Stary Rynek znajduje się w samym centrum miasta i stanowi jego główną atrakcje. Przez lata wygląd Rynku się zmieniał ale kilka jego skarbów zachowało się do dziś.
Piękny dąb szypułkowy rosnący na złocienieckim rynku został tu posadzony w 1913 r. jako pamiątka 100-letniej rocznicy bitwy pod Lipskiem, zwanej też bitwą narodów. Rocznica ta była uroczyście obchodzona w całym Państwie Pruskim z powodu wielkiego triumfu koalicji państw nad armią Napoleona. W 2013 r. w stulecie posadzenia dębu odsłonięta została przy nim tablica, a w wyniku głosowania mieszkańców nadano mu imię Antek.
Złocieniecki ratusz został zbudowany w XIV wieku w stylu gotyckim. Gotycki budynek padał ofiarą licznych pożarów, ostatecznie kres jego żywotowi położył pożar z 1658 roku. Nowy budynek został wzniesiony w 1671 roku. Odbudowa możliwa była dzięki wsparciu właściciela miasta Caspara von Borckego, który dostarczył cegieł i drewna. W 1836 roku postanowiono zburzyć stary budynek ratusza.
Nowoczesny budynek został zbudowany w drugiej połowie XIX wieku dzięki staraniom ówczesnego burmistrza Karola Lentza.Odtąd budynek ten stał się siedzibą rady miejskiej i sądu. W ratuszu znajdował się podobnie jak dziś urząd stanu cywilnego. Przed I wojną światową ratusz został przebudowany i stał się prawdziwa ozdobą rynku. Znajdujący się na frontonie herb miasta został wykonany według pomysłu samego burmistrza Karola Brandta.
Na dachu ratusza zamontowana była syrena alarmu przeciwpożarowego. Sprawność tego urządzenia musiała być codziennie sprawdzana. Po II wojnie światowej ratusz zajęły polskie władze wojskowe, natomiast pierwszy burmistrz Rysowski, urzędował w budynku Miejskiej Kasy Oszczędności. Przez pewien czas siedzibę w ratuszu miał Urząd Bezpieczeństwa. Była to jednak sytuacja przejściowa i władze odzyskały budynek ratusza. Do 1989 roku swoją siedzibę w pomieszczeniach ratusza miała także Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. W drugiej połowie minionego stulecia zmodernizowano między innymi schody przez głównym wejściem, ale ogólny wygląd budynku pozostał do obecnych czasów niezmieniony.
Miasto otrzymało prawa miejskie w 1333 roku.
Kościół gotycki (z wieżą neogotycką z 1875r. oraz fragmenty muru świadczące o gotyckim pochodzeniu). Dokładnie nie wiadomo, kiedy powstała kamienna budowla świątyni. Przyjmuje się, że została wzniesiona w XV w. Musiało to nastąpić jeszcze w czasach, kiedy miasto należało do Wedlów, gdyż na wewnętrznej ścianie wieży widniał przez setki lat herb tej rodziny. Był to czas panowania Zakonu Krzyżackiego.
Nieprzypadkowo pierwotne imię świątyni nawiązuje do patronki tego zakonu świętej Marii. W ciągu stuleci zewnętrzna bryła kościoła uległa wielu zmianom. Kościół zbudowano w tak zwanym stylu zakonnego gotyku. W 1529r. wieża otrzymała miedziany dach. Prawdziwe spustoszenie przyniosły dwa wielkie pożary w mieście. Podczas pierwszego pożaru w 1658 roku zawaliło się gotyckie sklepienie świątyni, którego nie odtworzono już nigdy.
W latach 1847 ? 49 dokonano wielu modernizacji, niszcząc historyczne detale i pamiątki. Frontową część wieży obmurowano gładką , nieefektowna ścianą, usunięto zewnętrzne przypory, a we wszystkich oknach zlikwidowano gotyckie łuki. Szarym tynkiem przykryto piękny kamień klasztorny. W 1879 roku rozebrano pozostałości starej wieży kościelnej i wybudowano nową.
W latach 1936 ? 1937 przystąpiono do renowacji kościoła. Znacznym zmianom poddana została wieża. Zniknęły narożne wieżyczki, umieszczone na wysokości zegara. Cztery biegnące wzdłuż wieży przypory zostały zakończone na wysokości zegara trywialnymi, płaskimi daszkami. Dolna krawędź wieży wyrównano, co odebrało jej dawny urok. Dawniej smukła, lekka wieża teraz robiła wrażenie masywnej i przysadzistej. Odnowiono też wnętrze świątyni. Szczeciński malarz kościelny Hoffman pomalował ściany na kolor błękitny. Dodał piękne, matowo - złote elementy na suficie i nad chórem i amboną. Podłoga została wyłożona klinkierem produkowanym w złocienieckich cegielniach. W marcu 1937 roku poświęcono odnowiony kościół.
W nocy z 6 na 7 grudnia 1981 roku wybuch pożar w kaplicy Matki Boskiej Ostrobramskiej. Główną ozdobą kaplicy była wierna kopia obrazu Matki Boskiej Ostrobramskiej, osadzona w pięknych i bardzo drogich ramach. Niestety, kaplica ucierpiała bardzo poważnie. Do dziś nie są znane przyczyny pożaru. Usuwając skutki pożaru kaplicy dokonano tez istotnych modernizacji wewnątrz kościoła. Prace remontowe trwały trzy lata. Zdemontowano między innymi balkony, odnowiono elewację, zamurowano wnętrze do krypty pod ołtarzem i wykonano w części prezbiterialnej nowe witraże. Drewniany sufit i podłoga zostały zastąpiono betonowymi.16 maja 1985 roku biskup koszalińsko - kołobrzeski Ignacy Jeż dokonał konsekracji wyremontowanego kościoła. 23 listopada 2003 roku chór ozdobiono witrażem świętej Cecylii, patronki chórów i muzyki liturgicznej, a w 2006 roku kaplicę Matki Boskiej Ostrobramskiej upiększył kolejny witraż poświęcony pamięci Jana Pawła II.
