Początki istnienia parafii sięgają XIX wieku, kiedy to w Jastrzębiu-Zdroju odkryto źródła leczniczej solanki jodowo-bromowej.
Gdy w 1890 roku właścicielem Zdroju został bogaty bankier z Berlina – Landau, zaczęły powstawać lecznicze zakłady dziecięce. W 1892 r. zawiązała się katolicka Fundacja NMP. Obejmowała sanatorium dziecięce, prowadzone przez Siostry Boromeuszki, z kaplicą znajdującą się początkowo na parterze budynku. W 1898 r. dokonano rozbudowy Zakładu. Nadbudowano Piętro oraz dobudowano dwa boczne skrzydła - do jednego z nich przeniesiono kaplicę.
W 1896 roku, gdy właścicielem Zdroju został całkowicie oddany sprawom społecznym dr M. Witczak, nastąpił gwałtowny rozwój Zakładu Maryi. Opiekę duszpasterska, w roli kapelana domowego, sprawował początkowo dziekan pszowski ks. Laska. W 1912 r. komorantem przy kaplicy został ks. Paweł Loss, a w roku 1918 kuratusem przy Zakładzie Maryi mianowano ks. Franciszka Macherskiego. Ponieważ kaplica była niewielka, a do kościoła parafialnego w Jastrzębiu Górnym było ok. 3km, ks. Macherski powziął zamiar budowy świątyni. Zawiązał się Komitet Budowy Kościoła w Jastrzębiu-Zdroju. Plan ten jednak nie doczekał się realizacji.
Podczas II wojny światowej sanatoria dziecięce zostały zajęte przez Niemców. W Zakładzie Maryi umieszczono Niemców z Besarabii. Ks. Macherski zginął w obozie koncentracyjnym w Mauthausen-Gusen w 1940 r.
1 listopada 1947 r. Zdrój został upaństwowiony i przejęty przez Przedsiębiorstwo Państwowe Polskie Uzdrowiska z siedzibą w Warszawie. Jego mieszkańcy nadal przynależeli do parafii w Jastrzębiu Górnym, jednakże życie religijne skupiało się w tutejszej kaplicy Zakładu Maryi. W 1944 r. kapelanem został o. Ludwik Kasperczyk, który zaczął energicznie tworzyć fundamenty pod przyszłą parafię.
W 1948 r. następcą o. Ludwika został ks. Robert Przewodnik. Dyrekcja Uzdrowiska w Jastrzębiu-Zdroju prowadziła pertraktacje w sprawie wynajęcia jednego skrzydła Zakładu Maryi. W 1950 r. starania przerwano i Dyrekcja bez podania tytułu własności wprowadziła się do części tego budynku. Przyczyniła się do tego ustawa rządowa z dnia 20.03.1950 r. o przejęciu przez państwo dóbr kościelnych. W obawie przed utratą całego budynku przystąpiono do adaptacji istniejącej kaplicy na kościół parafialny. Prace remontowe rozpoczęto 17 września.
W roku 1951 zakończyły się wszystkie zabiegi wokół urządzenia kościoła i zorganizowania parafii. W pierwszym półroczu prowadzono jeszcze szybkie prace inwestycyjne: wstawiono okna witrażowe, kościół wymalowano. 10 czerwca ks. Bp Herbert Bednorz dokonał poświecenia kościoła, a 15 grudnia została erygowana parafia pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa, której pierwszym proboszczem został ks. Robert Przewodnik. 7 marca 1954 r. erygowano Drogę Krzyżową w kościele.
W roku 1957 funkcję proboszcza objął ks. Józef Ryszka. Podjęte jeszcze przez ks. Przewodnika starania o budowę nowego kościoła, w tym roku skończyły się otrzymaniem parceli pod budowę przy ul. Cieszyńskiej. W celu nadania parceli charakteru sakralnego, w 1958 r. postawiono na niej krzyż. Jednocześnie przystąpiono do remontu środkowej części budynku dawnego Zakładu Maryi z zamiarem przeznaczenia tej części na probostwo. Przeprowadzono również radiofonizacje kościoła. W okresie od 8 do 16 listopada ojcowie redemptoryści przeprowadzili pierwsze misje w parafii, zakończone postawieniem przy kościele krzyża misyjnego.
W roku 1959 proboszczem został ks. Piotr Jasiok. Ponieważ coraz mniej realne były szanse na budowę nowej świątyni, a równocześnie konieczne było poczynienie dalszych inwestycji w obecnym kościele. Do bocznego wejścia dobudowano przedsionek. Wiosną następnego roku zarzucono balkon-altanę, znajdująca się nad wejściem do kościoła.
W roku 1961 skończyły się marzenia o wybudowaniu nowej świątyni. 13 lipca kopalnia „Jastrzębie-Moszczenica” przesłała do parafii zawiadomienie o konieczności przesunięcia krzyża ustawionego przy ul. Cieszyńskiej, gdyż to miejsce będzie terenem budowy osiedla.
Wobec narastających obowiązków duszpasterskich, w roku 1962 parafia otrzymała wikarego. W tym roku ks. Jasiok podjął prace związane z budową prezbiterium wg projektu p. Kwiatkowskiego i ks. dr Józefa Gawora. W ołtarzu głównym umieszczono obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, jako element łączący w jedną rodzinę parafialną przybyłych z rożnych stron Polski mieszkańców Jastrzębia. Wykonawcą ołtarza był p. Masorz z Rybnika. Metalowa rama obrazu przestawiająca osiem scen z życia Maryi oraz drzwi pancerne tabernakulum z widoczną sceną Ostatniej Wieczerzy wykonane zostały przez metaloplastyka Jana Gajdę z Szopienic.
Tymczasem z powodu nacisków ze strony kopalni,18 listopada 1962 r. przeniesiono krzyż z parceli przeznaczonej pod budowę nowego kościoła przy ul. Cieszyńskiej do ogrodu p. Józefa Drobka przy ul. 1 Maja, gdzie stoi do dziś.
Ze względu na wzrost liczby dzieci uczęszczających na lekcje religii, w 1963 r. zdecydowano się na wyburzenie bocznej kaplicy ze ścian, uzyskując tym samym pomieszczenie do katechizacji. W tym roku również dobiegły do końca prace związane z budowa organów. Ponadto postawiono rozwiązać sprawę bocznych ołtarzy. Projektodawcą i wykonawcą był p. Kwiatkowski. Tłem ołtarzy były wykonane w gipsie płaskorzeźby, przestawiające scenę udzielania przez św. Piotra chrztu Korneliuszowi. W roku 1965 zaadaptowano na salki katechetyczne również pomieszczenia znajdujące się pod kościołem.
W 1968 r. przy okazji kotwiczenia kościoła dobudowano zakrystię, starą przeznaczając na salkę katechetyczną. W lewym murze kościoła wykuto wnękę, łącząc w ten sposób salkę z kościołem, by podobnie jak pierwsza mogła służyć na pomieszczenie dla wiernych w czasie nabożeństw.
W roku 1969 nastąpiły w parafii zmiany personalne. W miejsce ks. Jasioka Kuria Diecezjalna powołała ks. Anzelma Skrobola, który kontynuował prace inwestycyjne w kościele. Ponieważ ciągle niewystarczające były pomieszczenia do katechizacji, z trzech piwnic znajdujących się pod środkowa częścią budynku urządzono salki. Założono ogrzewanie kościoła, przeprowadzono remont probostwa, adaptując pomieszczenia na strychu.
W roku 1970 powiększono prezbiterium, usunięto stara ambonę i balaski, ołtarz ustawiono tak, by można było odprawiać Msze Świętą twarzą do ludzi. Przygotowano miejsce na Liturgię Słowa i ustawiono nową ambonę. Stacje Drogi Krzyżowej w nowych ramach umieszczono na lewej ścianie kościoła.
W 1971 r. podjęto kolejne próby uzyskania zezwolenia na budowę nowej świątyni ze względu na ciągły rozrost parafii. Niestety, decyzja Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach była odmowna. W związku z tym parafianie podjęli się budowy na własna rękę. Na polu należącym do p. Zofii Szotek, obok jej domu przy ul. Pochwacie 3, zaczęto w sierpniu budowę domu gospodarczego z myślą o przeznaczenie go na cele sakralne. 13 listopada ustawiono w tym miejscu ołtarz i tabernakulum, a w niedziele 14 listopada odprawiono dwie pierwsze Msze. Kaplicy nadano wezwanie św. Józefa Robotnika.
We wrześniu 1972 r. władze wojewódzkie po pertraktacjach z Kurią Diecezjalną wyraziły zgodę przeniesienie drewnianego kościółka z Jedłownika kolo Wodzisławia do Jastrzębia na osiedle „Przyjaźń”. Nie uzyskano zgody na wybudowanie murowanego kościoła. Równocześnie trwała nadbudowa budynku probostwa (budowa 3 pokoików na strychu).
27 czerwca 1976 r. obchodzono odpust połączony z 25-leciem istnienia parafii i kościoła. W miesiącach wakacyjnych wyłożono cały plac kościelny kostką betonowa. Odrestaurowano również bramę ogrodzenia kościoła. 10 stycznia podjęto prace związane z remontem kościoła spowodowanych przez szkody górniczych. W roku 1977 ks. Dziekan Anzelm Skrobol zapowiedział konieczność wymiany posadzki w kościele, malowanie kościoła, remont organów oraz założenie nowych witraży. W pierwszych dniach stycznia 1978 r. usunięto starą, bardzo zniszczona przez remont posadzkę i położono nowa, marmurową. Na uroczystość odpustowa kościół został wymalowany. 10 i 11 sierpnia 1982 r. zamontowano w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa pierwsze trzy witraże. Prowadzono także prace przy poszerzaniu cmentarza, malowania salek i kancelarii. Odnowiono zakrystię.
Na przełomie października i listopada 1987 r. grupa matek wystosowała pismo do władz miasta o odzyskanie pozostałej części budynku probostwa, tak bardzo potrzebnej dla katechizacji. Zostały potraktowane bardzo nieżyczliwie. Modlitwy zanoszone do Boga w tej sprawie nie ustawały. W 1988 r. odmalowano kościół. Odnowiono też zewnętrzne tynki i dach.
19 listopada 1990 r. zmarł ks. Prałat Anzelm Skrobol. 15 grudnia tego samego roku parafia otrzymała nowego proboszcza ks. Antoniego Pudlika.
W kwietniu 1991 r. w Warszawie podpisano ugodę o przekazaniu budynków przez Dyrekcję Uzdrowiska na rzecz parafii, a 9 sierpnia 1991 r. zmieniono notarialny zapis w księdze wieczystej dot. budynku Dyrekcji Sanatorium. Parafia – po przeszło 30 latach – odzyskała zabrany jej obiekt. Już w sierpniu przeprowadzono wymianę konstrukcji dachowej na budynku oraz wymianę rynien. Przygotowano kanały pod doprowadzenie ogrzewania miejskiego do probostwa, domu Sióstr Boromeuszek oraz pod odzyskany budynek.
W lutym 1992 r. rozpoczęły się pierwsze prace wewnątrz odzyskanego budynku domu parafialnego. Budynek był w bardzo złym stanie. Zaczęto od adaptacji piwnic. Przeniesiono do niego bibliotekę parafialną oraz zorganizowano czytelnie. We wrześniu w odzyskanej części budynki parafialnego zaczęły uczyć się dzieci z klas II i III. Została utworzona filia szkoły nr 4. Przygotowano 4 klasy, szatnię, świetlicę, oraz salę gimnastyczną. 24 listopada dokonano poświęcenia fili szkoły nr 4. Pod koniec września rozpoczął się ostatni etap naprawy dachu i remont wieży-dzwonnicy. W 1994 r. wykonano izolację pionową kościoła i budynku parafialnego.
Z początkiem roku 1995 przystąpiono do remontu przylegających do kościoła salek, zamieniając je w boczną kaplicę kościoła. Przeniesiono do niej obraz Matki Boskiej Częstochowskiej z głównego ołtarza. Z końcem roku kościół pomalowano i zakończono remont. 1 marca 1997 r. uruchomiono „katakumby” dla młodzieży, a w kwietniu rozpoczęto remont obejścia wokół kościoła. W roku 1998 obłożono ściany przedsionków marmurem i wyremontowano wszystkie pomieszczenia w „Katakumbach”.
W latach 1999-2000 trwały prace nad nowym wystrojem kościoła. Prezbiterium w kształcie gorejącego krzewu zaprojektował i wykonał artysta rzeźbiarz Piotr Kłosek, a nowe tabernakulum Bronisław Jakiel. Ołtarz poświęcił Ks. Bp Stefan Cichy 19 grudnia 1999 roku. W ramach obchodów Roku Jubileuszowego – 8 stycznia 2000 roku – poświęcono chrzcielnice, a w czasie głównych uroczystości jubileuszowych w parafii – 27 maja 2000 roku – z udziałem Ks. Arcybiskupa Białostockiego Stanisława Szymeckiego poświęcono elektroniczne dzwony.
Skrzynka to pojemnik po tabletkach rozmiaru duże mikro. W środku logbook, ołówek i certyfikaty dla trzech pierwszych znalazców. Proszę zachować ostrożność podczas podejmowania.
Powodzenia ;)
W logbooku znajduje się numer bonusowy potrzebny do wyznaczenia współrzędnych skrzynki bonusowej. Nie zapomnij go zapisać!
Kolejne skrytki z serii przybędą już niebawem