Opis:
Wacław Szewieliński (na zdjęciu poniżej) urodził się 1 grudnia 1920 r. W 1942 r. w placówce ZWZ-AK w Miadziole złożył przysięgę żołnierską. Pierwsze doświadczenia wojskowe zdobywał w oddziale leśnym porucznika Antoniego Burzyńskiego "Kmicica", do którego wstąpił w czerwcu 1943 r. Razem z oddziałem "Kmicica" brał udział w licznych akcjach bojowych skierowanych przeciwko nazistowskiemu okupantowi.. We wrześniu 1943 r. uciekł z brygady im. Bartosza Głowackiego, do której został przymusowo skierowany po rozbrojeniu jego oddziału przez partyzantów sowieckich. Po ucieczce zgłosił się do powstającego oddziału Armii Krajowej rotmistrza Zygmunta Szendzielarza ˝Łupaszki˝ i otrzymał przydział do 3. plutonu. Pełnił funkcję łącznika-wywiadowcy. Następnie powołany został do 3. szwadronu Antoniego Rymszy "Maksa". Po wyzwoleniu służąc w WP zdezerterował. Podejrzany przez PUBP Inowrocław o utrzymywanie kontaktów z członkami AK mjr "Łupaszki" oraz udzielanie im pomocy, został tymczasowo aresztowany i 10.05.1946 osadzony w więzieniu karno-śledczym w Inowrocławiu. Występował pod pseud. "Zawisza". Jako były żołnierz Armii Krajowej nie uniknął represji w okresie komunistycznym. Był wielokrotnie aresztowany, niesprawiedliwie posądzany o różne przewinienia. Blokowano mu możliwość jakiegokolwiek awansu, zmuszano do zmian miejsca pracy.
- Przyszedł czas, aby pokazać mieszkańcom naszego miasta, że ma swoich bohaterów. Bohaterów, o których się pamięta. Bohaterów, którzy powinni być wzorem dla mieszkańców. Czas przypomnieć, że to Żołnierze wyklęci stawiali opór sowietyzacji Polski, toczyli walki ze służbami bezpieczeństwa ZSRR . To między innymi Żołnierzom Wyklętym zawdzięczamy niepodległą Polskę. Mamy obowiązek pamiętać o ich czynach – ocenia w piśmie do mediów Inowrocławski Klub Dyskusyjny.
Wacław Szewieliński został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Armii Krajowej, awansował do stopnia kapitana Wojska Polskiego, został wyróżniony medalem "Pro memoria". W najbliższych dniach Inowrocławski Klub Dyskusyjny złoży wniosek o przyznanie Wacławowi Szewielińskiemu tytułu Honorowego Obywatela Miasta Inowrocławia.
Oto wywiad z Wacławem Szewielińskim, który opublikowaliśmy w Expressie Inowrocław.
- Pochodzi Pan z Kresów. Jak to się stało, że trafił Pan na Kujawy i zamieszkał w Inowrocławiu?
- Urodziłem się 1 grudnia 1920 roku na Wileńszczyźnie w zaścianku Wojckuny, położonym w gminie Podbrodzie w powiecie święciańskim. Moi rodzice mieli gospodarstwo rolne. Piękne to były okolice. Przyszedłem na świat w wolnej i niepodległej Polsce. Na Kujawy, a ściślej do Inowrocławia trafiłem krótko po zakończeniu wojny, bo nigdzie nie mogłem znaleźć pracy. Dla Polaków to ja byłem Rusek i dopiero w Inowrocławiu zaproponowano mi posadę telegrafisty na PKP, a jak się okazało, że jestem budowlańcem, to skierowano mnie do budowy drogi.
- Jak wyglądało Pana życie i jak wspomina Pan okres spędzony na Wileńszczyźnie?
- Życie na Wileńszczyźnie miało wiele uroku. Otaczało nas całe bogactwo przyrody: lasy, strumyki, rzeczki i bajorka. Wiele czasu spędzaliśmy jako dzieci w lasach na beztroskich zabawach. We wsi Kościelniki ukończyłem czteroklasową szkołę podstawową. Na lekcje religii chodziłem do kościoła w Powiewiórce, w którym był ochrzczony marszałek Józef Piłsudski. Potem trafiłem do szkoły w Podbrodziu, gdzie chodziłem do końca szóstej klasy. Siódmą klasę kończyłem w Święcianach w szkole im. Józefa Piłsudskiego. Tam też zetknąłem się z harcerstwem. Moim drużynowym był Janek Krasicki, znany później jako działacz Związku Walki Młodych. Potem rozpocząłem naukę w Szkole Budowlanej w Święcianach. Jednak już wtedy ciągnęło mnie do wojska i chciałem wstąpić do saperów. Wojna te plany pokrzyżowała.
- Zanim jednak przybył Pan do Inowrocławia, przeszedł trudną drogę walki o wolność. Kiedy dla Pana zaczęła się wojna?
- Dla mnie wojna zaczęła się, gdy Armia Czerwona wkroczyła do Święcian. Otrzymałem wezwanie na kurs przedpoborowych i zostałem skierowany do pracy jako sekretarz w gminie. Moi koledzy zostali wysłani do wojska w głąb ZSRR. Pomagałem Polakom i wielu rodaków udało mi się ostrzec przed wywózką na Syberię. Gdy wybuchła wojna rosyjsko-niemiecka, musiałem uciekać, bo byłem urzędnikiem i wtedy zostałem gajowym. W konspiracji byłem do 1943 roku. Nasza podziemna organizacja dołączyła do oddziału „Kmicica”, czyli porucznika Andrzeja Burzyńskiego. Do dziś pamiętam, jakby to było wczoraj, jak składałem przysięgę patrząc na krzyż, w otoczeniu kolegów, z bronią u nogi i widziałem Polskę wolną i niepodległą. Za tę jedną chwilę oddałbym życie. I tak zostałem partyzantem oddziału AK. Obowiązywała nas twarda wojskowa dyscyplina i poszanowanie honoru żołnierskiego. Mieliśmy stanowić przyszłą kadrę Wojska Polskiego. Szkoliliśmy się i przygotowywaliśmy zasadzki, prowadziliśmy potyczki z Niemcami do czasu, aż zostaliśmy rozbrojeni przez partyzantów sowieckich. Osiemdziesięciu naszych partyzantów rozstrzelano, ale my o tym nie wiedzieliśmy. Grupę liczącą 70 osób przydzielono do brygady Wandy Wasilewskiej. Uciekłem stamtąd do 5. Brygady Wileńskiej Armii Krajowej pod wodzą Łupaszki, gdzie walczyłem aż do rozwiązania brygady.
- Czy trudno było się Panu po wojnie odnaleźć w PRL-u?
- Jak już wspominałem, trafiłem po wojnie do Inowrocławia i rozpocząłem pracę na kolei, ale w marcu 1949 roku przeniesiono mnie do Torunia. Przeszedłem w czasach PRL-u wiele. Nękały mnie ciągłe kontrole UB, zostałem aresztowany w Bydgoszczy i siedziałem w więzieniu w Inowrocławiu. Kiedy mnie wypuszczono po interwencji prokuratora z PKP, co tydzień musiałem się meldować w UB. Odmówiono mi przydziału mieszkania służbowego. Te wszystkie szykany to był efekt tego, że walczyłem w AK. W międzyczasie pracowałem: odbudowywałem dworzec po wojnie, sanatoria w Inowrocławiu, Aleksandrowie i Ciechocinku. Ożeniłem się z Bronisławą Lachowską, jej ojciec był komendantem Sokoła i zginął w obozie. 7 grudnia 1946 roku zawarliśmy związek małżeński w USC w Inowrocławiu, a 26 grudnia wzięliśmy ślub kościelny. Po ślubie też trafiłem do aresztu, a gdy go opuściłem, nie wolno mi było opuszczać miasta bez zgłoszenia w UB. Żona zmarła trzy lata temu. Mam jedną córkę, która często mnie odwiedza. Druga córka zmarła w wieku 21 lat.
- Pana losy opisał Edmund Mikołajczak w książce „Strzępy Wspomnień „Zawiszy”. Doceniono też Pana zasługi i w 1990 roku został Pan odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Nie żałuje Pan drogi, jaką wybrał?
- Ta książka jest dla mnie bardzo cenna. Wydanie wspomnień to zasługa wielu ludzi i jeszcze raz im za to dziękuję. A jeśli chodzi o moje życie, to wszystko, co przeżyłem i przecierpiałem traktuję jako spełnienie mojego obowiązku wobec Ojczyzny. Przytoczę moją życiową dewizę: „Polsko, Ojczyzno miła! Bez względu na to, czy okażesz się matką czy macochą, służyć Ci będę. A jeśli przyjdzie taka chwila, że zażądasz życia mego, przyniosę Ci je w ofierze, gotowy na wszystko, Tak mi dopomóż Bóg!” I dziękuję Bogu za to, jakie było moje życie i wszystko, co mi przyniosło.
W Inowrocławiu odbywaja się cykliczne wystawy, między innymi poświęcone "Żołnierzom Wyklętym". Na kordach startowych znajduje się biblioteka - zachęcam do wejścia do środka. Wystawy odbywają się w sali na prawej stronie szatni (drugie drzwi po prawej, tuż za czytelnią dla dzieci).
Skrytka:
W celu odszukania fizycznego pojemnika należy załadować wykonany przez -Waldmeister- kartridż, który znajduje się - tutaj - do odtwarzacza (playera) Wherigo.
Drugim krokiem jest wpisanie trzech „magicznych” ciągów cyfr:
505186
671223
168468
Szukanie fizycznego pojemnika polega na przemieszczaniu się w terenie i składaniu zapytań o odległość do niego. Na tej podstawie należy wywnioskować położenie pojemnika. Oczywiście im mniej zapytań tym lepiej, choć nie ma żadnych rankingów czy statystyk - to nie wyścigi.
Jeśli ten typ skrytki nie jest Twoim ulubionym, to szkoda Twojego czasu na szukanie i opisywanie "wrażeń".
W skrytce znajdziesz kilka drobiazgów i certyfikaty znalazcy.
Proszę o odkładanie i maskowanie pojemnika oraz nie zamieszczanie zdjęć mogących zdradzić miejsce ukrycia.
Koordynaty +/- 5m. Weź ołówek. Powodzenia :-)
Jak samemu założyć "Skrytkę Odwrotkę"?
Gdy znajdziesz swoją pierwszą skrytkę odwrotkę, na końcu scenariusza otrzymasz własny kod (warto go zanotować). Kodu możesz używać wielokrotnie do zakładania kolejnych skrytek.
Po ponownym uruchomieniu kartridża należy zamiast "Graj" wybrać "Utwórz" - tutaj użyj własnego kodu, który otrzymałeś po znalezieniu.
Następnie udaj się na miejsce ukrycia skrytki i wciśnij "OK" - program zwróci trzy "magiczne" ciągi cyfr w których zakodowana jest pozycja finału.
Description:
..
The cache:
The Reverse Cache is a special type of cache for experienced treasure hunters. In order to begin the Whereigo game you must first download the cartridge from here: (visit link)
Next you must type in bellow codes and you are ready to start:
505186
671223
168468
The idea is reverse than the one in Geocaching hunt. In this case you have to find the final coordinates having just the distance to the cache. You can check the distance during the game and based on the results find the final place the cache is hidden. The less attempts to check, the better. This type of cache was developed by -Waldmeister- and shared to be used by anyone.
If this type of box is not your favorite, it is a waste of your time finding and describing "impressions".
You will find a few gifts and found it certificates in the cache.
Please put the container back and mask it and do not post photos that may reveal the place of hide.
Coordinates + / - 5m. Take a pencil. Good luck :-)
