Szlakiem Parków Narodowych
Poleski Park Narodowy
Jest takie jedno miejsce na pograniczu trzech miast. Od października do kwietnia... oaza spokoju gdzie w samotności można podglądać naszych skrzydlatych przyjaciół (a jest ich tutaj naprawdę sporo zarówno pod względem gatunków jak i ilości osobników). Dla tych, którzy lubią zgiełk letnich kąpielisk i chmary owadów z okolicznych trzcinowisk idealny będzie okres letni. Każdy coś tutaj odnajdzie. Przy okazji będzie mógł podnieść wiedzę na temat naszych krajowych parków narodowych, a może sprowokuje Was do odwiedzin parków?
Poleski Park Narodowy utworzony został rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 1 maja 1990 roku. Powierzchnia parku wynosi 9.764,3071 ha, zaś jego otuliny 13.624,25 ha
Park położony jest w zachodniej części Polesia, w obrębie Równiny Łęczyńsko-Włodawskiej. Obszar parku jest równinny, silnie podmokły, na którym procesy formowania się dolin rzecznych jeszcze prawie się nie zaznaczyły. Jego powierzchnia jest płaska, z dużą ilością jezior, stawów, bagien i torfowisk. Prawie cały teren parku zajmują równiny torfowe. Jedynie w części środkowej, w okolicy Woli Wereszczyńskiej, wznosi się niewysoki, płaski garb wapienny. W południowej części widoczny jest niewielki garb kredowego podłoża, oddzielający centralną część obszaru chronionego od basenu Jezior Uściwierskich. Z kolei na północy tereny te ogranicza ciąg moren z okresu zlodowacenia środkowopolskiego. Na terenie parku można podziwiać namiastkę tundry lub lasotundry, wysuniętą najdalej na południowy zachód w Europie. Zachowane w tym rejonie ekosystemy bagienne to obszary, które rozwijały się bez ingerencji człowieka od czasów ustąpienia ostatniego zlodowacenia!
Roślinność parku jest bardzo bogata i obfituje w gatunki typowe dla terenów podmokłych i bagiennych. Na terenie parku występuje około tysiąca gatunków roślin naczyniowych, z czego 170 to gatunki rzadkie, 81 podlega ochronie gatunkowej, a kolejnych 15 znajduje się w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin. Rośliny te występują w 208 różnych zespołów roślinnych, z których 30 prezentuje zespoły leśne i zaroślowe, a pozostałe 178 to formacje nieleśne. Najbardziej charakterystycznymi dla parku zbiorowiskami roślinnymi są torfowiska: niskie, przejściowe i wysokie. Lasy to głównie brzeziny bagienne, ubogie bory sosnowe oraz olsy. Niezwykle interesujący jest również fakt występowania na torfowiskach Parku aż 8 gatunków roślin mięsożernych. Należą do nich: aldrowanada pęcherzykowata, rosiczka długolistna, rosiczka pośrednia, rosiczka okrągłolistna, rosiczka owalna (mieszaniec), tłustosz pospolity dwubarwny, pływacz zwyczajny, pływacz średni i pływacz drobny. Na szczególną uwagę zasługuje tu dzwonecznik wonny, mający w Parku jedyne stanowisko na Lubelszczyźnie, oraz kilka gatunków turzyc: turzyca Davalla, turzyca strunowa, turzyca Buxbauma, turzyca torfowa, turzyca bagienna, turzyca cienista i spokrewniona z nimi marzyca ruda. Wiele z nich tworzy całe zespoły roślinne na znacznych powierzchniach, podczas gdy w innych regionach kraju występują na pojedynczych stanowiskach.
Fauna PPN jest liczna i zróżnicowana. W wodach parku występuje dwadzieścia jeden gatunków ryb oraz trzynaście gatunków płazów. Szczególnie licznie żyją tu żaby brunatne oraz żaby zielone. Jednymi ze szczególnie rzadkich gatunków płazów są ropucha paskówka oraz grzebiuszka ziemna. Z traszek obecne są traszka zwyczajna oraz grzebieniasta. W parku występuje także siedem gatunków gadów, w tym także żółw błotny - gatunek reliktowy i jeden z najbardziej zagrożonych gatunków gadów w Polsce (najliczniejsze stanowisko w Polsce poza rezerwatem Żółwiowe Błota). Wśród węży można spotkać żmiję zygzakowatą, gniewosza plamistego oraz zaskrońca zwyczajnego. Jaszczurki reprezentuje zwinka, żyworódka i padalec.
Ptactwo reprezentowane jest przez ok 200 gatunków z których ok. 150 uznano za lęgowe. Spotykamy tu często takie, niemal egzotyczne gatunki, jak czapla biała i nadobna. Licznie występujący bąk ma tu najwyższe zagęszczenie w kraju. Na torfowiskach Parku lęgną się błotniaki łąkowe. Do niedawna gnieździł się również błotniak zbożowy, jednak w ostatnich latach jego lęgi nie zostały potwierdzone. Jest natomiast regularnie widywany.
Do innych rzadkich, gnieżdżących się tutaj gatunków należy derkacz, dubelt i kaczka podgorzałka. Ptaki te należą do gatunków zagrożonych w skali globalnej, zaś podgorzałka ma w Parku jedne z nielicznych stanowisk w całym regionie. Po latach nieobecności powrócił do Parku bielik, największy nasz ptak drapieżny, prawdopodobnie będący pierwowzorem naszego godła państwowego. Należy wspomnieć również o żurawiu, widniejącym w herbie Poleskiego Parku Narodowego. Jest to największy krajowy ptak (ponad 1m wysokości), tworzący pary na całe życie. Ciekawostką jest fakt, że samce, co roku wiosną po przylotach adorują samice, wykonując skomplikowany taniec godowy i wydając przy tym charakterystyczny głos zwany klangorem. Ssaki reprezentowane są przez 48 gatunków. Najliczniejszą grupę stanowią gryzonie, których jest 18 gatunków.
Źródło fotografii - strona internetowa Poleskiego Parku Narodowego - Autor: S. Wróbel
Koniecznie zobacz:
1. Ścieżka "Spławy",
2. Ścieżka "Dąb Dominik",
3. dla kochających ptaki Ścieżka "Perehod",
4. dla mobilnych rowerowo Ścieżka "Mietiułka",
i... bezwzględnie żółwiowa ścieżka "Żółwik"!
Źródła:
1. Wikipedia,
2. Strona internetowa Poleskiego Parku Narodowego
3. Parki narodowe i krajobrazowe w Polsce, Wydawnictwo Szkolne PWN, 2008.
W logbooku znajdziesz literę dodatkową. Zapisz ją. Przyda się do podjęcia pojemnika finałowego!
Koordynaty ukrycia skeszynki uzyskasz po odnalezieniu odpowiednich informacji i przeliczeniu danych.
N 50° 16.[(z * L) - 224] E 019° 06.[(x * z * L) - (y * L)] - 145]
gdzie:
x - dźwięk który wydaje Żuraw zwyczajny (Grus grus) tzw. klangor żurawi robi wrażenie chyba na każdym (szczególnie gdy się go słyszy bezpośrednio w naturze). Znasz ten dźwięk? Obejrzyj i posłuchaj: Klangor żurawi przed wschodem słońca (youtube.pl). Jako wartość x przyjmij maksymalną liczbę żurawi pojawiających się w jednym kadrze filmu (liczba parzysta),
y - wielkość w cm żółwia błotnego kiedy się wykluwa z jaja (Wiki),
z- wartość liczbowa (większa) miesiąca, w którym żółw błotny budzi się ze snu zimowego (Wiki),
L - liczba szacunkowa, które określa wiek, do którego dożywa żółw błotny w naturze (Wiki).
Poniżej możesz sprawdzić prawidłowość swoich obliczeń.
