W okresie międzywojennym i w czasie okupacji prawą (chełmińską) i lewą stronę Wisły łączył prom. Pod koniec II wojny światowej rozpoczęto budowę mostu drewnianego, który został ukończony w 1945. Jego konstrukcja okazała się jednak zbyt prymitywna, dlatego podjęto się budowy nowoczesnego mostu, który oddano do użytku w 1962. Projektantem byli mgr inż. Stefan Filipiuk oraz mgr inż. Marian Smolarczyk, a generalnym wykonawcą Płockie Przedsiębiorstwo Robót Mostowych pod kierownictwem kier. robót: Leona Jarząbka. W 2007 most przeszedł gruntowną renowację, podczas której zmieniono jego konstrukcję. Przez niemal rok ruch na trasie E75 odbywał się po specjalnie w tym celu postawionym moście tymczasowym.
Most ma długość 1062m i szerokość 13,4m.
Konstrukcja mostu nad nurtem tostalowa konstrukcja kratowa, ciągła o zmiennej wysokości, konstrukcja ciągła o rozpiętościach 84,00 + 3 x 96,00 +84,00 i 4 dźwigarach. Natomiast nad zalewami: prefabrykowane beli kablobetonowe zespolone z żelbetową płytą jezdni, w przekroju sześć belek prefabrykowanych; na lewym brzegu 9 przęseł o teoretycznej rozpiętości 39,30 m (40,50 w osiach filarów), a na prawym 3 przęsła.
Montaż mostu odbywał się przez wykorzystanie transportu wodnego oraz podnoszenie przez lewarowanie.