Miejscowość została założona przez Jana z Łajs. W 1361 roku ówczesny biskup Jan Stryprock wystawił dokument lokacyjny. Na jego mocy Jan z Łajs otrzymał 70 łanów na prawie pruskim na założenie nowej wsi. W tym czasie w miejscowości zamieszkiwało już 10 pruskich rycerzy - zachowały się imiona 5 z nich: Cantote, Tuledrange, Milde, Nodobe i Tulegede. W czasie wojny polsko–krzyżackiej w latach 1519–1521 miejscowość uległa zniszczeniu. Wieś wyludniła się, a ziemia leżała odłogiem. Proces ponownego zasiedlenia przebiegał powoli. W 1656 roku Praslity obejmowały obszar 71 łanów, zamieszkały przez 2 sołtysów, 20 chłopów i 2 karczmarzy. W 1688 roku oprócz wspomnianych sołtysów i karczmarzy wieś liczyła 20 chłopów, 8 zagrodników, 12 komorników, 6 wolnych i 6 osób starszych. W połowie lat 90. XVII wieku miejscowość była zamieszkana przez 324 osoby (164 kobiety, 160 mężczyzn). W okresie wojny północnej w latach 1700–1721, Praslity nie zostały zniszczone przez Szwedów dzięki postawie ówczesnego sołtysa – Jerzego Heinego. W 1817 roku Praslity składały się z 55 domów, zamieszkanych przez 320 osób. W roku 1939 miejscowość liczyła 546 mieszkańców. 1 lipca 1947 roku nadano miejscowości polską nazwę Praslity. Po 1945 roku szkołę we wsi założył Zygmunt Kieżuń. Placówka uległa jednak likwidacji z powodu niewielkiej ilości uczniów.
Wieś leży na trasie znajdującego się na Warmii i Mazurach oraz Powiślu szlaku bojowego wojsk gen. Jana Dąbrowskiego.
