Nederlands
Français
English
Nederlands
Tsipouro is een louter in Griekenland vervaardigde brandewijn. Tsipouro toont veel overeenkomsten met de Turkse raki, met dien ter verstande dat er meestal geen anijs wordt toegevoegd. De versie met anijs vertroebelt net als ouzo wanneer er water wordt toegevoegd. De drank is sterk verwant aan de Kretense tsikoudia en is afkomstig uit Noord-Griekenland. Het alcoholgehalte is doorgaans ongeveer 36% . De drank is helder van kleur. Verschil met tsikoudia is de gebruikte kruidenmix, en tsikoudia is doorgaans sterker van smaak. Tsipouro wordt soms ook aangeduid met de algemene orientaalse naam raki. Tsipouro en tsikoudia zijn al in Macedonië in de 14e eeuw (het eerst door monniken) vervaardigd. Daarbij was het idee dat de overblijfselen van de wijnpers in de armere streken nog voldoende materiaal bevatte om een goedkoop drankje van te maken. De tsipouro wordt vervaardigd uit de resten die overblijven nadat uit druiven most is geperst. De koek die overblijft en voornamelijk bestaat uit pitten en schillen van druiven, bevat nog vergistbaar sap dat zeer slechte wijn zou opleveren. Voor destilleren is het vergiste vocht, met een alcoholgehalte van 5-6% echter goed bruikbaar. In Macedonië (Griekenland) en Thessalië wordt door diverse coöperaties, maar soms ook wel door boeren thuis, tsipouro gestookt die in sterkte kan variëren van 30 tot 80% al naargelang de smaak van de afnemers en de producenten. Om smaak te geven aan tsipouro worden bij het destilleren bosjes al dan niet gedroogde kruiden gebruikt waardoorheen de alcoholdamp wordt geleid, wat een effectieve wijze van dampextractie is. Een recente ontwikkeling is het oprichten van coöperaties om het vermarkten van tsipouro effectiever te maken. De Griekse overheid is bezig voor elkaar te krijgen, dat zowel tsipouro als tsikoudia (uit Kreta) door een soort appellation contrôlée gereguleerd gaan worden. Dit betekent dat dan niemand buiten de aangewezen gebieden zijn gedestilleerde drank tsipouro dan wel tsikoudia mag noemen.
Français
Le tsípouro est une eau-de-vie de marc grecque. Les grappes pressées ou foulées sont appelées "tsípoura"). Le produit obtenu est éventuellement distillé une seconde fois. Divers arômes peuvent parfois être ajoutés, lors de la première ou de la seconde distillation. La variété produite en Crète se nomme tsikoudiá ou rakí ; elle n'est jamais anisée. On utilise aussi souvent le mot rakí , notamment dans certaines régions de Grèce et en Albanie. Les termes apparentés "raki", "arak" et leurs dérivés servant à désigner les alcools produits par distillation dans la plupart des pays ayant fait partie de l'empire ottoman et leurs voisins (soit grossièrement du Proche-Orient auxBalkans) il existe une fréquente confusion entre ces boissons portant des noms proches, des goûts parfois semblables, mais dont les matières premières varient selon les pays et ont évolué avec le temps (tsouïca, rakı, arak,rakia). Certaines variétés de tsípouro étant aromatisées à l'anis, de même que de nombreuses variétés de "raki" des pays du Proche-Orient, il existe une fréquente confusion entre ces produits, et avec l’ouzo
English
Tsipouro is a pomace brandy from Greece and in particular Thessaly (Tsipouro Tyrnavou), Epirus, Macedonia, Mani Peninsula, and the island of Crete (where Cretans call it tsikoudia). Tsipouro is a strong distilled spirit containing 40-45% alcohol by volume and is produced from the pomace (the residue of the wine press). It comes in two types: pure and anise-flavored. According to tradition, the first production of tsipouro was the work of Greek Orthodox monks in the 14th century on Mount Athos in Macedonia, Greece. Ripe dark grapes are passed through crusher/destemmers. The mass is left to settle for a few days, just enough to get fermentation started. Formerly, wine would be collected and only the solid residue would be used for tsipouro in an attempt to get the most out of the plant. This method is outdated and modern producers tend to use the whole grape mass, which is a huge improvement in quality.[citation needed] In the next stage, the mass is fed into distillation units, where temperature and pressure are closely monitored. The first and last distinct batches (the 'head' and the 'tail') are discarded. Only the intermediate batch (known as the 'heart') is kept to make tsipouro. This process is repeated at least once more, giving a double or multiple distilled result. Finally, the distillate is left to settle and mature in stainless steel tanks. It can also be aged in wooden barrels to give 'aged tsipouro', a relatively new beverage that can be compared to whiskey. Depending on the time of year, tsipouro is used either as refreshment or as a hot beverage, and depending on the time of day, it replaces the drinking of coffee or wine. Tsipouro and tsikoudia, like all alcoholic beverages in Greece, are generally consumed at social gatherings. According to Greek manufacturers, the best way to enjoy tsipouro is straight from the freezer. Some people prefer to either dilute with water or add ice. Tsipouro is usually served in shot glasses with meze (a small side dish) such as nuts, dried fruit, raisins, cheese, olives, seafood, meat, halva, or paximadi (rusk). In 2006, Greece filed a request for tsipouro to be recognized as a PDO (Protected Designation of Origin) product, which was granted later that year. Anise-flavored tsipouro is also available, produced especially in Central Macedonia, Chalkidiki, and Thessaly. Anise-flavored tsipouro and ouzo have almost identical taste but vary enormously in their method of production. The alcohol used to produce ouzo is 96% ABV ethyl alcohol of agricultural origin (rectified spirit obtained from agricultural products) and therefore does not retain the flavours of the primary distilled products, whereas the lower degree of distillation of tsipouro allows it to retain the aroma of the pomace