Tuż za miastem na granicy Pleszewa i Brzezia znajduje się po lewej stronie zagajnik, do którego prowadzi leśna droga. W nim znajdują się mokradła. Podmokły zagajnik nazywany jest czasami Bagnem. Tu od XVI wieku było cudowne źródło a później stała kaplica Św. Krzyża z krzyżem słynącym łaskami, który ponoć został tu znaleziony ok. 1620 roku przez miejscowego dziedzica Jędrzeja Pierzchlińskiego. Obecnie na brzozie rosnącej przy niezachowanej kaplicy znajduje się obrazek Matki Boskiej oraz Kapliczka szafkowa z reprodukcją obrazu Matki Boskiej Licheńskiej.
Z zapisków archiwalnych z 1606 roku wiemy, że istniało na pewno cudowne źródło czy też studzienka. W Lenartowicach, w miejscu zwanym Kielska.
O jego dawnych dziejach oraz cudownym krzyżu i kaplicy mówi stara legenda spisana przed 1870 rokiem przez księdza Jana Siwickiego, a opublikowana przez Edmunda Calliera.
W 1620 roku, za panowania Zygmunta III Wazy (wnuka Zygmunta Starego), który przeniósł stolicę Polski z Krakowa do Warszawy, dziedzic Lenartowic Jędrzej Pierzchliński, polując w kniejach ugrzązł z koniem w błocie, a uczyniwszy modlitwę, zobaczył krzyż w wodzie, który wziął do domu.
Miał go też zabrać na wojnę przeciwko Turkom i Tatarom. A wróciwszy szczęśliwie do domu, kapliczkę wybudował, w której miał umieścić krzyż, zaś studzienkę ogrodził, bo czysta woda w niej była. Tu lud się licznie gromadził. Przez trzy z górą wieki lud wierny doznawał tu pociechy, której świat dać nie może…”.
Inna z legend mówi, że woda ze źródełka leczyła ludzi ze ślepoty. I trwało to dopóty, dopóki pewien pastuszek nie wpadł na pomysł, aby wyleczyć ze ślepoty swojego psa. Zwierzę miało odzyskać wzrok, ale woda … straciła odtąd swoją cudowną moc. Widocznie tylko ludzi miała ratować.
Kaplica niestety nie przetrwała II Wojny Światowej. Okupanci niemieccy zniszczyli ją całkowicie.
Stara mapa z zaznaczoną kaplicą.