Dawny cmentarz ewangelicki gminy Sierakowo (rejon ulic: Ogrodnicza, Miła, Jesienna, z ruiną kaplicy grobowej, obecnie w granicach administracyjnych Rawicza) i przylegający do niego cmentarz więzienny, dzisiaj oznaczony pomnikiem.
Pod koniec XVIII wieku Sierakowo należało do Jana Nepomucena Mycielskiego, właściciela Rawicza w latach 1771-1793. Rawicz przejęły za długi władze pruskie w 1805 roku, a Sierakowo w 1819 roku wystawiły do publicznej dzierżawy. W tym czasie w Sierakowie ok. 70% mieszkańców stanowiła ludność śląska i niemiecka. Taka sytuacja utrzymywała się do początków XX wieku – większość mieszkańców posługiwała się wyłącznie językiem niemieckim i była wyznania ewangelickiego. Dlatego w Sierakowie był cmentarz ewangelicki, którego pozostałości dotrwały do naszych czasów (był też w Sierakowie cmentarz żydowski, powstały około XVIII wieku dla zmarłych z gminy żydowskiej w Rawiczu, który został całkowicie zdewastowany przez Niemców podczas II wojny światowej). Większość ludności pochodzenia niemieckiego wyjechała z Sierakowa do Rzeszy po przyłączeniu Rawicza do Polski w 1920 roku. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Sierakowo należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kröben (krobskim) w rejencji poznańskiej. Sierakowo należało do okręgu sarnowskiego tego powiatu i stanowiło siedzibę majątku, którego właścicielem był wówczas (1846) von Motz. Według spisu urzędowego z 1837 roku Sierakowo liczyło 695 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 85 dymów (domostw).
skrytka to mały pojemnik w środku logbook i certyfikaty dla trzech pierwszych znalazców zabierz coś do pisania