Hout
Wij hebben iets met bos en bomen. De rust die je er vindt, het steeds wisselende decor en de effecten van de seizoenen maakt een wandeling door een bos voor veel mensen aantrekkelijk. Als we aan bos denken dan is dat vooral het levende aspect ervan. Toch is er ook nog iets anders dat bossen boeiend maakt. Het klinkt misschien wat cru, maar dat is de dood. Hoe springlevend wij een bos ook ervaren, in een bos heerst ook de dood. Alleen beleven wij dat niet zo. Dode dieren roepen nu eenmaal meer emotie op dan stervende en dode bomen, die zaag je toch om?
Als bomen uit de tijd raken, rest alleen het hout. Vroeger werd dat afgevoerd, tegenwoordig laat men dood hout in de meeste bossen liggen, want dat is goed voor de ecologie en de biodiversiteit. Het vergaan van hout is een kwestie van tijd. Bomen als populier en wilg doen er niet zo lang over om tot stof te vergaan. Maar bomen als eiken, tamme kastanjes zijn weerbarstiger. het hout daarvan doet er tientallen jaren en meer over om weg te rotten. Eikenhout is daarbij kampioen. Het biedt bijzonder veel weerstand aan zijn neergang. En dat biedt fotografen kansen.
In verweerd, dood eikenhout kom je regelmatig structuren en vormen tegen die je ergens aan doen denken. Natuurlijk, het oog moet er op vallen, maar je wordt vaak beloond. Wat kom je er dan in tegen, zult U denken. Allereerst de enorme vormenrijkdom. Kom je dichterbij, dan gaat er nog een andere wereld open: bijzondere houtstructuren of vormen die aan een dier of mensenhoofd doen denken. En dan heb ik het nog niet over de meest vreemde fantasiebeesten. Kortom, de creativiteit van moeder natuur kent wat hout betreft geen grenzen.
In verweerd, dood eikenhout kom je regelmatig structuren en vormen tegen die je ergens aan doen denken. Natuurlijk, het oog moet er op vallen, maar je wordt vaak beloond. Wat kom je er dan in tegen, zult U denken. Allereerst de enorme vormenrijkdom. Kom je dichterbij, dan gaat er nog een andere wereld open: bijzondere houtstructuren of vormen die aan een dier of mensenhoofd doen denken. En dan heb ik het nog niet over de meest vreemde fantasiebeesten. Kortom, de creativiteit van moeder natuur kent wat hout betreft geen grenzen.
Vergeleken met andere boomsoorten kom je de fraaiste verwerings- en rottingsvormen tegen in eikenhout. De reden daarvan is tannine. Dit is een sterk, bitter smakende stof die het hout van de eik conserveert. Boomstammen van eiken blijven hierdoor tientallen tot soms meer dan driehonderd jaar vrij van rot. Dat is handig om jaar in jaar uit de grillen van het weer te overleven. Eiken waaien niet zo snel om en vrijstaande eiken nog minder.
Tannine is in de mensen- en dierenwereld niet populair. Een jonge, stevige wijn uit Bordeaux moet je leren waarderen, maar in een bos heb je een leger aan knagertjes, schimmels en bacteriën die ook een broertje dood hebben aan het tanninerijke eikenhout. Het spul is vrijwel niet te eten en nog keihard ook. Tannine zorgt er voor dat eikenhout zeer langzaam wegrot en vaak nog tientallen jaren lang in het bos aanwezig blijft, soms op stam, maar vaker gewoon horizontaal op de bosbodem.
In Drenthe kom je in de meer dan 100 jaar oude houtwallen ook de vreemdste houtvormen tegen. De houtwallen dienden vroeger, voor de uitvinding van het prikkeldraad, als veekering. De meeste wallen waren beplant met eiken, want door deze bomen zo om de twintig jaar af te zetten, leverde dat geriefhout op dat boeren goed konden gebruiken. Na het afhakken van de eiken liepen de korte boomstompen onderaan veelal weer uit. De boomstompen stierven af en verteerden heel langzaam, waarna weer en wind langzamerhand bijzondere vormen en structuren in het hout uitgeprepareerden.
Houtstructuren vormen vaak fraaie abstracties, van dichtbij tenminste. Natuurlijk, je oog moet er op vallen en ook de kijkhoek is belangrijk, maar de kunst is om die vormen zo te fotograferen dat het maximale effect in de foto bereikt wordt.
Ziet U er een paar leuke schroom dan niet deze bij de log te plaatsen.
