Galego Castellano English (Just to solve it)
Compostela e o acibeche
A excepcional estabilidade do acibeche que impide a súa degradación ao longo do tempo faino idóneo para a xoiaría. Os xacementos considerados de mellor calidade do mundo xunto aos ingleses de Whitby localízanse en Asturias, na costa que vai desde Xixón a Villaviciosa. Foi, ademais, o material co que se realizou boa parte da xoiaría popular de todo o noroeste español e tallado con motivos xacobeos, o emblema e recordo dos peregrinos que viaxaron ao longo dos séculos a Compostela e é considerado como o talismán do Camiño de Santiago, o protector do peregrino.
A relación de Compostela co acibeche
O Camiño e a devoción xacobea son a causa primeira do arraigo da artesanía da talla do acibeche en Compostela, aínda que non poida establecerse con precisión a data de comezo da mesma; con rigor documental si se constata que xa no século XIV aparece esta actividade consagrada na cidade ao servizo dos peregrinos do Apóstolo, con profusión de pezas e amuletos que os viaxeiros adquiren como recordo da súa visita ao milagroso Santo. Segundo consta en documentos da época, en 1530 o gremio de acibecheiros composteláns estaba composto por corenta artesáns, cada un co seu taller e os seus aprendices. A importancia que chegou a adquirir esta actividade en Santiago, reflíctese en que, precisamente unha das portas da catedral compostelá tomou o nome de A Acibecharía, co que segue coñecéndose na actualidade. Esta etapa de esplendor e de puxanza perdurou ata mediados do século XVI, en que inicia unha lixeira decadencia ao variar os gustos cara ao ámbar e o marfil.
Ao fin, as interminables Guerras de Relixión que destruíron Europa e a decadencia agónica da posición internacional de España acabaron por reducir a mínimos absolutos o tráfico de peregrinos cara Compostela. Desde mediados do XVIII, non só o acibeche, senón o propio atractivo do feito xacobeo chegaron a desaparecer practicamente. Como consecuencia de tan aguda crise, o instinto de supervivencia dos escasos artesáns que puideron manter abertos os seus talleres derivou cara á única vía posible, a civil.
Santiago deixou de ser monopolio e o comercio dispersouse nas feiras rurais, na venda ambulante, e xa non só en base ás antigas tallas do Apóstolo, crucifixos e rosarios, senón tamén nunha ampla mostra de modestos abelorios, pendentes, gargantillas e, particularmente, amuletos en forma de figas que as nais colgaban ao pescozo dos seus fillos para librarlles do "mal de ollo".
A tal punto alcanzou a decadencia, que a principios do pasado século a artesanía do acibeche era pura memoria en Santiago, nin un só artesán quedaba con taller aberto na cidade. Así as cousas, en 1916, a Sociedade Económica de Amigos do País decidiu tomar cartas no asunto e traer directamente de Asturias a un artesán, Cristóbal de Ordines, para que explicase aos orfebres composteláns a técnica perdida do labrado do acibeche. Daquela aprendizaxe histórica xurdiu como alumno avantaxado o mestre Mayer "O Vello", que era escultor, xoieiro, gravador e mil cousas máis. A el e aos que con el apostaron pola recuperación, débese o rexurdimento da vella tradición que, con altibaixos circunstanciais, chegará aos nosos días.
Enrique Mayer Castro
Enrique Mayer Castro (Santiago de Compostela, 1861 - 1931) foi un acibecheiro e gravador que colaborou en distintas revistas galegas de arte e arqueoloxía de finais do século XIX. Descendente dunha familia de artesáns alemáns afincada en Santiago e dedicada á fabricación de reloxos e caixas de música, inclinouse polo debuxo e o gravado en metal e madeira.
Contribuíu á recuperación e recoñecemento da acibecharía en Santiago, sendo nomeado, en 1897, socio de mérito da Asociación de Artes Gráficas de Santiago, e en 1919 membro correspondente da sección de Belas Artes do Instituto de Estudos Galegos da Coruña. É autor, entre outras obras, dunha das pezas que compoñen o Tesouro da catedral compostelá: unha imaxe, de pequenas dimensións e realizada en prata e acibeche, que representa ao apóstolo Santiago.
O acibeche protector
Unha das representacións máis coñecidas do acibeche foi a figa, amuleto contra o mal de ollo, difundida en España coa chegada dos árabes e utilizada masivamente por todos os estratos sociais da España cristiá desde o s. XVI. Esta pedra, como os talismáns, son unha peza chave polo seu alto poder enerxético e vibratorio, é utilizada en maxias e feitizos desde a antigüidade. É un bo protector contra o mal de ollo e é moi recomendado levar un anaco de acibeche xunto a unha pedra de cuarzo nunha bolsiña, deste xeito protexe contra todo tipo de males. O acibeche esta considerado o ámbar das bruxas e era tradición que as mulleres dos pescadores queimasen cachiños na praia para asegurar o regreso dos homes cunha boa carga.
Fontes: El Azabache
Landra, Galería de Arte Galega
O caché
Este caché resolvese facilmente, so ten un punto a visitar nas coordenadas publicadas e o punto final está preto, a uns 380m. De camiño podes facer o EarthCache do Acibeche. Na casa onde naceu Enrique Mayer, (ver foto Axuda) hai unha baixante de augas típica de Santiago que ten unhas letras. Conta os A, os R e os C. Con estes tres valores compón as coordenadas finais e diríxete a
N 42° 52.9C(A+R) W 008° 32.6R8
Galego Castellano English (Just to solve it)
Compostela y el azabache
La excepcional estabilidad del azabache que impide su degradación a lo largo del tiempo lo hace idóneo para la joyería. Los yacimientos, considerados de mejor calidad del mundo junto a los ingleses de Whitby se localizan en Asturias, en la costa que va desde Gijón a Villaviciosa. Fue, además, el material con el que se realizó buena parte de la joyería popular de todo el noroeste español y tallado con motivos jacobeos, el emblema y recuerdo de los peregrinos que viajaron a lo largo de los siglos a Compostela y es considerado como el talismán del Camino de Santiago, el protector del peregrino.
La relación de Compostela y el azabache
El Camino y la devoción jacobea son causa prima del arraigo de la artesanía de la talla del azabache en Compostela, si bien no pueda establecerse con precisión de fecha la correspondiente al comienzo de la misma; con rigor documental sí se constata que ya en el siglo XIV aparece esta actividad consagrada en la ciudad al servicio de los peregrinos del Apóstol, con profusión de piezas y amuletos que los viajeros adquieren como recuerdo de su visita al milagroso Santo. Según consta en documentos de la época, en 1530 el gremio de azabacheros compostelanos estaba compuesto por cuarenta artesanos, cada uno con su taller y sus aprendices. La importancia que llegó a adquirir esta actividad en Santiago, se refleja en que, precisamente una de las puertas de la catedral compostelana tomó el nombre de “A Acibecharía”, con el que sigue conociéndose en la actualidad. Esta etapa de esplendor y de pujanza pervivió hasta mediados del siglo XVI, en que inicia una ligera decadencia al variar los gustos hacia el ámbar y el marfil.
Al fin, las interminables Guerras de Religión que asolaron Europa y la decadencia agónica de la posición internacional de España acabaron por reducir a mínimos absolutos el tráfico de peregrinos hacia Compostela. Desde mediados del XVIII, no sólo el azabache, sino el propio atractivo del hecho jacobeo llegaron a desaparecer prácticamente. Como consecuencia de tan aguda crisis, el instinto de supervivencia de los escasos artesanos que pudieron mantener abiertos sus talleres derivó hacia la única vía posible, la civil.
Santiago dejó de ser monopolio y el comercio se dispersó en las ferias rurales, la venta ambulante, y ya no sólo en base a las antiguas tallas del Apóstol, crucifijos y rosarios, sino también en un amplio muestrario de modestos abalorios, pendientes, gargantillas y, particularmente, amuletos en forma de higas (figas) que las madres colgaban al cuello de sus hijos para librarles del "mal de ojo".
A tal punto alcanzó la decadencia, que a principios del pasado siglo la artesanía del azabache era pura memoria en Santiago, ni un sólo artesano quedaba con taller abierto en la ciudad. Así las cosas, en 1916, la Sociedad Económica de Amigos del País decidió tomar cartas en el asunto y traer directamente de Asturias a un artesano, Cristóbal de Ordines, para que explicase a los orfebres compostelanos la técnica perdida del labrado del azabache. De aquél aprendizaje histórico surgió como alumno aventajado el maestro Mayer "El Viejo", que era escultor, joyero, grabador y mil cosas más. A él y a los que con él apostaron por la recuperación, se debe el resurgimiento de la vieja tradición que, con altibajos coyunturales, llegará a nuestros días.
Enrique Mayer Castro
Enrique Mayer Castro (Santiago de Compostela, 1861 - 1931) fue un azabachero y grabador que colaboró en distintas revistas gallegas de arte y arqueología de finales del siglo XIX. Descendente de una familia de artesanos alemanes afincada en Santiago y dedicada a la fabricación de relojes y cajas de música, se inclinó por el dibujo y el grabado en metal y madera.
Contribuyó a la recuperación y reconocimiento de la azabachería en Santiago, siendo nombrado, en 1897, socio emérito de la Asociación de Artes Gráficas de Santiago, y en 1919 miembro correspondiente de la sección de Bellas Artes do Instituto de Estudos Galegos da Coruña. Es autor, entre otras obras, de una de las piezas que componen el tesoro de la catedral compostelana: una imagen, de pequeñas dimensiones y realizada en plata y azabache, que representa al apóstol Santiago.
El azabache protector
Una de las representaciones más conocidas del azabache ha sido la figa o higa, amuleto contra el mal de ojo, difundida en España con la llegada de los árabes y utilizada masivamente por todos los estratos sociales de la España cristiana desde el s. XVI. Esta piedra, como los talismanes, es una pieza clave por su alto poder energético y vibratorio, es utilizada en magias y hechizos desde la antigüedad. Es un buen protector contra el mal de ojo y es muy recomendado llevar un trozo de azabache junto a una piedra de cuarzo en una bolsita, de esta manera protege de todo tipo de males. El azabache esta considerado el ámbar de las brujas y era tradición que las mujeres de los pescadores quemasen trocitos en la playa para asegurar el regreso de los hombres con una buena carga.
Fuentes: El Azabache
Landra, Galería de Arte Galega
El caché
Este caché se resuelve fácilmente, solo tiene un punto a visitar en las coordenadas publicadas y el punto final está cerca, a unos 380m. De camino puedes hacer el EarthCache do Acibeche. En la casa donde nació Enrique Mayer, (ver foto Ayuda) hay una bajante de desagüe típica en Santiago que tiene unas letras. Cuenta las A, las R y las C. Con estos tres valores compón las coordenadas finales y dirígete a
N 42° 52.9C(A+R) W 008° 32.6R8
Galego Castellano English (Just to solve it)
The caché
This cache is easy to solve. There are only one point to see in the published coordinates. The end point is near, approximately 380 meters. The way to the end point you can solve the EarthCache do Acibeche. In the house where was born Enrique Mayer, (see photo Help) the house has a typical downspout in Santiago. That downfalling pipe has a few letters. You must count the number of A, R and C. With these three values compose the final coordinates and then you head over
N 42° 52.9C(A+R) W 008° 32.6R8