Bazylika Mniejsza
Kesz to pojemnik typu micro, weź coś do pisania. Na noc teren Bazyliki jest zamykany więc podjęcie kesza w tym czasie jest niemożliwe. Uważaj na mugoli zwłaszcza podczas mszy i świąt
Wybudowany w 1913 na obrzeżach ówczesnego Parczewa murowany, neogotycki kościół św. Jana Chrzciciela był drugim, który stanął w tym miejscu (wcześniej – w centrum miasta). Jeszcze do 1918 tuż obok znajdowała się stara, pochodząca z końca XVIII wieku, drewniana świątynia. Spłonęła ona w pożarze zaprószonym przez niemieckich żołnierzy, już pod koniec wojny.
Kościół zbudowano w stylu neogotyckim – jest murowany z czerwonej cegły, tylko obramienia otworów i gzymsy (koronujące i podokienne) otynkowano na biało, otwory okienne i prześwity dzwonne mają ostrołukowy wykrój. Powstał na planie wydłużonego prostokąta – ma trójnawowy, halowy korpus z transeptem i prezbiterium zamkniętym trójboczną apsydą
Obraz Matki Boskiej Królowej Rodzin (zwany powszechnie Matką Boską „z gruszką”) znajdujący się w ołtarzu głównym to wybitne dzieło sztuki z XVI wieku, namalowane przez nieznanego artystę szkoły flamandzkiej. Na płótnie wielkości 90 x 115 cm przedstawiony jest wizerunek siedzącej Maryi, która podtrzymuje małego Jezusa, stojącego na jej kolanach. Maryja w ciemnym płaszczu, głowę ma okrytą jasną chustą. Dzieciątko, ubrane w długą, przezroczystą sukienkę, w lewej ręce trzyma wiązankę kwiatów a w prawej owoc przypominający gruszkę – stąd nazwa obrazu.
Drewniana dzwonnica stojąca w obrębie placu kościelnego datowana jest na 2 połowę XVII/1 połowę XVIII wieku (notabene to najstarszy zabytek w Parczewie). Według tradycji w końcu XVIII wieku przeniesiona została na dzisiejsze miejsce z centrum miasta, gdzie stał wcześniej kościół parafialny. Stanęła obok nowej wtedy, drewnianej świątyni. Ta spłonęła w 1918, dzwonnica przetrwała
źródło: lubelskieklimaty.pl
