Początek uczelni to rok 1937, kiedy to ówczesny Minister Spraw Wewnętrznych Felicjan Sławoj Składkowski zadecydował o budowie jej obecnego gmachu. Budynek był gotowy już rok później i na wiosnę przeprowadzono pierwszy nabór na 6 miesięczny kurs w nowopowołanym Centralnym Ośrodku Wyszkolenia Pożarniczego. Wybuch II wojny światowej nie przerwał jednak jego działalności. Niemcy pozwolili pracować tym instytucjom, które były potrzebne dla normalnego funkcjonowania administracji. I tak Centralna Szkoła Pożarnicza, bo tak się wtedy nazywała, stała się jedyną w Generalnym Gubernatorstwie placówką szkolącą funkcjonariuszy straży ogniowej. W trakcie trudnych lat okupacji działała tu też ważna komórka ruchu oporu przeciwko Niemcom, która miała wkrótce odegrać ważną rolę.
Pierwsze strzały w Powstaniu Warszawskim padły właśnie nieopodal szkoły pożarniczej na skrzyżowaniu ulic Kochowskiego i Krasińskiego. Budynek został zajęty przez powstańców 5 sierpnia. Ich spokój nie trwał długo, gdyż już następnego dnia Niemcy rozpoczęli szturm na budynek, ale mimo wsparcia artylerii, nie udało im się go zdobyć. Za to do ciekawego zdarzenia doszło 14 sierpnia. W okolicach szkoły pojawiła się niemiecka ciężarówka, której kierowca nie znał miasta i... zabłądził. Samochód został przechwycony, nie bez walki, razem z ładunkiem, którym okazało się kilka tysięcy granatów. Było to znaczące wsparcie dla powstańców, których zapasy broni były niewielkie.
Walki o budynek szkoły trwały aż do ostatnich dni września 1944 r. Wtedy też Niemcom udało się za pomocą „Goliata” (mały, zdalnie sterowany czołg) wypełnionego 200 kilogramami ładunku kruszącego zburzyć charakterystyczną wieżę.
Zaraz po wojnie rozpoczęła się odbudowa gmachu szkoły, która ostatecznie zakończyła się w 1948 roku. Ale pierwsze kursy pożarnicze zostały wznowione jeszcze w 1946 r., gdzie kształcili się przyszli oficerowie-strażacy. Wielokrotnie zmieniała się też jej nazwa. Ostatecznie zyskała miano Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarnictwa i takie nosiła do czasu jej rozwiązania... O zdarzeniach, które do tego doprowadziły na początku lat 80 XX w. czytamy na stronach SGSP:
Wydarzenia, które doprowadziły do rozwiązania WOSP rozegrały się na przełomie listopada i grudnia 1981 r. Podstawową przyczyną napiętej sytuacji było miejsce WOSP w systemie szkolnictwa wyższego w Polsce. Studenci WOSP sugerowali, żeby uczelnia została objęta projektem ustawy o szkolnictwie wyższym, sprzeciwiano się podporządkowania WOSP przepisom ustawy o szkolnictwie wojskowym. Począwszy od 18 listopada 1981 r. na terenie Uczelni miały miejsce liczne wiece i spotkania dyskusyjne, a w dniu 25 listopada studenci WOSP proklamowali strajk okupacyjny. Komitet Strajkowy 27 istopad 1981 r. zgłosił gotowość podjęcia rozmów z Komisją Międzyresortową składającą się z przedstawicieli MSW, Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki oraz KGSP. Następnego dnia rozmowy zostały zawieszone. Rada Ministrów rozwiązała WOSP rozporządzeniem z dnia 30 listopada 1981 r. W związku z przerwaniem rozmów, pobytem na terenie uczelni osób nie związanych z WOSP oraz z możliwością włączenia do akcji solidarnościowej uczniów szkół ponadpodstawowych, Minister Spraw Wewnętrznych podjął decyzję o użyciu sił porządkowych do rozwiązania konfliktu. O godzinie 10.00 2 grudnia 1981 r. na teren WOSP wkroczyły jednostki ZOMO. W wyniku akcji zmuszono podchorążych i pracowników uczestniczących w strajku oraz osoby nie będące pracownikami szkoły do opuszczenia terenu Uczelni.
Na miejsce WOSP powołano w styczniu 1982 r. Szkołę Główną Służby Pożarniczej, która istnieje do dziś.
Droga do kesza:
Stań w miejscu na które wskazują współrzędne startowe. Zauważysz stąd małą, mosiężną tabliczkę. Przypomina ona o wspomnianym wyżej zdarzeniu z 14 dnia Powstania Warszawskiego kiedy to przechwycono ciężarówkę pełną granatów. Ile ich było? Liczbę tysięcy oznacz jako X. Azymut uzyskasz gdy pomnożysz X przez 17. Odległość uzyskasz gdy pomnożysz X przez 81,5. Weź ze sobą ołówek i uważaj na mugoli!