Marceli Szpak dziwi się światu
Nieco mniejszy od kosa, upierzenie czarne z metalicznym połyskiem i licznymi białymi plamkami, w pierwszych miesiącach życia ich upierzenie jest szare. Jesienią upierzenie prawie czarne z połyskiem fioletowym na głowie i zielonkawym na grzbiecie; tylko samica zachowuje nieco białych plamek.
Tak jak inne szpakowate jest ptakiem mimetycznym, potrafiącym naśladować odgłosy innych ptaków, również przy częstym kontakcie z ludźmi, ludzki głos. Poznane odgłosy często splata ze swoim śpiewem, który jest serią ćwierków z krótkimi skrzekami i klekotaniem, zwykle z cichymi skrzypnięciami w tle, powtarzając jeden wers wielokrotnie. Młode osobniki przez pierwsze miesiące swego życia wydają tylko donośny długi ćwierkot o niższym tonie, który zanika wraz z dojrzewaniem.
- Długość ciała ok. 21 cm
- Rozpiętość skrzydeł 38 cm
- Masa ciała ok. 80 g
Osiedla ludzkie, sady, ogrody, parki, zadrzewienia śródpolne, obrzeża drzewostanów - tam można go spotkać. Pierwotnie ptak typowo leśny
Gniazda buduje głównie w dziupli lub skrzynce lęgowej o średnicy otworu 5 cm.
Lęg odbywa się od kwietnia do czerwca. Składa 4-6 jaj o średnich wymiarach 29x21 mm, różnobiegunowych, mało wydłużonych, jednobarwnie jasnoniebieskich, połyskujących.
Od złożenia ostatniego jaja trwa przez okres ok. dwóch tygodni. Pisklęta opuszczają gniazdo po trzech tygodniach, szpak jest więc gniazdownikiem.
Najdłużej żyjący szpak, którego wiek oznaczył człowiek, miał 20 lat.
Żywi się owadami i ich larwami, dżdżownicami a także lubi ślimaki, jagody, nasiona i włochate gąsienice omijane przez inne ptaki.
Szpaki często można spotkać w ogrodach i sadach, gdyż ich pożywienie stanowią również owoce takie jak np. czereśnie, wiśnie, śliwki itp. Wiele ptaków po zjedzeniu sfermentowanych owoców ma objawy podobne jak po nadużyciu alkoholu. Zjawisko to jednak szpaków nie dotyczy. Zagadkę tę wyjaśnili naukowcy z uniwersytetu we Frankfurcie: Ghassem Hakimi i Roland Prinziger. Wykazali oni, że szpaki metabolizują alkohol z niezwykłą prędkością. Powodem tego jest bardzo wysoki poziom dehydrogenazy alkoholowej – enzymu rozkładającego alkohol. Jest on 14 razy wyższy u szpaków niż u ludzi.
W powieści Akademia pana Kleksa oraz jej ekranizacji występuje uczony szpak Mateusz, który wymawia jedynie końcówki wyrazów. Talent szpaków do naśladownictwa różnych dźwięków opisał Jan Antoni Grabowski w opowiadaniu "Uniwersytet na jesionie".
UWAGA!!! Ostatnio zniknął, chodzą słuchy, że skumał się z Bocianem...
Proszę odkładać poziomo, drewnianym do góry
