W drugiej połowie XIX wieku u zbiegu kilku potoków na gruntach wsi Dźwiniacz założona została potasznia, która dała początek przysiółkowi o nazwie Muczne, liczącemu w roku 1938 osiem domów. Potaż produkowano zalewajac wodą popiół pochodzący ze spalania drewna i węgla drzewnego, a także przez wypalanie skał o znacznym stężeniu soli potasu. Już od starożytności był powszechnie stosowany przy produkcji mydła, szkła i wyrobów ceramicznych, do bielenia tkanin czy jako nawóz. Nazwa potaż używana jest czasami na określenie dowolnego minerału zawierającego potas, zwłaszcza w krajach anglojęzycznych (potash).
Mała Kiczerka oddziela dolinki Jamicznej i Bystrej, które po połączeniu z Suchą tworzą poniżej wsi potok Muczny. Jego doliną poprowadzono spory fragment wąskotorowej kolejki wybudowanej na początku XX wieku i łączącej Ustrzyki Górne i Stuposiany z Sokolikami, a w efekcie z linią szerokotorową. Tutaj skarby bieszczadzkich lasów, drewno i potaż, wyruszały w daleką drogę na salony Lwowa, Budapesztu czy Wiednia.
English soon.