Podczas panowania książąt pomorskich osada była urządzona na prawie polskim. Pierwsze wzmianki pochodzą z 1330. Za panowania Krzyżaków, od 1309 Czersk i jego okolice należały do komturstwa tucholskiego. W czasach wojny trzynastoletniej (1454-1466) okoliczni Borowiacy dostarczali żołnierzom Kazimierza IV Jagiellończyka znaczne ilości prowiantów i za to otrzymali od króla przywilej o charakterze miejskim.
W 1565 w Czersku była karczma, młyn wodny o jednym kole napędowym oraz kościół. Ludność trudniła się bartnictwem, co wynikało z dużego zalesienia okolic.
Kolej dotarła do Czerska w 1871 roku w ramach Królewskich Kolei Wschodnich (Preußische Ostbahn). Kolej ta łączyła Berlin z Gdańskiem i Królewcem. Trasa ta została wybrana ze względu na znacznie łatwiejszy teren, jednakże nie przechodząc przez żadne duże miasto[1]. W tym samym roku powstał pierwszy dworzec w Czersku. Czersk nie był w tym czasie dużą wsią, a stacja kolei żelaznej powstała tu głównie dlatego, że w okolicy było dużo wiosek, które czerska stacja mogła obsługiwać.
Dworzec jest zbudowany z cegły. Budynek dworca jest 4 bryłowy. 2 części są 3 kondygnacyjne przykryte dwuspadowym dachem pokrytym papą. W obu częściach znajdują się lokale mieszkalne, wcześniej znajdowały się tu pokoje dla drużyn kolejowych. Część centralna jest parterowa mieści się w niej poczekalnia oraz kasa. W wydzielonej części znajduje się sklep z używanymi ubraniami. 4 część została najprawdopodobniej później jest to przybudówka znajdowała się w niej toaleta obecnie zdewastowana i zamknięta oraz pomieszczenie dla obsługi stacji.
W Czersku znajduje się podwójna wieża wodna, która jest unikatem, ze względu na kształt zbiornika[5]. Obecnie wieża znajduje się w katastrofalnym stanie. Na stacji znajduje się również odkryty tunel służący do drobnych napraw, który jest zalany i pełen śmieci. Na terenie stacji znajdują się trzy magazyny, z których obecnie używany jest tylko jeden.