Szlakiem Parków Narodowych - Bieszczadzki PN Mystery Cache

Szlakiem Parków Narodowych

Jest takie jedno miejsce na pograniczu trzech miast. Od października do kwietnia... oaza spokoju gdzie w samotności można podglądać naszych skrzydlatych przyjaciół (a jest ich tutaj naprawdę sporo zarówno pod względem gatunków jak i ilości osobników). Dla tych, którzy lubią zgiełk letnich kąpielisk i chmary owadów z okolicznych trzcinowisk idealny będzie okres letni. Każdy coś tutaj odnajdzie. Przy okazji będzie mógł podnieść wiedzę na temat naszych krajowych parków narodowych, a może sprowokuje Was do odwiedzin parków?

Bieszczadzki Park Narodowy utworzony został rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 1973 roku, aczkolwiek starania związane z utworzeniem PN na tych terenach trwały już od lat 50 XX wieku. W kolejnych latach powierzchnia parku ulegała zwiększeniu by w 1999 roku ostatecznie przyjąć swe maksymalne rozmiary. W chwili obecnej jest to 3 pod względem powierzchni PN na terenie Polski.

Bieszczadzki Park Narodowy zajmuje południowo-wschodnią część województwa podkarpackiego. Na jego obszarze leży także najbardziej na południe wysunięty punkt Polski, położony przy granicy z Ukrainą (szczyt Opołonek o wysokości 1028 m n.p.m.).

Klika danych liczbowych:
Powierzchnia całkowita: 292,02 km²
Powierzchnia leśna: 247,24 km²
Powierzchnia ochrony ścisłej: 184,25 km²

W Bieszczadach wyróżnia się trzy piętra roślinności:
- piętro pogórza sięgające do ok. 500 m n.p.m.,
- piętro regla dolnego sięgające do ok. 1150 m n.p.m.,
- piętro połonin czyli zbiorowisk subalpejskich i alpejskich, rozciągające się od górnej granicy lasu po najwyższe szczyty.
Teren BdPN położony jest powyżej 600 m n.p.m., obejmuje więc piętro regla dolnego i piętro połonin wraz typowymi dla nich zbiorowiskami roślinnymi.

Źródło fotografii - strona internetowa https://dziuba.flog.pl - Autor Grzegorz Dziuba

Jak wskazono powyżej Blisko 80% obszaru Bieszczadzkiego Parku Narodowego zajmują naturalne lasy liściaste i mieszane z bukiem, olszą szarą, jaworem, świerkiem i jodłą, z czego 15% uznaje się za drzewostany puszczańskie o charakterze pierwotnym. Można je odszukać m.in. na: południowo-zachodnich zboczach Małej i Wielkiej Rawki oraz na północnych stokach Smereka.
Bieszczadzki Park Narodowy stanowi ostoję dla przeszło 230 gatunków kręgowców, w tym 58 gatunków ssaków. W jego granicach występują prawie wszystkie krajowe gatunki dużych ssaków drapieżnych z niedźwiedziem, wilkiem, rysiem i żbikiem oraz roślinożernych, z żubrem i jeleniem karpackim. W latach 60. XX w. z ośrodków hodowlanych w Pszczynie i Niepołomicach przywieziono w Bieszczady blisko 20 żubrów. Zwierzęta te na tyle się tutaj zaaklimatyzowały i dostosowały do górskich warunków, że obecnie ich liczba sięga 280 osobników, z czego kilkadziesiąt przebywa na terenie parku. Jest to największe dziko żyjące górskie stado tych zwierząt na świecie. Na terenie BPN występuje ponad 140 gatunków ptaków lęgowych. Szczególnie cenne są gnieżdżące się tu duże ptaki drapieżne, w tym: orły przednie, orliki krzykliwe, gadożery i trzmielojady. Spośród sów spotyka się tu większość rzadkich krajowych gatunków: sóweczki, włochatki, puchacze i puszczyki uralskie. Zagęszczenie puszczyka uralskiego należy do najwyższych w Europie. W granicach Bieszczadzkiego PN gniazdują także chronione gatunki dzięciołów, w tym wpisane na listę „Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt”: dzięcioł białogrzbiety i dzięcioł trójpalczasty. W najwyższych partiach Parku można zobaczyć rzadkie gatunki ptaków wysokogórskich, takich jak: siwerniak i płochacz halny, a sporadycznie także nagórnik.

Liczba gatunków roślin naczyniowych stwierdzonych w Bieszczadzkim PN wynosi blisko 780, z czego około 30 to gatunki wschodnio-karpackie, z których 7 to endemity Karpat Wschodnich (np. pszeniec biały, tojad wschodnio-karpacki i goździk kartuzek skalny). Powyżej górnej granicy lasów od wysokości 1150–1250 m n.p.m. rozciąga się unikalne i nie spotykane gdzie indziej w Polsce piętro wschodniokarpackich hal nazywanych „połoninami”, które zajmuje powierzchnię ok. 1 800 ha. Prawie 90% tego obszaru podlega ochronie ścisłej. Prowadzony bardzo intensywnie przez dawnych mieszkańców wypas bydła ustał na połoninach w połowie lat 40. XX wieku. Rośnie tu szereg roślin rzadko lub w ogóle nie spotykanych w innych polskich górach, takich jak: tojad bukowiński, fiołek dacki, ostrożeń wschodniokarpacki czy też pszeniec Herbicha. Wczesną wiosną wzdłuż cieków wodnych bardzo licznie zakwita śnieżyca wiosenna. Występuje tu jej karpacki podgatunek, charakteryzujący się tym, że często spotykane są osobniki, u których na jednej łodydze występują dwa kwiaty.

Koniecznie zobacz:
1. gniazdo Tarnicy i Halicza,
2. Bukowe Berdo
3. Połoninę Wetlińską i Połoninę Caryńską,
4. Ścieżka "Salamandra" na torfowisku Wołosate,
i... bezwzględnie Rawki (Mała i Wielka).

Źródła:
1. Wikipedia,
2. Strona internetowa Bieszczadzkiego Parku Narodowego
3. Parki narodowe i krajobrazowe w Polsce, Wydawnictwo Szkolne PWN, 2008.

Koordynaty ukrycia skeszynki uzyskasz po odnalezieniu odpowiednich informacji i przeliczeniu danych.

N 50° 16.(152 + y) E 019° 0z.(1291-x)
gdzie:

y - Tarnica minus Halicz (bez przecinków)

x - poniżej znajdziesz nazwy sześciu roślin występujących na terenie Polski, w tym częściowo na terenie BPN. Niektóre z nich występują wyłącznie w obrębie terenów bieszczadzkich. Uporządkuj kolejność roślin od najwyższej do najniższej. Poszukując informacji przyjmuj maksymalną wysokość jaką może osiągnąć dana roślina. Jedna z roślin nie występuje w Bieszczadach. Wyeliminuj ją najpierw z zabawy. Po uporządkowaniu kolejności (wysokość roślin) uzyskasz słowo...

Ciemiężyca biała (Veratrum album L.) - K | Lulecznica kraińska (Scopolia carniolica) - N | Warzucha polska (Cochlearia polonica) - A | Wietlica alpejska (Athyrium distentifolium) - O | Wężymord różowy (Scorzonera purpurea) - I | Prosienicznik jednogłówkowy (Hypochaeris uniflora) - K

- jeśli uzyskałeś nazwę gada będącego jednocześnie nazwą ryby przyjmij x=324
- jeśli uzyskałeś nazwę ssaka będącego jednocześnie nazwą owada przyjmij x=355
- jeśli uzyskałeś nazwę warzywa będącego jednocześnie nazwą gada przyjmij x=485
- jeśli uzyskałeś nazwę gada będącego jednocześnie nazwą paproci przyjmij x=712

z - charakterystyczne dla BPN są połoniny. Dwie główne to Połonina Caryńska i Połonina Wetlińska. Każda z nich cechuje się obecnością w masywie kilku wierzchołków. Wartość z to trzecia cyfra drugiego pod względem wysokości wierzchołka Połoniny, która w swym masywie posiada pięć wierzchołków (Wiki)...

Poniżej możesz sprawdzić prawidłowość swoich obliczeń.