Kopalnia Dolomitu Blachówka
Taka jest poprawna nazwa „Wielkiego Kanionu Bytomskiego”. Kopalnia od 1856 roku do lat 70-tych XX w. wydobywała metodą odkrywkową rudy metali ciężkich, a potem skałę dolomitową. Wydobycie wstrzymano ze względu na sąsiedni rezerwat Segiet, co jak na tamte czasy było wydarzeniem niezwykłym. Obecnie sam kamieniołom również objęty jest ochroną i stanowi tzw. stanowisko dokumentacyjne „Blachówka” a cały ten teren objęty jest programem ochrony przyrody NATURA 2000 wdrożonym przez Unię Europejską. Najbardziej spektakularny widok obejmuje zachodnie skalne zbocza dochodzące do 60-ciu metrów wysokości. Jego dnem prowadzi ścieżka. Już na początku natrafiamy na niewielki urokliwy staw, za którym po lewej stronie w dolomitowym zboczu widać otwór prowadzący do starej sztolni. Jest zakratowana i niedostępna dla zwiedzających. Stanowi fragment systemu podziemi tarnogórsko-bytomskich o długości ponad 300 kilometrów, co czyni to miejsce unikatowym na skalę światową.
Do tego w korytarzach żyje jedna z największych w Europie populacji nietoperzy. Naliczono 10 gatunków, m.in. nocka dużego i gacka brunatnego, a liczebność podczas zimowania według różnych źródeł wynosi od ponad 6 do ponad 10 tys. osobników. Sztolnie te należą do starej pruskiej Królewskiej Kopalni Srebra i Ołowiu „Fryderyk”. Należy pamiętać jednak, że kruszce wydobywano tutaj już w XII wieku.
O skrytce:
Średni pojemnik, ukryty przy wejśćiu do sztolni (w śodku).