Szlakiem Parków Narodowych
Babiogórski Park Narodowy
Jest takie jedno miejsce na pograniczu trzech miast. Od października do kwietnia... oaza spokoju gdzie w samotności można podglądać naszych skrzydlatych przyjaciół (a jest ich tutaj naprawdę sporo zarówno pod względem gatunków jak i ilości osobników). Dla tych, którzy lubią zgiełk letnich kąpielisk i chmary owadów z okolicznych trzcinowisk idealny będzie okres letni. Każdy coś tutaj odnajdzie. Przy okazji będzie mógł podnieść wiedzę na temat naszych krajowych parków narodowych, a może sprowokuje Was do odwiedzin parków?
Babiogórski Park Narodowy utworzony został rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 października 1954 roku. Pierwotnie BPN założony na powierzchni 16,37 km² (rezerwat ścisły obejmował 1049,88 ha, a rezerwat częściowy 624,89 ha). W 1977 roku objęto Babią Górę, w granicach Parku Narodowego, statusem Rezerwatu Biosfery i włączono do programu UNESCO-MAB "Człowiek i biosfera". Ponad 20-letnie starania o powiększenie Parku przyniosły efekt w 1997 roku. Rozporządzeniem Rady Ministrów powiększono obszar parku do 3391,55 ha. Utworzono również otulinę o powierzchni 8437 ha.
Park leży w obrębie trzech gmin: Zawoja, Lipnica Wielka oraz Jabłonka. Babia Góra stanowi najwyższe wzniesienie Beskidów Zachodnich. Jest jednolitym i odosobnionym masywem o przebiegu równoleżnikowym. Charakterystyczna, z daleka już rozpoznawalna sylwetka góry ze stromymi stokami północnymi i połogami, na dużych obszarach wypłaszczonymi stokami południowymi, jest wynikiem budowy geologicznej masywu. Wysokość - 1725 m n.p.m. - sytuująca ją na drugim po Tatrach miejscu w Polsce, powoduje zróżnicowanie warunków klimatycznych, co przekłada się z kolei na warunki siedliskowe. Zmieniają się one wyraźnie w miarę wzrostu wysokości n.p.m. powodując pionowe zróżnicowanie szaty roślinnej. Pozwala to na wyróżnienie na Babiej Górze pięter klimatyczno-roślinnych odpowiadającym analogicznym piętrom występującym w górach wysokich np. Tatrach, Alpach, lecz w stosunku do nich obniżonych o kilkaset metrów.
Patrząc z północy na zarys sylwetki masywu można wyróżnić kilka wzniesień. Od strony wschodniej jako pierwsza wyraźnie zarysowuje się Sokolica (1367 m n.p.m.). Wyższymi wzniesieniami, leżącymi nieco dalej na zachód są Kępa (1520 m n.p.m.) i Gówniak (1671 m n.p.m.). W części centralnej widoczna jest kulminacja masywu, czyli sam szczyt Babiej Góry - Diablak - leżący na wysokości 1725 m n.p.m. Linia grzbietowa kierując się na zachód opada do wysokości 1408 m n.p.m. do przełęczy Brona, a dalej ponownie wznosi się w górę, by na 1517 m n.p.m. osiągnąć szczyt Małej Babiej Góry, czyli Cyl.
Tereny babiogórskie zachwycają jak na tak niewielki obszar liczbą gatunków roślin naczyniowych (blisko 650) co w połączeniu z bogactwem bioflory (280 gatunków mszaków) sprawia, że zarówno babiogórskie lasy, zarośla i hale mogą zaskakiwać swoim bogactwem.
Roślinność na Babiej Górze wykazuje wyraźną piętrowość. Występuje tutaj pięć pięter klimatyczno-roślinnych, których granice przebiegają ok. 100-200m niżej w stosunku do układu obserwowanego w Tatrach:
- piętro pogórza (do ok. 700 m n.p.m.) - niegdyś piętro typowo leśne, obecnie silnie przekształcone w wyniku działalności człowieka, zajęte głównie przez osiedla mieszkalne, pola uprawne i coraz częściej nieużytki.
- regiel dolny (700-1150 m n.p.m.) - dominującymi zbiorowiskami roślinnymi są tu lasy bukowe (buczyny), bory mieszane bukowo-jodłowo-świerkowe, a nad potokami olszyny bagienne. Na obszarze tego pietra występują także tereny porośnięte wyłącznie świerkami, stanowiące pozostałości po lasach gospodarczych dołączonych do Parku w 1997 roku.
- regiel górny (1150-1360 m n.p.m.) - jest to królestwo świerka (Picea abies), bezwzględnie przeważającego w drzewostanie. Obok borów świerkowych w reglu górnym występują też zarośla jarzębiny, wyraźnie widoczne zwłaszcza w pobliżu górnej granicy lasu.
-piętro kosodrzewiny (1360-1650 m n.p.m.) - jest nazywane także piętrem subalpejskim. Głównym gatunkiem występującym na tej wysokości jest kosodrzewina (Pinus mugo), której towarzyszyć mogą wiciokrzew czarny (Lonicera nigra), róża alpejska (Rosa pendulina) oraz wierzba śląska (Salix silesiaca). W miejscach, gdzie nie wykształcają się zarośla kosodrzewiny pojawiają się borówczyska i ziołorośla.
- piętro alpejskie (1650-1725 m n.p.m.) - zwane także halnym. Próżno szukać w nim drzew, krzewów czy okazalszych roślin zielnych. Dominują niewielkie rośliny tworzące murawy alpejskie bądź porastające miejsca długiego zalegania śniegu (wyleżyska), obok których licznie reprezentowane są porosty naskalne.
Źródło fotografii - strona internetowa Globtroter.pl - Autor: rychu77
Królestwo zwierząt obejmuje na Babiej Górze reprezentantów wielu grup systematycznych. Uznaje się, że z tego terenu znanych jest blisko 4500 gatunków. Zanotowano między innymi obok bardzo licznych bezkręgowców (wśród których najliczniejsze są owady), 188 kręgowców (z ponad 100 gatunkami ptaków). Występowanie wielu zwierząt, głównie bezkręgowych, jest ściśle powiązane z układem pięter roślinnych. Pozostałe gatunki reprezentujące większe zwierzęta mają większy areał występowania, zasiedlają większe obszary i można spotkać je w kilku strefach. Zwierzęta bezkręgowe w masywie Babiej Góry reprezentowane są przez bardzo liczną grupę ponad 4 tysięcy gatunków. Wśród ptaków zidentyfikowano 127 gatunków przy czym 100 gatunków ma charakter lęgowy. Ssaki reprezentowane są przez 50 gatunków, z czego większość reprezentują gatunki ssaków drobnych należących do owadożernych, gryzoni i nietoperzy. Pozostałe gatunki to przedstawiciele ssaków większych: zajęczaków, drapieżnych i kopytnych. Największym ssakiem pojawiającym się na terenach BPN jest niedźwiedź brunatny.
Źródła:
1. Wikipedia,
2. Strona internetowa Babiogórskiego Parku Narodowego
3. Parki narodowe i krajobrazowe w Polsce, Wydawnictwo Szkolne PWN, 2008.
Koordynaty ukrycia skeszynki uzyskasz po odnalezieniu odpowiednich informacji i przeliczeniu danych.
N 50° 15.([211 + y] - 10) E 019° 06.(x - 1296)
gdzie:
y - odnajdź informacje jaki największy ssak (drapieżnik) występuje na terenie BPK. Na stronie Wikipedii znajdziesz szczegółowe wieści o tym zwierzątku. Zsumuj, podaną w kg, średnią masę ciała samca i samicy,
x - szczytowe partie Diablaka w części zachodniej są ubogacone rumowiskami skalnymi. Są one na tyle specyficzne i wartościowe (największe rumowiska skalne w Beskidach Zachodnich), że posiadają dodatkową nazwę związaną z tak zwanymi Tablicami pewnego Pana, który był prekursorem polskiej kartografii geologicznej. Wartość x stanowi rok, w którym odwiedził on i badał pod względem geologicznym Babią Górę.
Poniżej możesz sprawdzić prawidłowość swoich obliczeń.
