Bardzo proszę wyjmować sam pojemnik a nie całe maskowanie. Dziękuję.
CHARAKTERYSTYKA DZIELNICY MOKRE
POŁOŻENIE
Mimo, że w Toruniu nie wydzielono administracyjnych dzielnic „dzielnica” Mokre zakorzeniła się w głowach mieszkańców tego miasta. Znajduje się ona w północno-wschodniej części Torunia. Od północy graniczy z Katarzynką, na południu od śródmieścia oddziela ją pas przymiejski. Od zachodu dzielnica graniczy z Chełmińskim, a od południowego-wschodu z Jakubskim Przedmieściem i Rubinkowem . Cechy położenia topograficznego sprzyjają dalszej rozbudowie terytorialnej i funkcjonalnej „dzielnicy”. W przeszłości rozwój hamowały tereny podmokłe, które zadecydowały o nazwie wsi, później przekształconej w część Torunia.
HISTORIA
Nazwa Mokre pojawiła się po raz pierwszy w 1258 r. jako miano lasu. Na tym terenie, leżącym poza obszarem patrymonium miasta, powstała wieś Mokre. Założona przez mieszczan toruńskich na prawie chełmińskim, była związana z miastem jedynie ekonomicznie, a nie administracyjnie. Miała ona własną ławę sądową.
Mokre ukształtowało się i rozwinęło przy skrzyżowaniu dwóch szlaków komunikacyjnych: drogi gdańskiej (obecna ul. Grudziądzka) i drogi kowalewskiej (obecna ul. Kościuszki).
Od początku XIX w., w związku z wielkim napływem robotników zatrudnionych przy budowie fortyfikacji, Mokre przekształciło się w typową podmiejską osadę robotniczą.
W 1906 r. Mokre, o obszarze 913,79 ha i liczące ponad 10 tys. mieszkańców, przyłączono do administracji miejskiej Torunia. Wówczas była to dzielnica o bardzo chaotycznej, głównie niskiej zabudowie. Liczne odnogi bocznic kolejowych, prowadzące do licznych obiektów przemysłowych i składowych, przecinały obszary upraw ogrodniczych. W okresie międzywojennym Mokre było dzielnicą zaniedbaną, na peryferiach egzystowały osiedla biedy: Kozackie Góry i Dębowa Góra, składające się z lepianek i szałasów.
Choć po drugiej wojnie światowej powstało wiele nowych osiedli mieszkaniowych, Mokre nadal pełni głównie funkcje dzielnicy przemysłowo-składowej.
Dwie Świątynie
Na ulicy Podgórnej (przy skrzyżowaniu z ulicą Św. Mikołaja) stoją naprzeciwko siebie dwie Świątynie. Autokefaliczny kościół prawosławny p.w. św. Mikołaja i kościół pw. Matki Boskiej Zwycięskiej.
Cerkiew
Budynek cerkwi został wybudowany w roku 1888 jako świątynia protestancka wraz z przyległym do niej domem. Dziś oba budynki to obiekty zabytkowe. Do końca okresu międzywojennego świątynia wraz z sąsiednimi zabudowaniami należała do znajdującego się naprzeciwko ewangelickiego kościoła p.w. św. Jerzego. Od roku 1939 r. prawosławna. Uwagę zwraca baniaste zwieńczenie wieży kościółka, charakterystyczne dla prawosławia. Cerkiew to jedyna drewniana świątynia na terenie Torunia, wzniesiona w takiej formie ze względu na ograniczenia budowlane przedpola twierdzy.
Kościół
Istnienie pierwszego kościoła drewnianego, związanego ze szpitalem św. Jerzego, sięga prawdopodobnie roku 1260. Znajdował się on w miejscu dzisiejszego skrzyżowania Szosy Chełmińskiej i ulicy Gałczyńskiego. Wówczas były to tereny znajdujące się poza granicami miasta. 2 października 1904 roku położono kamień węgielny pod budowę obecnego kościoła. Dnia 17 maja tego roku odbyło się poświęcenie kościoła pw. św. Jerzego, na które przybył książę Oskar, przedstawiciel króla Prus i cesarza Niemiec Wilhelma II. Do końca II wojny światowej była to świątynia ewangelicka. W roku 1945 większość przedstawicieli tego wyznania opuściła Toruń, a opiekę nad kościołem przejęła rzymskokatolicka parafia Chrystusa Króla. Od roku 1970 istnieje tu samodzielna parafia pw. Matki Boskiej Zwycięskiej. Obok kościoła znajduje się zabytkowa plebania z początku XX w. Warto przejść wzdłuż ściany, do muru otaczającego kościół. Po drugiej jego stronie, na dziedzińcu plebanii, znajduje się okazały, pomnikowy dąb szypułkowy.
O keszu
Skrytka to mikrofiolka. Weź coś do pisania. Uszanuj bliskość świątyń. Kordy +/- 5 metrów.
Jedyna skrytka z serii gdzie nie ma kodu do finału
ENGLISH VERSION
CHARACTERISTICS OF THE MOKRE DISTRICT
LOCATION
Although the city of Toruń is not officially divided into districts, the “district” of Mokre is well established among its inhabitants. Mokre lies in the north-eastern part of Toruń. In the north it borders Katarzynka, in the south it is separated from the city centre with a suburban area. In the west Mokre borders Chełmiński, and in the south-east it borders the districts of Jakubskie Przedmieście and Rubinkowo. The topographical features of the district are conducive to further functional and spatial development. In the past the development of the district was hindered by wetlands (hence the name, meaning “wet”). The village of Mokre was later annexed to Toruń..
HISTORY
The name “Mokre” appeared for the first time in 1258; it was the name of a forest then. On this area, located outside the city’s patrimony, the village of Mokre has been incorporated by the townsmen of Toruń under the Kulm law. The village was connected to the city only by means of economy, and not administration. The village had its own court of assessors.
Mokre was formed and developed where two communication routes: the Gdańsk route (nowadays Grudziądzka street) and Kowalew route (nowadays Kościuszki street) crossed.
From the beginning of the 19th century, in connection with a large inflow of labourers employed on the construction of the city’s fortifications, Mokre became a typical suburban workers’ settlement.
In 1906 Mokre (with 913.79 ha and over 10 thousand inhabitants) was incorporated in the administration of Toruń. At that time it was a district with mainly low-rise buildings, arranged in an extremely chaotic manner. The gardening areas were crossed by numerous railway sidings leading to various industrial buildings and depots. In the Interwar Period Mokre was neglected, with poverty ghettos: Kozackie Góry and Dębowa Góra, consisting of mud huts and shanties, on the outskirts.
Although after the World War II many new housing estates were built there, Mokre is still mainly an industrial and depot district.
The two temples
There are two churches at Podgórna street (where it crosses Św. Mikołaja street), standing opposite each other: the Autocephalous Orthodox church of St. Nicolas (kościół pw. św. Mikołaja) and the church of Mary Victorious (kościół pw. Matki Boskiej Zwycięskiej).
The Orthodox church
The Orthodox church was built in 1888 as a Protestant church; at that time the adjacent house was also built. Today both buildings are historical monuments. Until the beginning of World War II the church and the adjacent buildings belonged to the opposite Evangelical church of St. George. Since 1939 it has been an orthodox church. Its onion dome is typical for the Orthodox Church architecture. The church of St. Nicolas is the only wooden church in Toruń, and its form has been affected by constructional limitations due to the stronghold foreground.
The Roman-Catholic church
The first wooden church, related to St. George Hospital, was probably built in 1260. It was located where today’s Chełmińska route (Szosa Chełmińska) and Gałczyńskiego street cross. At that time this area was located outside the city’s borders. On October 2nd, 1904 the ground was broken for the present church. On May 17th, same year the church of St. George was consecrated. The ceremony was attended by Prince Oskar, representing the King of Prussia and German Emperor, William II. Until the end of Word War II it was an Evangelical church. In 1945 most of the evangelicals left Toruń, and the church was taken over by the Roman-Catholic Parish of Christ the King. Since 1970 an independent parish of Mary Victorious has been located here. Next to the church there is a historical manse, built in the beginning of the 20th century. It is worth to take a walk along its wall to the wall that surrounds the church. On the other side of the wall, in the manse yard, there grows a magnificent English oak, protected as a natural monument.
About the cache
The cache is a small magnetic container. Take something to write with. Show respect to the churches. Coordinates: +/- 5 meters. No code for the final.