Vuglenica u Osijeku Vojakovačkom
.
Proizvodnja ugljena u glinenim ili ciglenim pećima bila je obiteljska tradicija i vještina izrade kvalitetnog ugljena prenosila se s koljena na koljeno. Malih obiteljskih obrtnika – vugleničara bilo je mnogo i oni su najčešće svoje proizvode prodavali u obližnjim gradovima domaćinstvima za peći, domaćicama za glačala i za čišćenje, kovačima kao nezaobilaznu pomoć pri poslu, vozeći svoje crno blago i izvikujući i dozivajući svoje mušterije.
Kao i u stara vremena i danas ugljen ima vrlo važnu ulogu u svakodnevnom životu. Drveni se ugljen koristi u najrazličitije svrhe: za izradu grafita u olovkama, od vrbovog drva se koristi ugljen koji umjetnicima koristi za crtanje, ugljen se koristi u medicini, koristi se kao filter za vodu, prilikom izrade plinskih maski, za izradu zubne paste i mnogo drugih korisnih stvari.
.
Vuglenice od zemlje nekada
Nekada se je većina stanovništva u potkalničkom kraju bavila vugleničarstvom. Postupak je to kojim se proizvodi drveni ugljen za potrebe kovača. Drva se ispile na određenu dužinu i slažu se u krug. Složena drva potrebno je obložiti za što se koristi se paprat ili kukuruzovina. Na tako obložena drva nabaca se do pola metra zemlje ili prašine. Vuglenica se pali od vrha i gori, ovisno o veličini, dva do tri tjedna. U veće vuglenice ide i do 40 metara drva..
Kad vuglenica gori, ugljenari je moraju stalno nadzirati, zatvarati ili otvarati rupe. Najbolje vrijeme za paljenje vuglenica je mirna jesen, a obično su se palile na čistini uz potok kako bi se lakše ugasio požar.