W związku z poszukiwaniami nowych złóż węgla Czuchów na początku XX wieku trafiła do większości encyklopeii i przewodników. W jednej z nich możemy przeczytać: "Czuchów - wieś śląska nad rzeką Bierawką, znana z głębokiego do 2240 m wiercenia".
Takich otworów wietrniczych było w najbliższej okolicy więcej. Specyfika otworu wiertniczego "Czuchów II" polegałą na tym, że był on przez pewien czas najgłębszym odwiertem na świecie ! Dopiero w latach 30-tych XX wieku, poszukując w zachodniej WIrginii ropy naftowej, przebito otwór o kilkadziesiąt metrów głębszy. Prace przy otworze "Czuchów II" rozpoczęto 10 listopada 1906 r. i zakończono 26 lutego 1909 r. Jego głębokość osiągnęła 2239,72 m (w większości opracowań jest ona zaokrąglana do 2240 m). Podczas głębienia otworu na poziomie 118 m nawiercono pierwsze pokłady węgla, a od 527 m zaczęto używać wiertła z diamentową koroną. Do Czuchowa sprowadzono specjalnie z Brazylii 12 nieoszlifowanych diamentów wielkości ziarnka grochu, mających w sumie 707 karatów. Każdy z nich kosztował 1400 marek. Na głębokości 500 m wypływająca z otworu woda była już 10% roztworem soli. Jego nasycenie wzrastało w miarę dalszego wiercenia. Ostatnie źródło solankowe pojawiło się na głębokości 2032 m. Temperatura zaś osiągnęła już 83 st.C. Ostatecznie wiertło przebiło 163 pokłady węgla. W czasie pracy zużyto 4000 m rur o różnych przekrojach, z których 1/3 znalazła się pod ziemią. Samo przedsięwzięcie kosztowało w sumie 324 tyś marek.
Dalszego pogłębiania otworu zaniechano nagle po 3 latach, chociaż pod względem technicznym prace mogły być kontynuowane.
Kesz zlokalizowany jest pod podanymi koordynatami. Skrytka to pojemnik typu klipsiak, w środku logbook, PWG oraz certyfikaty dla pierwszych znalazców.
