Jaren terug begon het... 10 jaar om precies te zijn. De schreeuwen en het gegil galmt nog in mijn oren. Het was vreselijk, het ene jaar erger dan het anderen. Helemaal in het begin, ja ik weet het nog als de dag van gisteren, waar de Urban Legends, wat normaal een broodje aap verhaal is tot leven kwam er was geen ontkomen aan. Allemaal, maar ook allemaal kwamen ze tot leven. Het jaar erna gingen de verhalen verder, maar werden steeds een grotere kwelling. Een man vol met insecten die van binnenuit kwamen, een andere man opgenomen door de bossen wat een ware geest werd. Het derde jaar was misschien wel het meest verschrikkelijke waarin mensen ontvoerd werden in auto's door een bezeten persoon die ze dan weer los liet in het diep donkere bos, waar weerwolven, vampiers en zelfs de magere hein rond dwaalden. Het vierde jaar verdwenen we in mythische tijd waarin we door een helpoort moesten en steeds verder in de hel afdaalde waardoor we bijna verdwenen. In dit jaar waren het trouwens niet alleen de geesten die weerzinwekkend waren maar ook de mensen die het bos kwamen bezoeken, verschenen in gedaantes waar menig kind nog gillend van wakker ligt. Maar het ging door. Het vijfde jaar breidde zich de angst uit, niet alleen in de nacht maar zelfs overdag was het niet te doen waarin gruwelijk veel caches werden gelegd die een erger dan de ander. Zoveel slachtoffers dat jaar. In de avond leek de televisie namelijk tot leven te komen, waarin zelfs volwassenen zich absoluut niet veilig voelden. Ik probeer er niet te lang bij stil te staan. Zelfs het jaar erop kwamen bewegende beelden tot leven waarin een film nog eens dunnetjes werd nagespeeld in het bos, zoveel bloed, zoveel verschroeide slachtoffers. Ik had willen vluchten. Nu dacht ik veilig uit het bos gevlucht te zijn, maar om dan in een waar terror/horror gebouw te komen had ik nooit gedacht. Met angst kamers waaruit je onmogelijk kon vluchten, duister doolhof en allerlei angstaanjagende ruimtes daar wilde niemand blijven. Toch moesten mensen er lang blijven, dat hadden ze ook al verwacht dat vluchten onmogelijk was en hadden daarom al zelf koekjes meegenomen. Maar zelfs deze boden geen troost aangezien ze bang waren voor vampiers vermoed ik. Toen we dan eindelijk toch verlost waren, besloten we terug naar het bos te gaan. Waarin een sprookjesachtige wereld ontstond, dat dit fantasierijk al pijnlijk snel een duister oord werd was niet te overzien. Dit wil ik maar snel vergeten, want als zelfs de normaal zo lieve elfjes, zeemeermin en dwergen luguber worden wil ik daar nooit meer terug naar toe. Daarom verwisselden we snel van locatie en hoopte een gerust hart te kunnen ophalen bij onze nieuwe werkgever. Maar laat daar nu net een alles verslindend virus losgebroken te zijn. Dan kan je geen kant meer op en de zombies kwamen van alle kanten. Niemand was meer veilig of kon dan toch het tegengif op tijd gevonden worden? Waarschijnlijk wel want anders hadden we hier nu niet gestaan. Dit laatste jaar gaan we het nog eenmaal wagen om door dit donker bos te sluipen, maar het lijkt wel of alle krachten van afgelopen jaren zich verzameld hebben en allerlei flashbacks schieten voor mijn ogen. Zelfs als ik mijn ogen sluit ben ik niet veilig. De geluiden komen van alle kanten en de griezels ook, waar moet ik heen, wat moet ik doen. Alle angsten van afgelopen jaren hebben zich verenigt. Wat als ik niet meer wil, ik moet door...... Komt er aan deze avond nog wel een einde of komt er een einde aan mij....
Herkenbaar of toch niet???
Deze cache is enkel in het donker te lopen. Je hebt een sterke zaklamp nodig anders zal de duisternis jou verslinden. Zoek de ogen van de griezels om je heen. Zie je 1 oog dan kun je veilig doorlopen, zie je meer dan 1 oog zoek je een hint om de cache tot een goed einde te brengen. Uiteindelijk als je alle hints hebt verzamelt kun je de cache gaan zoeken. Naast een zaklamp heb je een gsm nodig. Zorg voor stevig schoenen zodat je kunt rennen voor je leven en glij niet uit over de blubberige paden. Kijk ook uit dat je niet blijft steken achter de doornstruiken of takken. Hoe eng je het ook vind bedek alles wel weer zorgvuldig! Zorg dat je op sommige locaties het lef hebt om ook eens omhoog te kijken en op andere plekken zul je wellicht je eigen graf moeten graven. Wees alert en laat je niet misleiden, want niet alles is wat het lijkt. Het parcours is ongeveer 3,5 km en onmogelijk te doen met rolstoel en al helemaal niet met kinderwagen (maar wie loopt er nu ook in het donker met een kinderwagen in zo'n duister bos).
Geen zin om een heel verhaal te lezen; bekijk hier het filmpje wat gedraaid werd tijdens het halloween event voor ze het bos in moesten:
https://youtu.be/VH-346pLH_U
We hebben ontzettend ons best gedaan om deze avond onvergetelijk te maken voor jullie, en worden daarom erg graag beloond met een leuke log.