Leon Kruczkowski: Urodził się 28 czerwca 1900 w Krakowie w rodzinie rzemieślnika. Był z wykształcenia chemikiem, absolwentem Wyższej Szkoły Przemysłowej w Krakowie. Po studiach pracował początkowo w przemyśle i szkolnictwie zawodowym, następnie od początku lat 30. zajmował się działalnością literacką i publicystyczną; był związany z lewicą.
W Krakowie debiutował na przełomie lat 1918/1919, publikując wiersze w czasopiśmie „Maski”. Po ukończeniu studiów z zakresu technologii chemii pracował w przemyśle w Zagłębiu Dąbrowskim. W latach 1926–1933 mieszkał w dzielnicy Sosnowca – Kazimierzu Górniczym. Mieszkając w Kazimierzu zatrudnił się jako nauczyciel chemii, matematyki i fizyki w Szkole Rzemieślniczo-Przemysłowej w Maczkach. W tym czasie wydał tom wierszy „Młoty nad światem” (1928) oraz powieść „Kordian i cham” (1932), która stała się rewelacją literacką.
Został awansowany do stopnia podporucznika piechoty Wojska Polskiego II RP ze starszeństwem z 1 lutego 1922 (w 1934 został zweryfikowany z lokatą 1).
„Kordian i cham”, pierwsza polska powieść o tendencjach rewolucyjnych, rewidująca narodowe mity i trafiająca w najczulszy nerw polskiej tradycji literackiej, stała się trwałym dorobkiem literatury polskiej. Po sukcesie „Kordiana i chama” Kruczkowski poświęcił się wyłącznie pracy literackiej i publicystycznej. W 1935 powstał przeznaczony na scenę utwór satyryczny, wymierzony przeciw nacjonalizmowi i rasizmowi, „Bohater naszych czasów”, wystawiony w warszawskim Teatrze Comoedia, oraz powieść historyczna „Pawie pióra”, zaś w 1937 powieść o tematyce współczesnej „Sidła”. Jednocześnie pisarz systematycznie współpracował z prasą lewicową: „Sygnałami”, „Lewym Torem”, „Po prostu”, „Nową Wsią”, „Epoką” i innymi. Efektem politycznej i publicystycznej działalności Kruczkowskiego były publikacje: „Człowiek i powszedniość”, „Dlaczego jestem socjalistą”, „W klimacie dyktatury” (zbiór artykułów), ukazujące się w latach 1936–1938.
Pod koniec dwudziestolecia pisarz pracował nad powieścią z czasów Stanisława Augusta oraz utworem poświęconym polskiej emigracji robotniczej w Belgii (obie powieści, nie ukończone, zaginęły).
Okres II wojny światowej spędził w obozie niemieckim dla jeńców wojennych w Arnswalde II B (Choszczno) i Gross Born (Borne Sulinowo).
Po powrocie do Polski wstąpił do PPR, założył w Krakowie miesięcznik literacki „Twórczość”. W latach 1945–1948 był podsekretarzem stanu (wiceminister) w Ministerstwie Kultury i Sztuki, a od 1949 do 1956 roku prezesem Zarządu Głównego Związku Literatów Polskich. W latach 1951–1956 przewodniczył Komitetowi Współpracy Kulturalnej z Zagranicą. Od lutego 1957 był członkiem Rady Państwa. Oo 1946 roku był posłem – kolejno: do KRN, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II i III kadencji. W latach 19521956 przewodniczył sejmowej Komisji Oświaty, Nauki i Kultury. Od 1952 do 1956 roku był członkiem Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Narodowego, a od 1958 członkiem Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. Był działaczem PZPR, członkiem egzekutywy POP PZPR przy Zarządzie Głównym Związku Literatów Polskich w 1950 oraz członkiem KC PZPR.
Po wojnie był jednym z najczynniejszych organizatorów życia kulturalnego, pełniąc kolejno szereg funkcji państwowych i społecznych. Jego praca literacka nie uległa przy tym zahamowaniu. Powieściopisarz stał się dramatopisarzem. W 1948 roku Teatr Polski w Warszawie wystawił jego „Odwety”, dramat o problematyce współczesnej, gorąco przyjęty zarówno przez publiczność, jak i krytykę, a w dwa lata potem na scenie Starego Teatru w Krakowie, odbyła się premiera „Niemców” – najgłośniejszej sztuki Kruczkowskiego. „Niemcy”, grani na blisko dwudziestu scenach Polski, doczekały się 14 przekładów na języki obce, 8 wydań w językach obcych, oraz premier w: Berlinie i innych miastach niemieckich, Wiedniu, Paryżu, Brukseli, Pradze, Bratysławie, Rzymie, Sofii, Londynie, Helsinkach i Tokio, popularyzując w sposób dotychczas nie spotykany dramaturgię polską na świecie.
22 listopada 1950 roku w Warszawie, na II Kongresie Obrońców Pokoju, został wybrany w skład Światowej Rady Pokoju. W tym samym roku był sygnatariuszem apelu sztokholmskiego. W 1950 roku pisarz wydał tom publicystyki „Spotkania i konfrontacje” oraz rekonstrukcję nieznanej i nieukończonej sztuki Stefana Żeromskiego „Grzech”, którą adaptował na scenę Teatru Kameralnego w Warszawie. W roku 1954 ukazał się wybór artykułów z okresu powojennego „Wśród swoich i obcych” oraz powstał dramat o tragedii Rosenbergów „Juliusz i Ethel”, natomiast w rok później – podobnie jak „Juliusza i Ethel” – Teatr Kameralny wystawił napisaną w roku 1952 sztukę o problematyce współczesnej „Odwiedziny”. Był członkiem korespondentem Niemieckiej Akademii Sztuki.
Uchwałą Rady Państwa z 8 maja 1958 został powołany na przewodniczącego Komitetu Roku Chopinowskiego 1960.
Zmarł 1 sierpnia 1962 roku w Warszawie. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
O skrytkach
Jest to jedna z 6 skrytek stworzonych na terenie osiedla domków jednorodzinnych w Katowicach Ligocie.
Stworzyłem tę serię, aby przypomnieć wszystkim, komu ulice zawdzięczają swoje nazwy.
Są to moje pierwsze skrytki, więc więc błędy mogą się zdarzyć. Jestem najbardziej ciekaw poprawności współrzędnych.
Skrytki to 50ml pety. W każdej skrytce jest ukryta cyfra, którą należy sobie zapisać.
Po ukończeniu serii, zapraszam do skrytki bonusowej - GC7D6YK gdzie dowiesz się co zrobić z cyframi.
Dla pierwszych trzech znalazców pamiątkowe certyfikaty w każdej skrytce.
Miłej zabawy.