheel.