Bardzo prosty niemiecki schron bojowy dla pojedynczego żołnierza prowadzącego ostrzał z karabinu maszynowego. Klasyczny schron tego typu składał się ze „studzienki” (ok. 1,2 m średnicy), w której stał żołnierz i wyjścia do okopu. Podobne, chociaż nieco solidniejsze schrony tego typu zwane Ringstand, były budowane przez Niemców w Europie Zachodniej i pod Tobrukiem w Afryce.
Tego typu schrony zaczęto stawiać w dużych ilościach przygotowując się do odparcia zbliżającej się do Prus Wschodnich Armii Czerwonej. Były one tanie w produkcji i łatwe do montażu, ale były to chyba jedyne ich zalety. Dawały bardzo iluzoryczną osłonę strzelcowi, a żołnierze Wehrmachtu często nazywali je kpiąco Kochtöpfe (garnki Kocha), od nazwiska odpowiedzialnego za obronę Prus Wschodnich gauleitera Ericha Kocha, głównego pomysłodawcy ich zastosowania.
Garnki Kocha były tylko drobną częścią dużo silniejszej linii obrony ciągnącej się wzdłuż rzeki Rospudy zwanej Mazurską Pozycją Graniczną (Masurische Grenz-Stellung). Wiele z tych obiektów, znacznie solidniejszych niż garnki Kocha, można zobaczyć podróżując po okolicy.
Schron, przy którym została ukryta skrytka, został niestety w dużej części zasypany podczas budowy drogi. Drugi tego typu obiekt (waypoint), znacznie lepiej zachowany, znajduje się po drugiej stronie drogi, tylko kilkanaście metrów od skrytki, w pobliży drzewa z zielonym znakiem szlaku rowerowego.
Od jeziora Garbas biegła kiedyś w kierunku NE do rzeki Rospudy niemiecka linia okopów (dalej dosyć dobrze widoczna w terenie). Linia ta była wzmocniona dosyć gęsto rozmieszczonymi garnkami Kocha. Kilka z nich (najbliższych skrytce) zostało oznaczonych jako waypointy.
Gauleiter Erich Koch w swoim "garnku'/Gauleiter Erich Koch in his "pot"
Very simple German bunker for a single soldier operating a machine gun. The typical bunker of this type consisted of a "well" (about 1.2 m in diameter), in which the soldier was standing, and an exit leading to trenches. Similar, though a bit stronger bunkers of this type called Ringstands were built by Germans in Western Europe and near Tobruk in Africa.
These simple bunkers were built on a large scale and their main goal was to strengthen the defense lines against the approaching Red Army. They were cheap to make and easy to assemble but these were probably their only advantages. They gave little protection to the gunman, and the Wehrmacht soldiers often called them mockingly Kochtöpfe (Koch’s pots) after Erich Koch, the gauleiter of East Prussia, who was responsible for the defense of East Prussia the main originator of their use.
Unfortunately, the bunker at which the cache was hidden was partly buried while constructing the nearby road. The bunker was only a small part of a much stronger defensive line, stretching along the Rospuda River and called the Masurische Grenz-Stellung. Many of the objects, much stronger than the Kochbunkers are still to be seen while travelling in the neighbouring area.
The bunker, near which the cache is hidden, was unfortunately largely covered up during the construction of the road. Another object of this type (waypoint), much better preserved, is located on the other side of the road, only several metres from the hiding place, near a tree with a green bicycle trail sign.
A German line of trenches ran here in the NE direction from the lake to the Rospuda river. The line was strengthened with several Koch bunkers, some of which (the colosest ones to the cache) have been marked as waypoints.