Dawne jastrzębskie Uzdrowisko #4 Multi-Cache

Skrzynka to średni pojemnik. W skrzynce znajdują się ołówek i logbook. Zapraszam do szukania !

Aby zdobyć współrzędne finału :

• Podejdź do basenu (Miejsce widoczne na mapie) i określ ile jest kas przy wejściu do basenu. Ilość kas to "B"
• Podejdź do kiedyś działającej tu skoczni narciarskiej (etap 1) znajduje się tu punkt widokowy i ławka. Na najwyżej położonej drewnianej belce w ławce jest liczba "A=?" określ co to "A". (ps. nie ja wystrugałem ten napis tu)
• Podejdź do kiedyś działającego tu letniska oficerskiego (etap 2) teraz znajdują się tu uliczki parku. Określ ile jest ławek w okręgu najbliżej środkowego koła. Ich suma to "C".
•  Podejdź do willi Łucji (etap 3) i policz ile budynek ten ma okien i drzwi na 1 piętrze od strony drogi ich suma to "D"
• Podejdź do Zakładu żydowskiego dla dzieci / Dom św Jacka (etap 4)  popatrz na datę znajdującą się na górze budynku. Setna cyfra tego roku to "E"
• Podejdź do Willi Józefa Witczaka (etap 5) I dodaj do siebie "stopnie" tutejszej szkoły. Ich suma to "F"
• od "A" odejmij "D". wyjdzie ci "G"
• Do "B" dodaj "C". Wynik to "I"
• Do "B" dodaj "F". Wynik to "H" 
• Do "F" dodaj "C". Wynik to "J"

Wzór do współrzędnych finału:

49° 5J.DIH 

18° 3C.GEC

Basen

W sierpniu 1936 r. naczelnik gminy Jan Dyrda ogłosił przetarg na budowę basenu kąpielowego, szatni i ogrodzenia w Jastrzębiu-Zdroju. Projekt przygotował inż. Weihönig, a koszt wykonania przewidziano na 130 tys. zł. Wstępne prace rozpoczęto 14 września. W lutym 1937 r. ogłoszony kolejny przetarg, tym razem na budowę skoczni, pomieszczeń na filtry oraz ujęcie i doprowadzenie wody do filtrów przy basenie. 

Ostatecznie koszt budowy basenu o wymiarach 50x25 m z filtrami, trybun, szatni, natrysków, skoczni wyniósł 220 tys. zł. Przy basenie urządzono także piaszczystą plażę oraz brodzik dla dzieci. Budowa została sfinansowana przez Skarb Śląski. Uroczyste otwarcie nastąpiło 4 lipca 1937 r. Na ceremonię przybył Wojewoda Śląski Michał Grażyński, starosta Jan Wyglenda z małżonką, dyr. O. K. P. w Katowicach inż. Wyleżyński, naczelnik wydziału budowlanego Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego inż. Stefan Kaufman, naczelnik wydziału zdrowia dr Karol Sęczyk, prezydent miasta Katowic dr Adam Kocur, dyr. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z Chorzowa Antoni Gunia i inni. 

W 1947 r. basen kąpielowy został wydzierżawiony Feliksowi Cnocie za kwotę 10 tys. zł., a także ustalono wysokość stałych opłat dla lokalnych organizacji za korzystanie z basenu. Rok później przeznaczono połowę nadwyżki budżetowej w wysokości 175 tys. zł. na remont basenu. Na początku lat 50. powstał w Jastrzębiu klub hokejowy, który swoje mecze rozgrywał na zamarzniętej tafli wody basenu, który obudowany bandami służył za lodowisko. Jako ślizgawka dla gości uzdrowiska i miejscowej ludności to miejsce było wykorzystywane już przed wojną. W 1963 r. opiekująca się basenem kopalnia "Jastrzębie" przeprowadziła kapitalny remont polegający na wybetonowaniu płyty basenu, odnowieniu szatni, radiofonizacji i wykonaniu oświetlenia rtęciowego. Jednak już na początku lat 70. spłonęły szatnie, a na kolejne remonty brakowało funduszy. W rezultacie kopalnia zrzekła się obiektu na rzecz miasta, które przekazało je ognisku TKKF "Jastrząb". 

W 2005 r. zapadła decyzja o remoncie basenu, tym bardziej, że nie został on dopuszczony do użytkowania przez Sanepid. Modernizacja basenu trwała od stycznia do września 2006 r. 

Skocznia narciarska

nieistniejąca obecnie skocznia narciarska położona w Jastrzębiu-Zdróju, na terenie Parku Zdrojowego.

Skocznia powstała w 1929 roku z inicjatywy członków Jastrzębskiego Klubu Narciarskiego. Z powodu braku śniegu w kolejnych latach, jej oficjalne otwarcie nastąpiło dopiero 21 lutego 1932 roku. W momencie otwarcia była to jedyna skocznia narciarska na Górnym Śląsku. W ramach uroczystości odbył się konkurs o puchar Jastrzębia-Zdroju, który zwyciężył Karol Kopiec z Rybnika, przed Konradem Szwedą z Królewskiej Huty oraz Antonim Wodeckim z Jastrzębia-Zdroju.

Jastrzębski obiekt był drewnianą, niewielką skocznią treningową, pozwalająca oddawać skoki na odległość ok. 15 metrów. Służył głównie młodzieży szkolnej oraz lokalnym zawodnikom (skakał na niej m.in. Feliks Cnota, ojciec Jerzego Cnoty). Skocznia przetrwała II wojnę światową, natomiast w latach 50. XX wieku, ze względu na stan techniczny konstrukcję rozebrano.

Letnisko

Letnisko Dywizji Górnośląskiej imienia generała Kazimierza Andrzeja Horoszkiewicza, parkhotel, szpital wojskowy, sanatorium "Górnik"

Na parceli przekazanej w 1923 r. przez Mikołaja i Józefa Witczaków, Komitet Budowy Domu Żołnierza w Katowicach wzniósł w 1925 r. Letnisko Oficerskie dla 23. Dywizji Śląskiej im. gen. Horoszkiewicza. Budynek powstał dzięki ofiarności  społeczeństwa śląskiego, które przekazywało składki na „Komitet opieki nad żołnierzem”. Uroczyste poświęcenie nastąpiło 16 lipca 1925 r. Zgodnie z umową nieruchomość w całości miała po 20 latach przejść na własność braci Witczaków. Pensjonat posiadał jadalnię, czytelnię oraz  52 pokoje, a koszt budowy wyniósł około 100 tys. zł. Letnisko w pierwszym rzędzie przeznaczone było dla kuracjuszy wojskowych i ich rodzin, a jego dewizą było „dobrze, a tanio”. Ze względu za zaległości opłat dzierżawczych w 1937 r. obiekt został przejęty przez właścicieli uzdrowiska. W 1938 roku letnisko została przebudowane i w ten sposób powiększył się o pomieszczenia do zabiegów leczniczych. Uroczyste oddanie do użytku „Łazienek Parkowych” odbyło się w czerwcu 1938 r., a otwarcia z ramienia wojewody śląskiego dokonał naczelnik wydziału zdrowia śląskiego urzędu wojewódzkiego dr Sęczyk. Łazienki jako pensjonat I kategorii był pod nadzorem dr. Stanisława Typrowicz .

W okresie okupacji niemieckiej obiekt funkcjonowała pod nazwą „Parkhotel”, a pod koniec wojny został przeznaczony na szpital wojskowy. Po zakończeniu II wojny światowej pod nazwą „Górnik” służył Związkowi Zawodowemu Górników jako Dom Wypoczynkowy Rudzkiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, a w  1949 r. przeszedł pod zarząd scentralizowanego Funduszu Wczasów Pracowniczych. W latach 1947-1982 sanatorium „Górnik” przyjęło ponad 55 tys. kuracjuszy, którzy otrzymali prawie 2 mln zabiegów. W 1992 r. wraz z innymi budynkami sanatoryjnymi „Górnik” został przejęty na własność miasta. W tym samym roku uchwalono, że zostanie sprzedany prywatnemu inwestorowi. W 1993 r. budynek został wpisany do rejestru zabytków, a w nocy z 3 na 4 lutego 1994 r. spłonął w niewyjaśnionych okolicznościach. Właściciel obiektu nie czekając na decyzję konserwatora zabytków rozebrał zniszczony budynek.

Willa Łucja

Budynek należący do Urzędu Gminy wybudowany w latach 20. XX wieku.  W 1932 r. został wydzierżawiony Łucji Stasiakowej. Od 1934 r. stanowił siedzibę zarówno Urzędu Gminy Jastrzębie-Zdrój jak i Okręgu Urzędowego Jastrzębie-Zdrój. Za budynkiem znajdowały się korty tenisowe, które w latach PRL-u zostały zamienione na targowisko. Na tym terenie wybudowano także remizę strażacką. W latach 1945-1954 w budynku mieści się Urząd Gminy, od roku 1956 Narodowa Rada Osiedlowa, a od 1963 r. Urzędu Miasta. Znajdowała się tu także komenda MO oraz ORMO. W latach 1999-2010 w pomieszczeniach piwnicznych mieściła się Regionalna Izba Pamięci im. Rodziny Witczaków prowadzona przez Antoniego i Aleksandrę Przybyła. Obecnie w obiekcie znajduje się m. in. pizzeria, zarząd osiedla Zdrój, Cech Rzemiosł Różnych, Jastrzębskie Towarzystwo Budownictwa Społecznego „Daszek”, D.F.K. Towarzystwo Społeczno Kulturalne Niemców, PCK.

Żydowska lecznica dla dzieci

W 1890 r. z inicjatywy dr Wilhelma Münz’a – rabina izraelickiej gminy wyznaniowej z Gliwic – powstał w Jastrzębiu pierwszy zakład leczniczy dla dzieci. W początkowym okresie ze względu na brak własnego budynku mali pacjenci byli lokowani w prywatnych pensjonatach. Własny dom gmina żydowska otrzymała w 1901 r. Zakład utrzymywany był dzięki ofiarności żydowskiej społeczności, w śród których na szczególne wyróżnienie zasługuje młody przedsiębiorca z Gliwic Josef Bendix Meyer – właściciel kamienicy oraz fabryki produkującej kotły Oberschlesische Kesselwerke B. Meyer G.m.b.H. Lecznica była usytuowana przy głównej alei w centrum uzdrowiska. Budynek posiadał 12 pokoi, jadalnię oraz gabinet lekarski, a także krytą werandę oraz izolatkę dla przypadków zakaźnych w ogrodzie. W suterenach budynku mieściły się pomieszczenia gospodarcze. W takich warunkach na leczeniu mogło przebywać do 45 małych kuracjuszy. W 1913 r. planowano rozbudować zakład. Za projekt budynku odpowiedzialny był katowicki architekt Martin Tichauer.  Niestety wybuch I wojny światowej w 1914 r. pokrzyżował te plany. Po śmierci dr Münz’a w 1917 r. siedziba kuratorium dla leczniczy została przeniesiona do Królewskiej Huty (Chorzów), a jego przewodniczącym został radca prawny Berger. Niekorzystne uwarunkowania po podziale Górnego Śląska skłoniły gminę żydowską do sprzedaży swojego nieruchomości Fundacji NMP, która przemianowała budynek na „Dom św. Jacka”.

Dom św. Jacka

W 1923 r. budynek żydowskiej lecznicy dla dzieci został zakupiony przez Kuratorium "Zakładu Marii". Lecznica, której nadano nazwę "Dom św. Jacka", została gruntownie wyremontowana i uroczyście poświęcona przez ks. Franciszka Macherskiego. Budynek posiadał parter i dwa piętra. W suterenach uruchomiono piekarnię zaopatrującą wszystkie wille wchodzące pod Zarząd Kuratorium. Na parterze mieściła się jadalnia i trzy pokoje mieszkalne dla chłopców, kancelaria i pokój dla siostry dużurującej. Na pierwszym piętrze znajdowało się 8 mniejszych pokoi dla dziewczynek, a na drugim dwa większe pokoje dla chłopców oraz pokoje dla obsługi. Willa była przeznaczono dla dzieci prywatnych. Po II wojnie światowej w budynku zamieszkały rodziny pracownicze. 24 kwietnia 1952 r., dekretem o zniesieniu fundacji, Dom św. Jacka przeszedł na własność państwa z przeznaczeniem na mieszkania. W 1996 r. został wyremontowany i oddany do użytku jako "Jacek" należący do prywatnego inwestora.

Willa Józefa Witczaka

Budynek powstał w latach 1935-1937. Do wybuchu wojny służył jako jastrzębska rezydencja mieszkającego w Katowicach mecenasa Józefa Witczaka. Po wojnie władze ludowe ulokowały w budynku kilka rodzin, w tym Mikołaja Witczaka jr wraz z żoną Jarmiłą. Po ich śmierci w 1976 r. budynek po rozbudowie służył lokalnym władzom PZPR jako „Dom Partii”. Od 1990 r.

Dawne Jastrzębskie Uzdrowisko to seria skrzynek przedstawiająca większość budynków związanych z uzdrowiskiem. Trzecia skrzynka serii przedstawia miejsca związane z samym uzdrowiskiem jak i budynki uzdrowiska. Seria ma na celu pokazanie budynków uzdrowiska i ich historii.