Características de la escultura griega:
En sus orígenes, en el siglo VII a.C., la escultura griega adopta el hieratismo, la frontalidad, la simetría, las formas geométricas, la claridad e idealización del arte egipcio y asirio. Su máxima representación son las estatuas arcaicas del estereotipo masculino y femenino (llamados kuroi y korai, respectivamente).
El interés de la cultura griega por alcanzar la perfección, el ideal de belleza platónico, lleva a los escultores a buscar el equilibrio, la armonía y el dominio técnico a través de distintas fórmulas que irán evolucionando hasta el siglo II a.C.
Aunque la idealización es una constante del arte griego en favor de la claridad y la belleza, la tendencia será una mayor observación del natural y un incremento paulatino del efecto realista y la caracterización particular. Se mejoran los conocimientos de anatomía humana superficial, cómo se articulan las distintas partes del cuerpo y el efecto de las tensiones generadas por el movimiento y la expresión.
Se desarrolla la estética clásica para el cuerpo masculino primero y para el femenino después (el cuerpo de las korai era cubierto con paños mientras que los kuroi se representaban desnudos) proponiendo una nueva convención en las proporciones e introduciendo los cánones de siete y ocho cabezas (ver: Doríforo de Polícleto y Apoxiómenos de Lísipo) para las figuras humanas.
La sonrisa eginética característica de la escultura griega arcaica se sustituye por un ceño ligeramente fruncido, este gesto grave por una serenidad clásica que será imitada o reemplazada por el dramatismo y la teatralización según las distintas escuelas helenísticas posteriores.
La frontalidad y la simetría se rompen con nuevos puntos de vista, el movimiento contenido de las figuras en tensión, los primeros estudios del contraposto que equilibran una pose más relajada y la inclusión de nuevas posturas alternativas a las esculturas en pie.
Los paños irán ganando progresivamente independencia de las figuras, mutando la regularidad y monotonía arcaica por efectos ópticos de realismo y énfasis de las formas anatómicas o el dinamismo del sujeto.
Temas de la escultura griega:
Los temas principales de la escultura griega fueron:
- -Dioses y escenas mitológicas.
- -Héroes y batallas.
- -Atletas ganadores de los Juegos Olímpicos.
Estos tres temas nunca dejaron de estar presentes en el arte griego. Otros se fueron añadiendo después:
- -Retratos de cuerpo entero de personajes ilustres en los que predomina aún una caracterización general sobre la apariencia real.
- -Personificaciones (ejemplo: musas) y criaturas mitológicas (ejemplo: esfinges).
- -Escenas cotidianas.
El cuerpo humano fue esculpido abundantemente. Cubierto con paños o desnudo. Tanto que se fueron ampliando las posibilidades, explorando y dominando un mayor rango de posturas, emociones, edades y etnias.
La difusión del arte griego por un territorio cada vez más amplio también provocó la creación de escuelas artísticas con sus propios signos de identidad:
- -La escuela de Atenas: Modelos clásicos y retratos.
- -La escuela de Alejandría: Vida cotidiana y alegorías.
- -La escuela de Pérgamo: Dramatismo y patetismo.
- -La escuela de Rodas: Temas dramáticos y giros forzados del cuerpo.
El misterio:
A - Γλυπτό βρέθηκε από έναν αγρότη, μια γυναίκα πιο συγκεκριμένα η ελληνική θεά του έρωτα και της ομορφιάς.
B- Γλυπτό μιας γυναίκας τραυματίες από την πλευρά της, μάρμαρο, έχει πλέον ολοκληρωθεί με την απουσία ενός δακτύλου σε κάθε χέρι.
C - Γλυπτό μιας ελληνικής θεάς Αφροδίτης, εμφανίζεται εντελώς γυμνή για πρώτη φορά στην ελληνική γλυπτική, καλύπτοντας, να εκπλαγεί από το δικαίωμα προβολής στην ώρα του μπάνιου.
D - Χάλκινο γλυπτό του θεού της θάλασσας γνωστό στους Ρωμαίους, όπως ο Ποσειδώνας από το Αρτεμίσιο, δεν έχει την τρίαινα.
E - Γλυπτική στο γύρο που αντιπροσωπεύει την ημίθεος στην ανθρώπινη πτυχή του. Κουρασμένος μετά τη δουλειά. Έχει περιγραφεί ως μια ώριμη γνέφει άνθρωπο.
F - Γλυπτό από τους γιους του Αντιόπη δένοντας σχοινιά με τα κέρατα του ζώου, ενώ Dirse προσπαθεί να ενσωματώσει μια ελικοειδή κίνηση κάτω από τα πόδια των ζώων encabritadas επιβολή.
G - Γλυπτό ενός νεαρού άνδρα που μεταφέρουν ένα μοσχάρι στους ώμους του είναι ένα ανάθημα αφιερωμένο από RHOMBOS, όπως αναφέρεται στην επιγραφή στη βάση. Προέρχεται από μια σοφίτα εργαστήρι αρχαϊκής και τα μάτια του ήταν ενσωματωμένα στην πέτρα.
H - Γλυπτό μιας γυναίκας που φοράει χιτώνα, η οποία έχει υφαντά μια γεωμετρική διακόσμηση, και τους ώμους μια σύντομη μανδύα. Με μακρόστενο πρόσωπο και το παχύ πλεξούδες βαριά πτώση.
I - Φορέματα γλυπτό με μεγάλη απλότητα και την κομψότητα ενός ρόμπα και φορώντας ένα χτένισμα με μακριά κοτσίδες που κρέμονται μπροστά. Λείψανα μαλλιά πολύχρωμο, τα μάτια, το στόμα και το κεντημένο φόρεμα.
J - Λεωχάρης γλυπτική, μάρμαρο, που εκπροσωπούν το ένα από τα δημοφιλή μεγάλες ελληνική μυθολογία και τους θεούς. Ένας από τους Δώδεκα Ολύμπιους, ήταν γιος του Δία και της Λητώς.
K - Miron γλυπτό, που απεικονίζει ένα νεαρό γυμνό σώμα αθλητή, ο οποίος ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ.
L - Είναι μια ζωφόρος από πεντελικό μάρμαρο ανάγλυφο, που αντιπροσωπεύει την πομπή των θρησκευτικών εορτών πραγματοποιήθηκαν κάθε χρόνο στην Αθήνα αφιερωμένος στην Αθηνά, την προστάτιδα θεά της πόλης.
M - Αγάλματα ευρέως γνωστό ως το παλιό πολεμιστής και τους νέους. Και οι δύο έχουν μια πολύ παρόμοια θέση, το δεξί πόδι ευθεία, που κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του βάρους σώματος, και ελαφρώς λυγισμένο αριστερό.
N - Γλυπτό του Τρωικού ιερέα του Απόλλωνα κατά το χρόνο της να καταβροχθιστεί από δύο θαλάσσια φίδια.
O - Γλυπτική επίσης γνωστή στον κόσμο της τέχνης ως Spinario.
P - Γλυπτό ενός γυμνού Σέλτικ Warrior, βρίσκεται στο έδαφος στην άκρη του θανάτου, πεθαίνει. Είναι μια υπενθύμιση της ήττας Σέλτικ.
Q - Γλυπτό του ιέρεια του Διονύσου στη θρησκευτική παραλήρημα. Το σώμα της τοξωτά βίαια καρπούς της άγριας χορού, σπάει χιτώνα αποκαλυπτικό σώμα και η τρίχα πέφτει στην πλάτη του.
R - Γλυπτό από ένα φτερωτό κυρία είναι τυλιγμένο σε ένα λεπτό χιτώνα και μανδύα
S - Γλυπτό ενός νεαρού θεού που φιλοξενεί άνετα με μια σαύρα.
T - Γλυπτό που απεικονίζει ένα γυμνό, σε όρθια θέση, ιερατική χαμόγελο, γίνεται με αναθηματικές και επιτύμβιες σκοπούς κατά την Αρχαϊκή περίοδο άνθρωπο.
U - Είναι ένα αέτωμα στα γλυπτά έχουν το ίδιο μέγεθος, για αυτό μια τεχνική που χρησιμοποιήθηκε: στο κέντρο των αγαλμάτων αετώματος στέκεται ήταν και πλαγίως πήγε διαπίστωση αγάλματα να κινούνται ελαφρώς κεκλιμένη, κάθονται, και ανακλινόμενα? εξασφαλίζοντας έτσι ότι όλα τα γλυπτά ήταν τα ίδια μέτρα.
V - Γλυπτική του Έρωτα και της Ψυχής .
W - Γλυπτό ενός Έλληνα γλύπτη, "The Canon» ήταν ένα από τα έργα του, εξηγεί Canon του 7 κεφάλια, που γι 'αυτόν είναι οι τέλειες αναλογίες του ανθρώπινου σώματος: το κεφάλι είναι το έβδομο του συνολικού μήκους του σώματος.
Coordenadas Finales:
N τριάντα εφτά δεκαπέντε.(A+C+W+E+G+H+I+L+M+P+R+S)
W έξι πενήντα πέντε.(B+D+F+J+K+N+O+Q+T+U+V)
