Szebnie niedaleko Jasła położone w śródgórskich kotlinach, otoczone są pięknym podkarpackim krajobrazem. To stara wieś, o której pierwsze wzmianki pojawiają się w dokumencie z 1105 r. Najpierw była to własność klasztoru benedyktynów w Tyńcu, by na przełomie XIII i XIV wieku przejść w ręce prywatne. Należała do rodziny Szebniańskich, potem m. in. do Herburtów, Skotnickich i Gorayskich. W ręce tej ostatniej przeszły Szebnie w II połowie XVIII wieku i pozostały w nich z pewnymi zmianami do II wojny światowej. W lecie 1944 r. wieś wysiedlili okupanci. Do zniszczonych Szebni, uszkodzonego kościoła mieszkańcy i księża wrócili dopiero w styczniu 1945 roku.
Tutejszą parafię ufundowali benedyktyni tynieccy w II połowie XIII w. Pierwszy kościół datowany jest na rok 1326, potem zbudowano jeszcze cztery, które spłonęły. Obecny powstał w 1605 r. i wymieniany był podczas wizytacji kościoła pochodzącej z 1607 r.Poświęcony został dopiero w 1855 r. przez biskupa przemyskiego Franciszka Wierzchlejewskiego. Świątynia była kilka razy remontowana, zmieniana, upiększana. Gruntownie przebudowana w 1794 r. staraniem rodziny Gorajskich, ówczesnych właścicieli wsi i proboszcza ks. Jakuba Januszowskiego. Kolejna przebudowa świątyni nastąpiła w 1849 r. z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Władysława Sarny, historyka i autora słynnego Opisu powiatu jasielskiego. To wtedy rozebrano grożącą zawaleniem wieżę – dzwonnicę i przedłużono nawę w kierunku północnym. Ponadto dostawiono przybudówki po bokach nawy i prezbiterium. Nową dzwonnicę wybudowano oddzielnie w miejscu starego cmentarza włączając ją w ogrodzenie. Dzięki takiemu rozwiązaniu, kościół zyskał większą powierzchnię użytkową, ale bezpowrotnie stracił swą pierwotną sylwetkę…
Kościół nie jest orientowany, ma prezbiterium skierowane ku południowi. Wzniesiony jest w konstrukcji zrębowej, na podmurówce z cegły okrytej gontowym daszkiem. Składa się z prezbiterium na rzucie prostokąta zamkniętego od południa trójbocznie, szerszego korpusu nawowego z węższą częścią północną (dobudowaną w końcu XIX w.) i prostokątnego przedsionka. Wnętrze trójnawowe, nakryte jest płaskimi stropami z fasetą. Ściany i stropy dekorowane są figuralno-ornamentalną polichromią z XX wieku. Na zewnętrznej (południowej) ścianie prezbiterium zawieszone jest rzeźbiarskie wyobrażenie Chrystusa Ukrzyżowanego. Sufit utrzymany w zielonej tonacji ozdobiony jest bogato motywami roślinnymi i geometrycznymi. Na ścianach wymalowane są postaci polskich świętych, a na suficie medaliony z Ewangelistami oraz teksty z Pisma Świętego. Barokowy wystrój kościoła pochodzi z wieku XVIII. W ołtarzu głównym w górnej części znajduje się obraz św. Marcina, w środku figura Pana Jezusa na krzyżu, wizerunek na zasuwie to obraz Św. Trójcy. W ołtarzach bocznych znajdują się obraz Matki Bożej Bolesnej oraz obraz Serca Pana Jezusa. Pod chórem stoi zabytkowa kropielnica wykonana z jednego bloku kamiennego oraz wiekowe ławki i konfesjonał. Na zewnętrznej południowej ścianie prezbiterium możemy zobaczyć rzeźbiarskie wyobrażenie Chrystusa Ukrzyżowanego.
W kościele tym znajdują się 15-głosowe organy które wybudowała firma „Bracia Rieger” w latach 1898-1901. Początkowo znajdowały się w kościele jezuitów w Tarnopolu. Starania o sprowadzenie organów do kościoła w Szebniach zostały rozpoczęte w 1958 r. W 1959 r. organy zostały przeniesione do kościoła w Szebniach. Remont organów został przeprowadzony w roku 1968.
Dziś obok drewnianej świątyni stoi nowy kościół wziesiony w latach 1995-2003.
Skrytka to 500 ml pojemnik ,mieści logbook,coś do pisania i kilka przedmiotów na wymianę. Skrytka dedykowana TOFIK05Z i Fleeker .