Ta charakterystyczna dla wizerunku miasta, sporych rozmiarów, wręcz monumentalna, wolnostojąca budowla znajduje na skwerze przy zlikwidowanym szpitalu u zbiegu ulic: Hirszfelda i Armii Polskiej. Wzniesiono ją w roku 1915 jako integralną część nowej sieci wodociągowej miasta. Od powstania do roku 2013 wieża działała zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem - stabilizowała ciśnienie wody w sieci miejskiej i stanowiła rezerwę wody przeciwpożarowej. Wodę do niej doprowadzano dwoma rurociągami, a komorę do połączeń z nimi umieszczono w części podziemnej budowli.
Wysokość wieży wynosi 38 m, a jej wewnętrzna średnica 9 m. Średnica kopuły w najszerszym miejscu to 13,52 m. Głównym elementem tej konstrukcji jest 8 żelbetowych słupów i żelbetowa płyta podtrzymująca zbiornik znajdujący się na najwyższej, szóstej kondygnacji. Sam zbiornik ma przekrój 8,2 m a jego pojemność użytkowa wynosi 170 mᶟ. Na poszczególne kondygnacje prowadzą ślimakowe schody liczące 127 stopni. Do wnętrza budowli można dostać się jedynie przez drewniane dwuskrzydłowe drzwi o wysokości 3 m i szerokości 1,7 m. Bezpośrednio nad wejściem do wieży znajduje się płaskorzeźba z piaskowca przedstawiająca św. Katarzynę Aleksandryjską – patronkę miasta Góry.
Dolna część wieży wykonana jest z kamienia, natomiast góra z cegły, powleczonej tynkiem. Pokryty dachówką dach zwieńczy metalowa chorągiewka z widniejącą na niej datą wybudowania wieży - rokiem 1915.
Od czasu kiedy wodociągi miejskie zostały wyposażone w nowe i bardzo wydajne urządzenia stabilizujące ciśnienie wody miejskiej, górowska wieża ciśnień po niemal stu latach „odeszła na zasłużoną emeryturę”, nadal stanowiąc nieodłączny element w krajobrazie miasta.