Skala Bortle'a.
Do oceny stopnia zanieczyszczenia nieba światłem używa się fotometrów, ale stosowane są także oszacowania oparte na wskaźniku obserwowanej wielkości gwiazdowej najsłabszych widocznych gwiazd, liczby widocznych gołym okiem gwiazd albo 9-stopniowa skala Bortle'a, używana do oceny jakości nocnego nieba podczas obserwacji astronomicznych.
Po raz pierwszy została ona opisana przez Johna E. Bortle’a w lutym 2001, w czasopiśmie Sky & Telescope.
Skala Bortle’a posiada 9 klas:
Klasa 1 – doskonale ciemne niebo. Zasięg gołego oka to około 7,6 do 8 mag (z wysiłkiem), nieoświetlone obiekty na ziemi właściwie niewidoczne. W krajach rozwiniętych właściwie nieosiągalna.
Klasa 2 – typowe dobrze ciemne niebo. Zasięg gołego oka wynosi od 7,1 do 7,5 mag.
Klasa 3 – niebo wiejskie. Zasięg gołego oka wynosi 6,6 do 7 mag. Teleskop z trudem dostrzegalny z odległości do 90 cm. Pewne ślady zanieczyszczenia światłem widoczne przy horyzoncie.
Klasa 4 – niebo wiejskie przechodzące w podmiejskie. Zasięg gołego oka wynosi 6,1 do 6,5 mag. Dostrzegalne „czapy” zanieczyszczenia światłem. Mgławice czy galaktyki widoczne z trudem.
Klasa 5 – niebo podmiejskie. Zasięg gołego oka to 5,6 do 6 mag. Światło zodiakalne prawie niewidoczne.
Klasa 6 – jasne podmiejskie niebo. Zasięg gołego oka wynosi około 5,5 mag. Drogę Mleczną można dostrzec jedynie w okolicy zenitu. Nisko nad horyzontem widoczna popielata poświata, chmury dość jasno oświetlone.
Klasa 7 – niebo podmiejskie przechodzące w miejskie. Zasięg gołego oka wynosi poniżej 5 mag. Całe niebo ma popielatobiałą poświatę, uniemożliwiając dostrzeżenie Drogi Mlecznej. Obserwacja mgławic i galaktyk niemożliwa nawet przez teleskop. Poziom oświetlenia odpowiada pełni Księżyca.
Klasa 8 – niebo miejskie. Zasięg gołego oka poniżej 4,5 mag. Jest na tyle jasno, że można czytać. Wiele gwiazd tworzących zarysy gwiazdozbiorów jest niewidocznych.
Klasa 9 – niebo w centrum miasta. Zasięg gołego oka wynosi 4 mag lub mniej. Słabsze gwiazdozbiory w ogóle niewidoczne.
Opr. na podstawie Wikipedii