Bygdisheim:
Dette gamle nedlagte hotellet har verdens fineste beliggenhet, man kan bare tenke seg hvordan det var her når hotellet hadde sine glansdager. På tur innover går du langs vannet og har flott utsikt mot fjellheimen. Ta med fotoapparat!
Nå er hotellet i privat eie og selve området er inngjerda, og skal respekteres.
Dette er en flott tur som passer for alle. Her går du på fin grusvei, 6 km tur retur. Parkering er merka og kostar 40 kroner for dagparkering.
Dette er henta fra TurApp Vang:
Bygdisheim og Gamle Dæhli'n.
I skrivande stund ligg Bygdisheim øde og forlatt på kanskje den finaste tomta langs Bygdin. Kneisande står hotellet der i stri trass mot ver og vind og alle nedbrytande krefter, både av det eine og det andre slaget. Sjølvsagt har tida gått frå det. Det deler skjebne med mange sesongdrivne småhotell. Men på slutten av 1800-talet og dei fyrste 50 åra inn i det 19. hundreåret hadde desse hotella si glansperiode. Då var det liv og røre på Bygdisheim. Kristoffer Dæhli, ”gamle Dæhli'n”, som bygde hotellet i 1898, var ein original, men populær hotellvert av det gamle slaget. Han var seg sjølv i eitt og alt, var svært lite ”verdensmann”, og stod ikkje ”på pinne” for gjestene sine. Men eg trur dei i Kristoffer fann noko rotekte norsk som byfolk sette pris på. Roleg og sindig var han i all si ferd og småpussig til å uttala seg, så det går mange hermer etter han. Eg synest eg må ta med ei av dei.
Han Kristoffer var av vangsætt, og dette gløymde han aldri. Det var grepa gjævt når folk ”der heimate” kom innom Bygdisheim, og vangsgjeldingane rangerte nok høgare enn gjestene. Så var det under anleggstida på 30-talet då Bygdin vart regulert, at nokre ”sluskar” frå Vang hadde vore heimatt med helga. Måndagsmorgonen stod dei på andre sida av Bygdissynde og ropte på båt. Dæhli'n rodde over og henta dessa gubbadn som kom der i arbeidshabitt og med ryggsekkar og reiskap. Då dei kom opp til hotellet, sat det nokre turistar på benkane i solveggen. Då sa Dæhli'n på sin rolege, men bestemte måte: ”De får fløta dikka no, det kjæme noko kara her so ska sita”.
