Ciasto kruche rozsmarowuje się przed upieczeniem na grubość 4-6 mm. Ciasto to po upieczeniu jest płaskie – wyrób przyrządzony na takim spodzie wygląda estetyczniej i jest wygodniejszy w krojeniu niż karpatka na spodzie z ciasta parzonego. Blat z ciasta parzonego zyskuje podczas pieczenia pofałdowaną, nieregularną powierzchnię kojarzącą się z górami – stąd prawdopodobnie nazwa nawiązująca do Karpat.
Dolny blat (kruchy) smaruje się po upieczeniu marmoladą, potem grubą warstwą kremu i przykrywa górnym blatem. Następnie karpatkę kroi się na kwadratowe lub prostokątne kawałki uzyskując w ten sposób ciastka, które posypuje się cukrem pudrem.
Według badań językoznawcy Katarzyny Smyk, opublikowanych w 2016 roku w dwumiesięczniku Literatura ludowa w artykule pt. „Słodkie językoznawstwo: Karpatka we współczesnej polszczyźnie potocznej”, najwcześniejsza publikowana wzmianka o słowie „karpatka” znajduje się w skrypcie dla studentów filologii polskiej z 1972 roku. Zostało ono tam przywołane jako nazwa ciastek.
Zaś nasza tytułowa "Karpatka" (niem. Heidelberg), to wzniesienie o wysokości 727 m n.p.m., w obrębie Karkonoskiego Padołu Śródgórskiego, znajdujące się w centralnej części Karpacza, pomiędzy Karpaczem Górnym a Płóczkami. Karpatka od zachodu łączy się z Saneczkową, zaś od północy opływa ją Dziki Potok, a od południa Łomnica.
W XVIII wieku miejsce to stanowiło teren eksploatacji górniczej. W tutejszych sztolniach poszukiwano złóż srebra. W końcu wycofano się z tej działalności.
W XIX i XX wieku Karpatka stanowiła popularny cel spacerów. Wijącymi się po jej zboczach ścieżkami można było dotrzeć na szczyt, z którego rozpościera się piękna panorama na Karpacz i Karkonosze ze Śnieżką na czele. Porastający wzniesienie las sosnowy oraz porozrzucane po jego zboczach zgrupowania skalne dodawały temu miejscu niezwykłego uroku, który był obiektem licznych przedstawień artystycznych. Do dziś można natrafić na stare pocztówki, będące potwierdzeniem dawnej świetności Karpatki.
KESZ:
To średniej wielkości okrągły, zatrzaskowy pojemnik ukryty na kordach, poniżej szczytu. Na start zawiera certyfikaty dla pierwszej trójki znalazców, logbook, ołówek i temperówkę (nie na wymianę). W środku znalazło się trochę gadżetów na wymianę - w tym mój PWG oraz przepis na Karpatkę (przepisz lub zrób foto a oryginał zostaw dla następnych;)
Proszę o szczelne zamykanie pojemnika oraz o odkładanie kesza na miejsce i dobre maskowanie.
UWAŻAJCIE NA MUGOLI - W SEZONIE MIEJSCE DOSYĆ CZĘSTO UCZĘSZCZANE - CHOĆ NA TAKIE NIE WYGLĄDA.
Zimą po obfitych opadach śniegu, znalezienie kesza może stanowić problem.